Too Close for Comfort
by Pip Smith

Sydney University Press, 2013

It’s funny the effect of sequence. When I picked up Pip Smith’s collection Too Close for Comfort, winner of the 2013 Helen Bell Poetry Award, I wasn’t primed for anything. I had no expectations – neither indulgent, nor prickly. The volume has texture: bundles of thin pages alternating with thick ones, the latter offering various portions of an illustration of the work’s ‘leitmotif’ – the giant squid.

The squid, you see, is the creature who will embrace ‘our prawn pink necks’ when we are all at the bottom of a globally warmed ocean (from the collection’s title poem, p. 27). It was when I reached this poem, almost a third of the way through the collection, that I exhaled gratefully, and started to enjoy the less brassy side of the ride of Smith’s poiesis. I reflected that there might be lots of reasons for a publisher, and for the poet herself, to have chosen to open the collection with a number of strident examples. They are topical, indignant, disdainful, cleary parodic, maybe smart-arse … and can feel a little like being splattered with a scorn-sprinkler. They would certainly avoid any pre-emptive labelling of the collection as ‘girly’, ‘touching’, or ‘sensitive’. But gender-strategies aside, I couldn’t – at least in that initial moment of reading – manage to like the atmosphere very much. Hence the question of whether I could stomach coming back for more.

Continue reading →

Enjoy two hours of absolute real poetry for free

Under the support and auspices
of Federation Square
and Multicultural Arts Victoria

At the very centre of Melbourne

Federation Square (The Atrium)

It is with pleasure announcing that poetry@fedsquare starts its journeys again for 2014 with three really excellent poets

AVRIL BRADLEY

LYNDON WALKER

GAYELENE CARBIS

Plus open mic readers

AVRIL BRADLEY

Avril Bradley’s poetry is published Australia wide, in magazines and journals.
She has published 3 poetry books and edited two collections of children’s poetry. Her latest collection is ‘inter alia’(Ginninderra Press 2012)
A collaboration with her children and grandchildren, of writings and illustrations, entitled ‘Errant sheep and cats on the fiddle’ is forthcoming in 2014. She is working on a collection of dance poems entitled ‘The Fragile Geometry of Dancers.’
In 2013 she won the Poetica Christi competition ‘Searching the depths’ was placed both first and second in ‘The Tango Australis’ competiton and published in ‘Award Winning Australian Writing. ( Melbourne Books.)

LYNDON WALKER

Lyndon Walker was born in Townsville, Queensland, Australia. Educated in Psychology he now practices as a Therapist in Launceston, Tasmania.
Has been published in Australian literary journals over thirty years and occasionally overseas. He undertook a world reading tour in 1994 and in 1996 was awarded the Pablo Neruda Prize for Poetry.
He was long-listed for The Montreal International Prize for Poetry in 2013 and Short-Listed for the Inaugural ACU Prize for Literature in the same year. He has five books of poetry.

GAYELENE CARBIS

Gayelene Carbis writes poetry, plays, and prose. In the last few years, Gayelene has been Shortlisted for the Fish International Poetry Prize, the Lord Mayor’s Creative Writing Award, the ABR Elizabeth Jolley Short Story Award, and in 2013, the Melaleuca Life Writing Award and The Age / Readings Short Story Prize. Gayelene’s work has been performed/published in Australia and overseas, including Greece, Edinburgh, India, Canada, New York and the George Town Festival in Penang. She has published poetry and fiction in numerous literary journals, recently in Contemporary Verse (Canada). In 2012, she was awarded a Writing Residency in Poetry at the Banff Centre in Canada and read her poetry in Canada and New York. Gayelene works as a playwrigh; dramaturg/script editor; teaches Creative Writing at Melbourne University; and has been selected for the Masters in Writing for Performance at VCA in 2013. Gayelene is currently writing a one-woman show for actress Clara Pagone and co-writing a musical theatre text.

For more info
http://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare

Twitter at @poetryfedsquare

Also
http://www.fedsquare.com/events/poetry-at-fed-square/ and http://www.multiculturalarts.com.au

Contact Dimitris Troaditis at
troaditisdimitris@gmail.com
poetryfedsquare@gmail.com

*Εκατό χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον πρώιμο θάνατό του
*127 χρόνια χθες (3/2/2014) από την γέννησή του

Με σκοτεινά βλέμματα κοιτάζονται οι εραστές
Οι ξανθοί, οι αστραφτεροί. Μέσα σε αλύγιστο σκοτάδι,
Αδύναμα από τον πόθο αγκαλιάζονται τα μπράτσα.
Πορφυρό συντρίφτηκε το στόμα των ευλογημένων. Τα
Στρογγυλά μάτια
Αντανακλούν το σκούρο χρυσάφι του ανοιξιάτικου
Δειλινού,
Την εσχατιά και την μαυρίλα του δάσους, φόβους εσπερινούς
Στο πράσινο,
Ίσως ένα ανομολόγητο πέταγμα πουλιών, το μονοπάτι
ενός αγέννητου μέσα από σκοτεινά χωριά προς καλοκαίρια μοναχικά.
Και από ξέθωρη γαλανότητα, ξέπνοο προβάλλει πότε-πότε ένα σώμα.
Το κίτρινο σιτάρι θροίζει ανάλαφρα στο χωράφι.
Σκληρή είναι η ζωή και ατσάλινο δρεπάνι
Κραδαίνει ο γεωργός,
Μεγάλα δοκάρια συνταιριάζει ο μαραγκός.
Το φθινόπωρο βάφονται πορφυρές οι φυλλωσιές· το
Μοναστικό πνεύμα
Περιδιαβαίνει ημέρες ιλαρές· το σταφύλι ωριμάζει
Και γιορτινός άνεμος φυσάει στις αυλές.
Γλυκύτερα ευωδιάζουν οι κιτρινισμένοι καρποί· σιγανό είναι το γέλιο
Του μακάριου, μουσική και χορός
Στα σκιερά καπηλειά·
Βήμα και σιωπή του πεθαμένου αγοριού στου κήπου το θαμπόφωτο.

* Μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου. Από το Georg Trakl “Η γαλάζια ψύχωση”, εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2010. (σελ. 15).

στιγμή δέκατη

φεύγουμε σαν το όνειρο
ξεστρατίζουμε σαν λωρίδα φωτός
απ’ τη χαραμάδα του χρόνου
αποχωρώντας απ’ τη σκηνή
με φωνή αλαργινή
και δειλές φλόγες

στιγμή εντέκατη

το κορμί
πεταμένο φύλλο
κλώτσος του καθένα
ανάπηροι ήλιοι
σε αμμουδιές εγκατάλειψης
ανεστραμμένες υποστάσεις
ζεστών προσώπων
και τα εφήμερα απάγκια
κι οι σπασμένες κούκλες
των βιτρινών
μετά τη λεηλασία
και την άμπωτη
των νοθευμένων χνώτων

στιγμή δωδέκατη

να πιαστούμε από αλήτες
συννεφιασμένους
πασχίζουμε
που τα παίζουν όλα για όλα
με άδεια μπουκάλια
βλέμματα στον ουρανό
να κατεβάσει το όποιο μάννα
να διαβούμε σε ρυάκια
με βάρκα βομβαρδισμένη
αίμα ξερό και χαλασμένο

*Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Μέρος Β’

I
Μικρά στενάχωρα κλουβιά
φοράμε σαν ξυπνάμε
κι αμήχανα κοιτάμε γύρω μας.

Ένα μικρό συρτάκι
από γυαλί φιμέ
πνίγει καλημέρες και μισόλογα.

Ύφος βλοσηρό και κουρασμένο,
μιας κι απέτυχε ξανά
κάθε προσπάθεια επαφής.
Αυτό μένει,
κι αντικρίζει ο διπλανός μας.

Κι όσο περνούν οι μέρες,
τη συνηθίζουμε τη μοναξιά,
και γίνεται ο φίλος
που δεν διαλέξαμε ποτέ.

Εμείς κι αυτός μονάχα,
στον κόσμο τούτο.
Κι οι άνθρωποι,
απλώς περνάνε δίπλα μας,
πνιγμένοι όπως εμείς
στης αποξένωσης τη θλίψη,
στου φόβου το δηλητήριο.

II
Φεύγει τρεχάτα ο καιρός
κι ακολουθούν από κοντά
σύνεση, λογική και ψυχραιμία.
Κι αφήνουν σύνεργα,
θραύστη και κόπτη,
στη θήκη τους δεμένα.

Και πώς να τρέξεις ύστερα,
ανάλαφρα κι ήρεμα,
και να μηνύσεις στους υπόλοιπους:
«Κοίταξε με,
τα κατάφερα,
και λεύτερος βαδίζω!
Μπορείς κι εσύ!
Θα βοηθήσω όπως μπορώ.»

Γιατί το δυσκολότερο
σαν είσαι φυλακή,
δεν είναι να βρεις
της διαφυγής τα εργαλεία,
μα πάνω σου να τα χεις
κι η χρήση τους να ξεχαστεί.

Τότε κι αυτά,
βαρίδια γίνονται
και σε τραβάνε πιο βαθειά
στον βούρκο,
που ανέχτηκες να ζεις.

Αφού οι επανειλημμένες αναστάσεις μας απορρίπτονται από τον ορθολογισμό σας και δεν γίνονται πιστευτές, θα υποστείτε στο εξής την αθανασία μας.

Μακριά βρίσκεσαι στο νότο
εκεί που οι δείκτες δε δείχνουν τέσσερις.

Γερμένος στην πολυθρόνα σου
στηριγμένος στο τραπεζάκι
του δωματίου σου
ξαπλωμένος σ’ ένα κρεβάτι
δικό σου ή κάποιας
που ευχαρίστως θα εξάλειφα
– εσένα σκέφτομαι κι όχι εκείνες που πλάι σου ψάχνουν
αυτό το ίδιο που εγώ αγαπώ.
Εσένα σκέφτομαι ήδη πέρασε μια ώρα
μα ίσως και μισή
δεν ξέρω.

Σαν πέσει το φως
θα ξέρω ότι πήγε πια εννιά
τα σκεπάσματα θα τραβήξω
θα ντυθώ το μαύρο μου φόρεμα
και το χτένι στα μαλλιά μου θα περάσω.

Ώρα για δείπνο
μα βέβαια, τι άλλο;

Όμως κάποια στιγμή
σε αυτό το δωμάτιο θα επιστρέψω
στο στρώμα θα πέσω
και τότε η ανάμνησή σου
–μα τι λέω;–
ο πόθος μου να σε δω
να με κοιτάζεις
η αρρενωπή σου παρουσία που απουσιάζει απ’ τη ζωή μου
θα βαλθούν
ως βάλθηκες εσύ το απόγευμα αυτό
που ήδη έγινε νύχτα
να σημαίνουν
το μόνο μοναδικό πράγμα
που στον κόσμο με νοιάζει.

*Η Ιδέα Βιλαρίνιο γεννήθηκε στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης στις 18 Αυγούστου 1920. Το πολύπλευρο ταλέντο της αποτυπώθηκε στο πλήθος των ενδιαφερόντων της, καθώς και στις ποικίλες ιδιότητες κι ενασχολήσεις της. Υπήρξε ποιήτρια, κριτικός λογοτεχνίας, στιχουργός, μεταφράστρια κι εκπαιδευτικός. Δύσκολα μπορεί να πει κανείς με σιγουριά, με ποια από όλες αυτές τις ιδιότητες άσκησε η Βιλαρίνιο την πιο έντονη επιρροή. Το αστέρι της πάντως έλαμψε από νωρίς, αφού πριν καν συμπληρώσει τα τριάντα έτη ζωής διακρίθηκε σε πολλούς από τους παραπάνω τομείς. Η Βιλαρίνιο ανήκει στην ονομαζόμενη Γενιά του ’45, στην οποία ανήκει πλήθος λογοτεχνών με πιο γνωστό ίσως μεταξύ αυτών τον Μάριο Μπενεντέτι. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο “La suplicante” («Η ικέτις») εκδόθηκε το 1945. Εργάστηκε ως φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση από το 1952 έως το πραξικόπημα του 1973. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ανέλαβε την έδρα ουρουγουανής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Ουρουγουάης. Σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς, ίδρυσε τα περιοδικά “Clinamen” («Κλίναμεν») και “Número” («Νούμερο»), ενώ συνεργάστηκε για την κυκλοφορία πολυάριθμων άλλων εκδόσεων όπως “Marcha” («Πορεία»), “La Opinión” («Η άποψη»), “Texto crítico” «Κριτικό κείμενο» κ.ά. Η Βιλαρίνιο έχει να επιδείξει έργο και ως στιχουργός. Δεν μπορεί να μη γίνει μνεία σε τρία δικά της τραγούδια-σταθμούς, αγαπημένα και πολυτραγουδισμένα από τους συμπατριώτες της. Πρόκειται για τα: “A una paloma” («Σε ένα περιστέρι», μελοποιημένο από τον Ντανιέλ Βιγκλιέτι), “La canción y el poema” («Το τραγούδι και το ποίημα», μελοποιημένο από τον Αλφρέδο Σιταρόσα) και “Ya me voy pa la guerrilla” («Φεύγω για τη μάχη», μελοποιημένο από τους Ολιμαρένιος). Οι μεταφράσεις της, επίσης, έτυχαν ευρείας αναγνώρισης. Κάποιες από αυτές ανέβηκαν σε θεατρικές παραστάσεις στο θέατρο του Μοντεβίδεο. Περισσότερο γνωστές είναι οι μεταφράσεις της έργων του Σαίξπηρ. Η Βιλαρίνιο δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να επιδείξει το ταλέντο της αναδεικνύοντας το προσωπικό της έργο. Τουναντίον. Θα λέγαμε ότι η ίδια υπήρξε η χειρότερη μάνατζερ του ίδιου της του εαυτού. Τόσο λόγω της προσωπικότητας όσο και των πεποιθήσεών της, η Βιλαρίνιο αδιαφόρησε πεισματικά για μεγάλο χρονικό διάστημα απέναντι σε κάθε ευκαιρία και δυνατότητα προώθησης του ονόματος και του έργου τη, παρά την προτροπή των εκδοτών της. Η σιωπή ήταν η απάντηση της πιο γνωστής ίσως ποιήτριας της Ουρουγουάης και όταν της ζητούσαν λεπτομέρειες για το έργο της, τις αφορμές του ή τα πρόσωπα στα οποία απευθυνόταν ή από τα οποία εμπνέονταν. Πολύ περισσότερο, η Βιλαρίνιο σιωπούσε για ό,τι αφορούσε την προσωπική της ζωή. Φυσικό επακόλουθο αυτής της στάσης της ήταν η απόλυτη άρνησή της να παραχωρήσει συνέντευξη έως το 1997. Τότε, σε ηλικία 77 ετών, δέχτηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις που τις έθεσαν η Ροζάριο Πεϊρού και ο Πάμπλο Ρόκα και στις οποίες βασίστηκε το ντοκιμαντέρ «Ιδέα», διαθέσιμο σήμερα μόνο σε συγκεκριμένες βιβλιοθήκες. Παρά την εσωστρέφεια της ίδιας, στη Βιλαρίνιο απονεμήθηκαν πλήθος βραβεία και τιμές, ενώ δέχθηκε πολυάριθμες προσκλήσεις τόσο από τη χώρα της, όσο και από το εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, το ενδιαφέρον για το έργο της εντάθηκε, έχοντας ως αποτέλεσμα να ασχοληθούν με αυτό πολλοί κριτικοί και καθηγητές του ισπανόφωνου κόσμου, αλλά και να μεταφραστεί στο εξωτερικό σε χώρες όπως η Αυστρία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ. Σήμερα, η ποίησή της κερδίζει διαρκώς όλο και περισσότερους αναγνώστες και θιασώτες. Ιδίως στην Ουρουγουάη η λατρεία στο πρόσωπό της έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, στα όρια σχεδόν του φετίχ. Κανείς βρίσκει τους στίχους της τυπωμένους σε σελιδοδείκτες και κάρτες, έως σε γκράφιτι στους τοίχους. Η Ιδέα Βιλαρίνιο πέθανε στις 28 Απριλίου 2009, σε ηλικία 89 ετών.

**Βιογραφικό σημείωμα-μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Ακόμα,
Ακόμα μια φορά θα σου το πω,
αυτό το φιλί που δεν μου χάρισες
ήταν πιο μοιραίο από τον αληθινό.
Και όταν ήρθε η ώρα για γλυκόλογα
δεν υπέκυψα,
δεν έβγαλα τα φο μπιζού της πολυλογίας
να σε τιμήσω ή να παίξω με το χρόνο.

Τα χέρια, τα χέρια σου
τόσο θα ήθελα να μου τα ξαναδώσεις,
να τα γεμίσω με κεράσια
που θα έβαψαν βαθιά κόκκινο
το φιλί
που τόσο πεθύμησα,
που θα κάλυψαν τη σιωπή
που φωνάζει «σ’αγαπώ».