Ανέβασε με κόπο το παντελόνι.
Δεν κούμπωνε,
δεν του έκανε,
είχε παχύνει.
Αυτές τις μέρες,
έφαγε λίγο παραπάνω.
Μα εκείνο το παιδάκι,
από μια χώρα ξεχασμένη,
κοίταξε πως αδυνάτισε.
*Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή “Πρόγνωση καιρού”, που θα κυκλοφορήσει προσεχώς από τις εκδόσεις Vakxikon.gr
ανίκατε μάχαν ο έρως
κι ας κατουράνε μπύρα οι χωροφύλακες
ας ξεψειρίζουν αρκούδες οι φονιάδες
εδώ βουίζουν περίστροφα
εδώ αρραβωνιάζεται ο θάνατος
την αναμμένη δάδα
εδώ ο έρωτας δηλητήριο και γιατρικό
*Από τη συλλογή “Γλυκόλογα για μολότοφ”. Δείτε το ιστολόγιο του ποιητή “Αδέσποτος Σκύλος” στη διεύθυνση http://dromos.wordpress.com
Walking,
by Kevin Brophy
John Leonard Press, 2013
Poetry collections aren’t prone to extensive reprints, so Kevin Brophy’s Walking, – which includes selections from five previous books – is somewhat of a trove for anyone wanting to access his earlier work. It also features a suite of new poems which, in their gentle complexity, are among his most interesting – testimony to a writer who’s carefully honed his craft over a 30-year stretch.
Brophy is a poet who positions the metaphysical in the domestic, who measures philosophical inquiry in pensive everyday moments. Take this stanza from ‘How to Stop’, for instance:
With next year’s diary open
on my desk I am rich with the future.
Later the cat will come to lie beside me
as I work in the garden.
I will be able to say the sunlight fell
exactly on our garden today. (12)
Too Close for Comfort
by Pip Smith
Sydney University Press, 2013
It’s funny the effect of sequence. When I picked up Pip Smith’s collection Too Close for Comfort, winner of the 2013 Helen Bell Poetry Award, I wasn’t primed for anything. I had no expectations – neither indulgent, nor prickly. The volume has texture: bundles of thin pages alternating with thick ones, the latter offering various portions of an illustration of the work’s ‘leitmotif’ – the giant squid.
The squid, you see, is the creature who will embrace ‘our prawn pink necks’ when we are all at the bottom of a globally warmed ocean (from the collection’s title poem, p. 27). It was when I reached this poem, almost a third of the way through the collection, that I exhaled gratefully, and started to enjoy the less brassy side of the ride of Smith’s poiesis. I reflected that there might be lots of reasons for a publisher, and for the poet herself, to have chosen to open the collection with a number of strident examples. They are topical, indignant, disdainful, cleary parodic, maybe smart-arse … and can feel a little like being splattered with a scorn-sprinkler. They would certainly avoid any pre-emptive labelling of the collection as ‘girly’, ‘touching’, or ‘sensitive’. But gender-strategies aside, I couldn’t – at least in that initial moment of reading – manage to like the atmosphere very much. Hence the question of whether I could stomach coming back for more.
Enjoy two hours of absolute real poetry for free
Under the support and auspices
of Federation Square
and Multicultural Arts Victoria
At the very centre of Melbourne
Federation Square (The Atrium)
It is with pleasure announcing that poetry@fedsquare starts its journeys again for 2014 with three really excellent poets
AVRIL BRADLEY
LYNDON WALKER
GAYELENE CARBIS
Plus open mic readers
AVRIL BRADLEY
Avril Bradley’s poetry is published Australia wide, in magazines and journals.
She has published 3 poetry books and edited two collections of children’s poetry. Her latest collection is ‘inter alia’(Ginninderra Press 2012)
A collaboration with her children and grandchildren, of writings and illustrations, entitled ‘Errant sheep and cats on the fiddle’ is forthcoming in 2014. She is working on a collection of dance poems entitled ‘The Fragile Geometry of Dancers.’
In 2013 she won the Poetica Christi competition ‘Searching the depths’ was placed both first and second in ‘The Tango Australis’ competiton and published in ‘Award Winning Australian Writing. ( Melbourne Books.)
LYNDON WALKER
Lyndon Walker was born in Townsville, Queensland, Australia. Educated in Psychology he now practices as a Therapist in Launceston, Tasmania.
Has been published in Australian literary journals over thirty years and occasionally overseas. He undertook a world reading tour in 1994 and in 1996 was awarded the Pablo Neruda Prize for Poetry.
He was long-listed for The Montreal International Prize for Poetry in 2013 and Short-Listed for the Inaugural ACU Prize for Literature in the same year. He has five books of poetry.
GAYELENE CARBIS
Gayelene Carbis writes poetry, plays, and prose. In the last few years, Gayelene has been Shortlisted for the Fish International Poetry Prize, the Lord Mayor’s Creative Writing Award, the ABR Elizabeth Jolley Short Story Award, and in 2013, the Melaleuca Life Writing Award and The Age / Readings Short Story Prize. Gayelene’s work has been performed/published in Australia and overseas, including Greece, Edinburgh, India, Canada, New York and the George Town Festival in Penang. She has published poetry and fiction in numerous literary journals, recently in Contemporary Verse (Canada). In 2012, she was awarded a Writing Residency in Poetry at the Banff Centre in Canada and read her poetry in Canada and New York. Gayelene works as a playwrigh; dramaturg/script editor; teaches Creative Writing at Melbourne University; and has been selected for the Masters in Writing for Performance at VCA in 2013. Gayelene is currently writing a one-woman show for actress Clara Pagone and co-writing a musical theatre text.
For more info
http://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare
Twitter at @poetryfedsquare
Also
http://www.fedsquare.com/events/poetry-at-fed-square/ and http://www.multiculturalarts.com.au
Contact Dimitris Troaditis at
troaditisdimitris@gmail.com
poetryfedsquare@gmail.com
*Εκατό χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον πρώιμο θάνατό του
*127 χρόνια χθες (3/2/2014) από την γέννησή του
Με σκοτεινά βλέμματα κοιτάζονται οι εραστές
Οι ξανθοί, οι αστραφτεροί. Μέσα σε αλύγιστο σκοτάδι,
Αδύναμα από τον πόθο αγκαλιάζονται τα μπράτσα.
Πορφυρό συντρίφτηκε το στόμα των ευλογημένων. Τα
Στρογγυλά μάτια
Αντανακλούν το σκούρο χρυσάφι του ανοιξιάτικου
Δειλινού,
Την εσχατιά και την μαυρίλα του δάσους, φόβους εσπερινούς
Στο πράσινο,
Ίσως ένα ανομολόγητο πέταγμα πουλιών, το μονοπάτι
ενός αγέννητου μέσα από σκοτεινά χωριά προς καλοκαίρια μοναχικά.
Και από ξέθωρη γαλανότητα, ξέπνοο προβάλλει πότε-πότε ένα σώμα.
Το κίτρινο σιτάρι θροίζει ανάλαφρα στο χωράφι.
Σκληρή είναι η ζωή και ατσάλινο δρεπάνι
Κραδαίνει ο γεωργός,
Μεγάλα δοκάρια συνταιριάζει ο μαραγκός.
Το φθινόπωρο βάφονται πορφυρές οι φυλλωσιές· το
Μοναστικό πνεύμα
Περιδιαβαίνει ημέρες ιλαρές· το σταφύλι ωριμάζει
Και γιορτινός άνεμος φυσάει στις αυλές.
Γλυκύτερα ευωδιάζουν οι κιτρινισμένοι καρποί· σιγανό είναι το γέλιο
Του μακάριου, μουσική και χορός
Στα σκιερά καπηλειά·
Βήμα και σιωπή του πεθαμένου αγοριού στου κήπου το θαμπόφωτο.
* Μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου. Από το Georg Trakl “Η γαλάζια ψύχωση”, εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2010. (σελ. 15).
Αυτός ο λόγος που αιωρείται είναι πουλί
κουρνιάζει στα δωμάτια
ακροβατώντας μεταφέρει μηνύματα
στροβιλίζεται
μην τον αγγίξεις
νομίζοντας πως γνωρίζεις την ψυχή του
νομίζοντας πως μπορείς να παιξεις μαζί του
αυτός ο λόγος σε κοιτά ερευνητικά
ζυγιάζεται
θα σου χυμήξει
στιγμή δέκατη
φεύγουμε σαν το όνειρο
ξεστρατίζουμε σαν λωρίδα φωτός
απ’ τη χαραμάδα του χρόνου
αποχωρώντας απ’ τη σκηνή
με φωνή αλαργινή
και δειλές φλόγες
στιγμή εντέκατη
το κορμί
πεταμένο φύλλο
κλώτσος του καθένα
ανάπηροι ήλιοι
σε αμμουδιές εγκατάλειψης
ανεστραμμένες υποστάσεις
ζεστών προσώπων
και τα εφήμερα απάγκια
κι οι σπασμένες κούκλες
των βιτρινών
μετά τη λεηλασία
και την άμπωτη
των νοθευμένων χνώτων
στιγμή δωδέκατη
να πιαστούμε από αλήτες
συννεφιασμένους
πασχίζουμε
που τα παίζουν όλα για όλα
με άδεια μπουκάλια
βλέμματα στον ουρανό
να κατεβάσει το όποιο μάννα
να διαβούμε σε ρυάκια
με βάρκα βομβαρδισμένη
αίμα ξερό και χαλασμένο
*Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66
Μέρος Β’
I
Μικρά στενάχωρα κλουβιά
φοράμε σαν ξυπνάμε
κι αμήχανα κοιτάμε γύρω μας.
Ένα μικρό συρτάκι
από γυαλί φιμέ
πνίγει καλημέρες και μισόλογα.
Ύφος βλοσηρό και κουρασμένο,
μιας κι απέτυχε ξανά
κάθε προσπάθεια επαφής.
Αυτό μένει,
κι αντικρίζει ο διπλανός μας.
Κι όσο περνούν οι μέρες,
τη συνηθίζουμε τη μοναξιά,
και γίνεται ο φίλος
που δεν διαλέξαμε ποτέ.
Εμείς κι αυτός μονάχα,
στον κόσμο τούτο.
Κι οι άνθρωποι,
απλώς περνάνε δίπλα μας,
πνιγμένοι όπως εμείς
στης αποξένωσης τη θλίψη,
στου φόβου το δηλητήριο.
II
Φεύγει τρεχάτα ο καιρός
κι ακολουθούν από κοντά
σύνεση, λογική και ψυχραιμία.
Κι αφήνουν σύνεργα,
θραύστη και κόπτη,
στη θήκη τους δεμένα.
Και πώς να τρέξεις ύστερα,
ανάλαφρα κι ήρεμα,
και να μηνύσεις στους υπόλοιπους:
«Κοίταξε με,
τα κατάφερα,
και λεύτερος βαδίζω!
Μπορείς κι εσύ!
Θα βοηθήσω όπως μπορώ.»
Γιατί το δυσκολότερο
σαν είσαι φυλακή,
δεν είναι να βρεις
της διαφυγής τα εργαλεία,
μα πάνω σου να τα χεις
κι η χρήση τους να ξεχαστεί.
Τότε κι αυτά,
βαρίδια γίνονται
και σε τραβάνε πιο βαθειά
στον βούρκο,
που ανέχτηκες να ζεις.
Αφού οι επανειλημμένες αναστάσεις μας απορρίπτονται από τον ορθολογισμό σας και δεν γίνονται πιστευτές, θα υποστείτε στο εξής την αθανασία μας.
To Koskino 