Κυκλώσανε το σώμα
γυρέψανε
θυμάρια και κλωνιά
χαρές του νυφοπάζαρου,
της πόλης το αρμένισμα
απάνου στο κορμί τους.
Μετά την ένωση
μιλήσανε
για τις φτωχές κηδείες.
Κλαίνε λιοντάρια τη μορφή,
στηρίζουνε
τα σαρκινά τους πόδια,
ρινόκεροι
και μύριοι αδελφοί
ξεχύνονται στη δούλεψη.

Παράμορφα κομμάτια
μαζώχνουνται ευλαβικά.
Μετά την ένωση.
Μετά την κρούση.
Άνθρωποι σέρνουνε το χορό
καθώς το σώμα φτειάχνεται.
Αχόρταγοι πιστοί.
Η θύμηση της προσευχής
του κόπου η αγάπη,
λατρεία για το οίκημα
το έργο και τα σκεύη,
επνίξανε τη λευτεριά
του αποχωρισμού.

Χοροί γιομίσανε
τις γιορτινές συνάξεις,
οι πόλεμοι τις ερημιές,
οι φίλοι κι εχθροί
γιομίσανε το στόμα.

Θαφτήκανε οι σκαλωσιές
σωθήκανε οι εργάτες.
Σε ήλιους μακρινούς
ακούσανε ψιθύρους,
όπου το φως τους έτρεμε
μες στο νεκρό το στίβο.

Κοστίζουνε τα ταξείδια,
τη λησμονιά του δρόμου
ξεσπίτωμα και εργατικά.
Συνάντησες με αδελφούς.

Στηλώνουνε ολημερίς
τις άπνοες αχτίνες.
Αδιάκοπα τους ψέλνουνε
της δύναμης τραγούδια.

Ύμνους,
όπου μορφή τους δώκανε
για τ’ άνθη και τα δένδρα.

Πιστεύουνε σε μια στιγμή
πως δύναμη
μες στο κορμί τους έχουνε.

Αχτίνες,
που αναθαρήσατε,
μας είπατε πως γρήγορα
θε νά ‘χουμε ταξείδι.

Ξένες αρχίσανε
να φαίνουνται οι αυλές,
και τα χωριά με βιάση,
χρόνια και χρόνια σπρώχνουνε
το φόρτωμα,
όπου ‘ρθε μιαν αυγή,
όπου ‘σανται
στο σβήσιμο κοντά.

Οι μέρες, που τ΄άψηλα
θαρχίσουνε,
βουνά να τους τρυπάνε,
κοντά τους είναι κιόλας.
Τους διώχνουνε τα χωριά
κι οι πολιτείες τάφοι
λαβωματιές, το σίδερο,
ο ήλιος, το φεγγάρι,
η μαύρη η ψυχή της γης.

*Το ποίημα προέρχεται από την ποιητική συλλογή “Σώματα” που εκδόθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1977. Διατηρείται η ορθογραφία, αλλά όχι το πολυτονικό σύστημα γραφής του ποιητή. Το εξώφυλο της συλλογής που δημοσιεύεται εδώ προέρχεται απο τη Δημίσια Βιβλιοθήκη Πύργου.

Μες στο υγρό σκοτάδι
πολύ πλανήθηκα
Αγάπησα τις φωτοσκιές των δέντρων
τη γνώριμη νύχτα
τον ουρανό
Βροχή
μουσικές φωνές
Μες στο υγρό σκοτάδι
Έλα
θα βαδίσουμε σιγά μην ακουστούμε
Είμαστε παιδιά
κι αγαπούμε τα ωραία καράβια
είμαστε παιδιά
κι αγαπούμε τη θάλασσα
Λάσπες και νερά
ο άνεμος ταξιδεύει
τραγούδια που σβήνουν

Μες στο υγρό σκοτάδι (Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου)

Σκάβε! πρόσταζε η σκαπάνη.
Σφάζε! ξανάλεγε το μαχαίρι.
Και μου ξερίζωναν τη μνήμη
Κι εβασάνιζαν το χάος μου.

Όσοι με είχανε αγαπήσει.
Μετά σιχαθεί, και πιο μετά ξεχάσει,
Έγερναν τώρα και πάλι πάνω μου.
Κάποιοι έκλαιγαν, κάποιοι άλλοι ήσαν ευτυχείς.

Ψυχρή αδελφή μου, του χειμώνα χλόη,
Περπάταγα και σ’ είδα ν’ αβγαταίνεις,
Να ψηλώνεις πιο πολύ από τους εχθρούς μου,
Να πρασινίζεις πιο πολύ από τις αναμνήσεις μου.

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
*Το ποίημακαι την εικόνα της ανάρτησης τα πήραμε από το Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com

Η απόσταση ποτέ δεν σπάει,
αλλά τα θραύσματά της κόβουν σαν γυαλί.
Καθρεφτίζονται πάνω της ξεκάθαρα όλα τα όμορφα
που θα μπορούσαν κάποτε να γίνουν,
σαν σκοινί δένει το εδώ με το εκεί
και σαν γκρεμός το καταβαραθρώνει.

Η απόσταση έχει μάτια κόκκινα και πράσινα.
Δεν συγχωρεί, μόνο γελάει,
αυτή η μεγάλη αδελφή της αδικίας,
μέχρι που γίνεται μετάσταση
και κάνει έρωτα με δύο ωραία νεανικά κορμιά.

Νεκρόφιλη απόσταση.

*Από τη συλλογή “Ανεκπλήρωτοι φόβοι”, εκδ. Πολύτροπον 2012.

In the United States, the number of books published in translation is famously low. A popular estimate is 3% of all literary fiction and poetry. A translator’s name is usually included in small print on the title page of a printed book — rarely on the cover — and even the most prolific translators often remain in the shadows. Many people can name a favorite author, but how many of us have a favorite translator?

Yet despite having a job that, by nature, goes relatively unseen, translators wield incredible power. They are, in a sense, trusted to write anew the great works of others. Nobel prize winner José Saramago once said, “World literature is created by translators.” And the stakes are high indeed: the 1989 fatwa calling for Salman Rushdie’s death in response to the publication of The Satanic Verses led to the murder of Rushdie’s Japanese translator and the attempted assassinations of his Italian, Norwegian, and Turkish translators.

Even on the page itself, a translation can mean the difference between life and death: Constance Garnett, who was responsible for bringing Tolstoy, Dostoyevsky, and Chekhov to English readers in the early 20th century, worked so quickly that she had a habit of skipping or changing lines that gave her trouble. A 2005 New Yorker article describes Nabokov’s reaction to a Garnett translation: “where a passage in the Garnett of ‘Anna [Karenina]’ reads, ‘Holding his head bent down before him,’ Nabokov triumphantly notes, ‘Mark that Mrs. Garnett has decapitated the man.’ ”

For translators long familiar with the paradoxical work that is literary translation, and for the rest of us to whom such travails are wholly unfamiliar, we sought to ask a wide swath of translators about their work. From those working in Icelandic to those translating from French, from those just beginning their careers to those long-established, we survey the ferrymen and women who battle the tide to bring literature to foreign shores.

* * *

Continue reading →