Allen Ginsberg, Σχετικά με τις Ακαδημίες
Category Archives: Uncategorized
Να Επισκέπτεσθε Συχνά / Visit Regularly
Ιστορίες Μακρόχρονης και Δυσβάσταχτης Θλίψης
http://badsadstories.blogspot.gr
Λόγος Παράταιρος
http://itzikas.wordpress.com
Παρά Ταύτα
http://para-tauta.blogspot.com
Presspress
http://www.presspress.com.au
The Cybercades Project
http://thecybercadesproject.blogspot.gr
Δάφνη Χρονοπούλου
http://daphnechronopoulou.blogspot.com
Τζενεράλιδο
http://rilken.wordpress.com
Emily’s Nice Place
http://amarouv.blogspot.com
Σταύρος Σταυρόπουλος
http://sstavropoulos.blogspot.gr
Ενύπνια Ψιχίων
http://ifigeneiasiafaka.com
Κόκκινο Πρωί
http://kokkinoprwi.blogspot.com
Στην ηλικία μας χρειαζόμαστε το άπειρο
http://stavrosmichas.blogspot.com
Να Επισκέπτεσθε Συχνά / Visit Regularly
Γιάννης Ποταμιάνος
http://toxefwto.blogspot.com
Πένα – Ψαλίδι – Χαρτί
http://penapsalidixarti.wordpress.com
Βικτωρία Θεοδώρου
http://victoriatheodorou.blogspot.gr
Rabirius http://rabirius.me
Λουκάς Λιάκος
http://loukasliakos.blogspot.gr
Ευαγγελία Πολύμου
http://evangeliapolymou.wordpress.com
Razzrania
http://razzrania.wordpress.com
Το Εργαστήρι
http://vorias.blogspot.com
Φρέαρ
Δεύτερο Πρόσωπο
http://defteroprosopo.tumblr.com
*Η εικόνα της ανάρτησης είναι από το Δετερο Πρόσωπο.
Έντγκαρ Λη Μάστερς, Δύο ποιήματα
Στη φωτογραφία ο Edgar Lee Masters στην Αίγυπτο, 19 Μαρτίου 1921
ΝΟΟΥΛΤ ΧΟΧΑΪΜΕΡ
Ήμουν από τους πρώτους καρπούς της μάχης του Μίσιονερυ Ρίτζ.
Όταν ένιωσα το βόλι να τρυπάει την καρδιά μου
Λαχτάρησα να βρισκόμουν σπίτι μου και να πήγαινα φυλακή
Επειδής είχα κλέψει τα γουρούνια του Κερλ Τρέναρυ
Παρά που το ‘σκασα και πήγα στρατιώτης.
Χίλιες φορές καλύτερα σ’ επαρχιακή φυλακή,
Παρά να πλαγιάζεις κάτω απ’ τη φτερωτή αυτή μαρμάρινη μορφή
Κι από το γρανιτένιο ετούτο βάθρο
Που έχει τις λέξεις «Pro Patria».
Τι σημασία έχουν όλα αυτά, τέλος πάντων;
ΧΕΑΡ ΝΤΡΑΜΜΕΡ
Πηγαίνουν ακόμα τ’ αγόρια και τα κορίτσια στου Σίηβερ
Για μηλίτη, ύστερα απ’ το σχολειό, στα τέλη του Σεπτέμβρη;
Ή μαζεύουνε φουντούκια ανάμεσα στα σύδεντρα
Στη φάρμα του Ααρών Χάτφιηλντ όταν αρχίζουνε τα κρύα;
Γιατί πολλές φορές με τα γελαστά κορίτσια και τ’ αγόρια
Έπαιξα σ’ όλο το δρόμο και στους λόφους πάνω
Όταν ο ήλιος είχε πέσει κι ήταν ψυχρό τ’ αγέρι,
Σταματώντας για να ραβδίσω την καρυδιά
Που στέκονταν γυμνή από φύλλα στη φλογισμένη δύση αντίκρυ.
Τώρα, η μυρωδιά του φθινοπωρινού καπνού,
Και τα βελανίδια στις κοιλάδες
Φέρνουνε όνειρα ζωής.
Ζυγιάζονται πάνωθέ μου.
Και με ρωτούν:
Πόσοι είναι μαζί μου, πόσοι
Μέσα στο παλιό δεντρόκηπο στο δρόμο για του Σίηβερ,
Και μες στα δάση που δεσπόζουν πάνω
Απ’ τα ήρεμα νερά;
*Από την περίφημη Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ (Spoon River Anthology, 1915), όπου καταγράφονται τα ταφικά επιγράμματα 212 φανταστικών (ή λιγότερο φανταστικών) προσώπων, τα οποία μιλούν για τη ζωή και τα πάθη τους. Μετάφραση: Ιάσων Δεπούντης. Τπ πήραμε από το Φρέαρ στο http://frear.gr/?p=6169
βύρωνα λεοντάρη, μικρά αλλά μεγάλα πεζά
Από το φανταστικό ιστολόγιο της Χάρης Σταθάτυ Σημειωματάριο Κήπων με πολλές και θερμές ευχαριστίες για τα πάντα.
Αλέξανδρος Μηλιορίδης, εμπλοκή
Rob Gonsalves από Surrealismo
πόσες
φορές
θα
τον σκοτώσεις;
και η ρόδα στριφογύριζε
στο βυθό
των κοκτέιλ,
στους αναστεναγμούς
κρυβόταν
η πάλη,
ήταν και οι τυφλοπόντικες που χαιρετούσαν από δίπλα,
επικρίνω
τα δάκτυλα που δεν τρέφουν οργή
μέσα τους,
και τότε,
το πλάνο μαύρισε
και εκδιώχθηκα
από το υπό έκδοση τεύχος.
AlexMil (155)
*Παρμένο από το ιστολόγιο τυ ποιητή στο http://alexandrosmilioridis.blogspot.gr/
Δήμος Βιλαέτης, Η ετοιμασία
Κυκλώσανε το σώμα
γυρέψανε
θυμάρια και κλωνιά
χαρές του νυφοπάζαρου,
της πόλης το αρμένισμα
απάνου στο κορμί τους.
Μετά την ένωση
μιλήσανε
για τις φτωχές κηδείες.
Κλαίνε λιοντάρια τη μορφή,
στηρίζουνε
τα σαρκινά τους πόδια,
ρινόκεροι
και μύριοι αδελφοί
ξεχύνονται στη δούλεψη.
Παράμορφα κομμάτια
μαζώχνουνται ευλαβικά.
Μετά την ένωση.
Μετά την κρούση.
Άνθρωποι σέρνουνε το χορό
καθώς το σώμα φτειάχνεται.
Αχόρταγοι πιστοί.
Η θύμηση της προσευχής
του κόπου η αγάπη,
λατρεία για το οίκημα
το έργο και τα σκεύη,
επνίξανε τη λευτεριά
του αποχωρισμού.
Χοροί γιομίσανε
τις γιορτινές συνάξεις,
οι πόλεμοι τις ερημιές,
οι φίλοι κι εχθροί
γιομίσανε το στόμα.
Θαφτήκανε οι σκαλωσιές
σωθήκανε οι εργάτες.
Σε ήλιους μακρινούς
ακούσανε ψιθύρους,
όπου το φως τους έτρεμε
μες στο νεκρό το στίβο.
Κοστίζουνε τα ταξείδια,
τη λησμονιά του δρόμου
ξεσπίτωμα και εργατικά.
Συνάντησες με αδελφούς.
Στηλώνουνε ολημερίς
τις άπνοες αχτίνες.
Αδιάκοπα τους ψέλνουνε
της δύναμης τραγούδια.
Ύμνους,
όπου μορφή τους δώκανε
για τ’ άνθη και τα δένδρα.
Πιστεύουνε σε μια στιγμή
πως δύναμη
μες στο κορμί τους έχουνε.
Αχτίνες,
που αναθαρήσατε,
μας είπατε πως γρήγορα
θε νά ‘χουμε ταξείδι.
Ξένες αρχίσανε
να φαίνουνται οι αυλές,
και τα χωριά με βιάση,
χρόνια και χρόνια σπρώχνουνε
το φόρτωμα,
όπου ‘ρθε μιαν αυγή,
όπου ‘σανται
στο σβήσιμο κοντά.
Οι μέρες, που τ΄άψηλα
θαρχίσουνε,
βουνά να τους τρυπάνε,
κοντά τους είναι κιόλας.
Τους διώχνουνε τα χωριά
κι οι πολιτείες τάφοι
λαβωματιές, το σίδερο,
ο ήλιος, το φεγγάρι,
η μαύρη η ψυχή της γης.
*Το ποίημα προέρχεται από την ποιητική συλλογή “Σώματα” που εκδόθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1977. Διατηρείται η ορθογραφία, αλλά όχι το πολυτονικό σύστημα γραφής του ποιητή. Το εξώφυλο της συλλογής που δημοσιεύεται εδώ προέρχεται απο τη Δημίσια Βιβλιοθήκη Πύργου.
Δημήτρης Τρωαδίτης, Όσα έφυγαν επιστρέφουν
Erik Ruin, Conversation (2009)
Ι
Χρόνοι στοιβάζονται στο παρελθόν
για να εκπληρωθεί το όποιο αύριο
δεν υπάρχουν βιώσιμες επιστροφές
υποσχέσεις δεν εκπληρώνονται
ξεχάστηκαν επαφές, μνήμες
μόνο κάποια εφιαλτικά όνειρα
συναντιούνται τυχαία
τίποτα δεν εξυπηρετεί κανέναν
ΙΙ
η καλοκαιρινή βροχή αφήνει πίσω της λάσπες
το ψύχος επέρχεται
αποστειρώνοντας ανθρώπους
σερνόμαστε αιχμάλωτοι σε ξένα κρεβάτια
η σεμνότητα διαφθείρει
ξεχνιόμαστε εν μέσω προβολέων
επιστρέφουμε σε ένα άγνωστο παρελθόν
τα μελλούμενα μας ναρκώνουν
ΙΙΙ
στην άκρη των χειλιών κατοικεί η σιωπή
ο λόγος αμήχανος υποτάσσεται
σ΄ ασκήσεις υστεροφημίας
όσα έφυγαν επιστρέφουν
βιαζόμαστε να εξαφανίσουμε τα κρίματά μας
οι ώρες εξανεμίζονται
σε εμφύλια διαμάχη με τον εαυτό μας
IV
οι πάντες μας εγκαλούν για κιότεμα
οι ανάσες ζητούν να ξεθαρρέψουν
φοβούνται και σκιάζονται τον άνθρωπο
κυλιόμαστε στην άσφαλτο
εκτροχιασμένοι με τα μέλη μας ξέμακρα.
Χρήστος Ζάχος, Ποιήματα γραμμένα στο καφενείο
Fabian Perez, Valerie at Las Brujas
Αναμφισβήτητη τέχνη
Τι πιο όμορφο από τέσσερα κορίτσια
να κάθονται σε ένα στρογγυλό τραπεζάκι καφενείου
με το χλομό φωτισμό
να περιγράφει τα υπέροχα πόδια τους
που τα επιδεικνύουν
τόσο θελκτικά…
Μια τέχνη που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς
~.~
Διαφορετικές Τέχνες
Ώχρα, κόκκινο και μαύρο
καθώς η σελήνη και οι χλομοί λαμπτήρες
δημιουργούν γύρω σου
πανέμορφα θέματα
που δεν θα ζωγραφίσεις ποτέ.
Τελικά η ζωγραφική και η ποίηση
είναι όντως διαφορετικές τέχνες;
πίνακας του Fabian Perez
*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του Χρήστου Ζάχου Η Νόσος Της Ποίησης στο http://czachos78.blogspot.gr/2014/07/blog-post.html
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Μες στο υγρό σκοτάδι
Μες στο υγρό σκοτάδι
πολύ πλανήθηκα
Αγάπησα τις φωτοσκιές των δέντρων
τη γνώριμη νύχτα
τον ουρανό
Βροχή
μουσικές φωνές
Μες στο υγρό σκοτάδι
Έλα
θα βαδίσουμε σιγά μην ακουστούμε
Είμαστε παιδιά
κι αγαπούμε τα ωραία καράβια
είμαστε παιδιά
κι αγαπούμε τη θάλασσα
Λάσπες και νερά
ο άνεμος ταξιδεύει
τραγούδια που σβήνουν
To Koskino 