Category Archives: Uncategorized

Κική Δημουλά, Η χωρίστρα των φύλων

Posted by Το κόσκινο on

lixnos+kaiomenos

Κατέβαινα αργά μέ ταλαντεύσεις ελαφρότητας
ένα ουδέτερο αμέριμνο
σαν ομπρελάκι χάρτινο σκισμένης ηλιαχτίδας
σα διεύθυνση γραμμένη σε ατζέντα κονιορτοΰ.
Κατέλυα τις νύχτες σέ διαττόντων αχυρώνες
ή σε φτηνιάρικα, αν έβρισκα, μοτέλ του αχανούς.

Φωνή δεν είχα.
Όλη τη συνεννόηση με τους ξενοδόχους
και τους ερημίτες του διαστήματος
την έκανε απταίστως η σιωπή μου.

Ένα πρωί ξυπνώντας, έλειπε από τη θήκη της.
Τήν έχασα.

Άμα χάνεις κάτι
γίνεσαι μέλος κάποιας υποταγής.

Μίλα, διέταξε ή φύση. Μόνον πρόσεξε.
Ό,τι πεις θα χρησιμοποιηθεί εις βάρος σου.

Κι ακούστηκα νά λέω:
σου πάει στο πλάι η χωρίστρα.

Πάρε εσύ το μέρος με τα λιγότερα μαλλιά
ήρθε μιά αγριάνθρωπη απόκριση.

Άμα χάνεις κάτι
γίνεσαι μέλος τακτικό υποταγής.

Έσκυψα να πάρω τα λιγότερα.
Κι όπως δεν έβλεπε καλά την άνιση διανομή
σκόνταψε, έχασε την ισορροπία της
η ουδετερότητά μου κι έπεσα
εντός γυναίκας νεοσκαμμένης.

Έμεινα έκεΐ. Για νά χωρέσω διπλώθηκα
περίπου ήμικύκλιο
σαν τις παλιές μωρουδίστικες κούνιες.
Οΰτε που διανοήθηκα να βγω
έτσι πού φρουρούσαν τό στόμιο πολυάριθμα
κύτταρα ζουλού καί ηχουσαν γεννητικά ταμ ταμ.

Άκους έκεΐ νά τά φωνάζουν μπαμπά τά παιδιά μου.

*Από τη συλλογή “Ενός λεπτού μαζί”, εκδόσεις Ίκαρος 2010.

Θωμάς Γκόρπας, Βροχή εικόνων

Posted by Το κόσκινο on

1912501_658583424194923_289238308699928154_n


Στον Ζακ Πρεβέρ

Μου φεύγουν οι λέξεις σαν πρωινά πουλιά ξαναγυρίζουν το βράδι
Κατεβαίνουν την πλαγία αρνιά το βέλασμά τους γίνεται χάδι για
Την καρδιά. Πουλιόνται φτερά στην αγορά μα εγώ μαραζώνω δεν
Έχω λεφτά ούτε για τα τσιγάρα μου που λέμε ούτε ψεύτικα κατοχικά
Που τα έδιναν τότε στα παιδιά να παίζουν για να μην κλαίνε.
Παλιώνουν οι φίλοι παλιώνουν οι καημοί της μάνας μου τα μαγαζιά
Όλα παλιώνουν σ’ αυτόν τον ψεύτη ντουνιά έξον απ’ τα τραγούδια και
Μερικές γυναίκες γυμνές μέσα τους.
Πέταλα καρδιές πουλιών ούζα και πρώτα φώτα με το σούρουπο τα τελευταία
Λόγια στην αγάπη το μαχαίρι τα γιαχαρά και ή μαχαιριά.
Ένα χαμάλης κάνει το τελευταίο του θέλημα εσύ χτυπάς το στήθος σου και εγώ
Καπνίζω…

Ειρήνη Παραδεισανού, Μικρή Ινδιάνα

Posted by Το κόσκινο on

kKwLqKEPtMd2ULLQR5MuYluDtxGr2JF34YUs12vMVo_fyGIuOyy2YF8Za7OHmMz4WGmEO5yaX8Ll8InvFV4dS0qgRO7Lgy4ttQQypj2qMn-uIs2HrgkwnyaHrJayPVxl=s0-d-e1-ft

Ο άνεμος σε κράτησε βαθιά βαθιά στην εικόνα του παιδιού
κι εσύ με βία πάλευες να αποσχιστείς
από την όψη του

πες μου εσύ
μικρή μου ινδιάνα
εσύ που έπλεξες τα ξανθά σου χέρια στην πληγή μου
τόσο βαθιά
που δεν ένιωθα πια τίποτα στο βάθος

άναρχη μου εσύ φειδωλή σε κραυγές Ινδιάνα
με είχες τότε φιλήσει στο κέντρο του μετώπου
είχες συριστικά ακουμπήσει επάνω μου
τη δίψα σου

κι έρχεσαι τώρα
μονάχα στο πέπλο της νύχτας
σχίζεις στα δυο τη φωνή της σκέψης που σαλεύει στα κάλπικα λόγια μου

με καρφώνεις ξανά και ξανά με ασθματικά τραγούδια

τη γραμμή τη γραμμή ποιος θα σπάσει
την ευθεία που γράφει νυχτέρια στο χωμάτινο δείχτη

μικρή μου Ινδιάνα

μια κραυγή ο φθόγγος της γης κι εμείς κουρταλούμε παράφωνα.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης -φωτογραφία Μαρίας Τσιράκου- αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της Ειρήνης Παραδεισανού “Παρείσακτη” στο http://wwwpareisakth.blogspot.com

Liliane Giraudon – H PAGU ΤΟ ΤΟΤΕΜ ΜΟΥ

Posted by Το κόσκινο on

simeonvatalos's avatarSpina nel Cuore

Η Liliane Giraudon γεννήθηκε το 1946 στη Μασσαλία όπου και ζει. Είναι συγγραφέας, αν και το έργο της κατατάσσεται δύσκολα, κάπου ανάμεσα στην πρόζα, την ποίηση και την παράσταση. Η ίδια λέει ότι γράφει λογοτεχνία της μάχης ή λογοτεχνία του σκουπιδοντενεκέ. Το λογοτεχνικό της έργο επεκτείνεται σε μια σειρά μέσων: έκδοση περιοδικών, δημόσιες αναγνώσεις, θέατρο, βίντεο, ραδιόφωνο. Επηρρεασμένη από τον σουρεαλισμό, έχει ωστόσο αναπτύξει ένα ιδιωματικό τρόπο γραφής που στηρίζεται στην αποσπασματικότητα, την ακρίβεια της περιγραφής και την ένταση του συναισθήματος.

Στο κείμενο αυτό γράφει για την Pagu, αλλιώς Patrícia Rehder Galvão, μια σημαντική αλλά σχετικά άγνωστη φιγούρα του Βραζιλιάνικου μοντερνισμού, γεννημένη το 1910. Ήταν ενεργό μέλος του Ανθρωποφαγικού Κινήματος του Oswald de Andrade, τον οποίο και παντρεύτηκε. Μαζί, προσχώρησαν στο κομμουνιστικό κόμμα Βραζιλίας γύρω στο 1930. Την επόμενη χρονιά, η Pagu συλλαμβάνεται για τη συμμετοχή της σε μια απεργία λιμενεργατών. Πρόκειται για την πρώτη από μια μακριά σειρά συλλήψεων…

View original post 1,374 more words

Σάκης Κονταξής, Οι Παραιτημένοι

Posted by Το κόσκινο on
Marc Chagall, Nude lying down

Marc Chagall, Nude lying down

Για τον Νίκο Ρωμανό

Στον ίσκιο της ιστορίας
μείναν να
στραβοκοιτάν όσους την
άλλαξαν
Νουθετούνε ακόμη, με το
μάτι καμπουριασμένο εντός
-όχι εμάς που
επαναστατήσαμε-
μα τον άτσαλα θαμμένο
νεκρό στο στήθος τους
που στην πρώτη εκπνοή
ελευθερίας
σηκώνεται το χώμα και
αναδύει όλη την μπόχα του.

*Από το http://gatheredavantgardepoets.blogspot.com

Κώστας Κοβάνης, Ποιοι φοβούνται τα πλήθη

Posted by Το κόσκινο on

dsc_0191

Απόψε έλα να δεις ποιοι φοβούνται τα πλήθη.
Κανείς δεν είπε πως θα βγει ν’ απειλήσει,
κι όμως από νωρίς τις γωνιές δεν τις έχουν αφήσει.
Μηχανοκίνητες φάλαγγες πηγαινοέρχονται,
μ’ αυτές δε φτάνουν να κυκλώσουν το φόβο τους.
Διαταγές, διαταγές και σήματα που λένε πως σ’ όλη
την πόλη, όσο βραδιάζει, την καταχτά η σιωπή.
Σήματα που θέλουν να πουν πως μόνο η σελήνη
έριξε τ’ ασήμι της στη λεωφόρο
και τους πλημμύρισε με καημούς.

Απόψε έλα να μάθεις ποιοι φοβούνται τα πλήθη.
Των λαών τα παράπονα δεν είν’ παραμύθι…

*Αναδημοσίευση από το Ποιητικό Σταυροδρόμι στο http://poihtikostayrodromi.blogspot.gr/search/label/%CE%9A%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82%20%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82

Theocharis Papadopoulos, Indifference / Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Αδιαφορία

Posted by Το κόσκινο on

10370894_1513116988927209_7815138138910661853_n

Indifference

War of interest
Victims, disastrous cities and villages
Typhoons and earthquakes.

Every day is full of cruel scenes.
I am in front of the screen
I wait troubled
The second half-time of the game.

*From the book “Locked doors”, Kentavar, Pleven 2014. Translated into English by Gergana Yohanova.

***

Αδιαφορία

Πόλεμοι συμφερόντων,
θύματα ακρωτηριασμένα,
σκηνές φρίκης κάθε μέρα
και συ στημένος στην οθόνη
να αγωνιάς… περιμένοντας
το δεύτερο ημίχρονο.

*Aπό το βιβλίο “Locked doors”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μετάφραση στα αγγλικά από την Gergana Yohanova, εκδόσεις Kentavar, Pleven 2014.

Γεωργία Τρούλη, To ενδιάμεσο δέρμα

Posted by Το κόσκινο on
Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, Συλλέκτρια

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, Συλλέκτρια

Ο τρόπος που πιάνεις το στήθος
Ενώ στέκεσαι λες και θέλεις να περιορίσεις αναπνοή
Κάπως να περάσει ο διπλανός
Χωρίς να ακούσει τον έντονο χτύπο σε ύψος καρδιάς
Ή κάποιος να μην νιώσει ύφασμα μπλούζας
Να μην υπονοήσει δέρμα στέρνου
Να μην νιώσει ακκίδα μιας τρίχας να ξεπροβάλλει
Από το συνθετικό κάλυμμα του ανθρώπου
Ο τρόπος που αναπνέεις στην ακρογωνιαία πλευρά του
Ωμου
Τα άπειρα τριχοειδή που αφήνει το μεγάλωμα της ενήλικης γνώσης
Σαν μια τρίχα με ρίζα στο πιο μικρό άπειρο και στην άλλη άκρη
Να απλώνει το σύμπαν
Μιας άφυλης παλάμης εσωτερικό που λέγεται έρωτας
Εκεί δένει η νύχτα με ανάσα Και πανικός που μαρτυρά
Αορτή οργάνου που λίγο φοβάται
Τόσα τα αστέρια όσες οι τρίχες στο στέρνο
Μετρώνται με δείχτη ή με πολλή θερμοκρασία χεριού
H κερατίνη της νύχτας της τρίχας του νυχιού στο τέλος δάχτυλο
Συνενώνονται κάπου όταν δειλά ξημερώσει
Το σώμα πονάει όταν μπλεχτεί στο ξερίζωμα
Ξημερώνει
Ξεριζώνει το άστρο τον θάνατο από την ιστορία του σύμπαντος
Μια τρίχα πάνω στο σώμα τολμάει ανυπαρξία ή την μόνη ύπαρξη
Να υπάρχει
Μεγαλώνει προς τα μέσα ο κενός χώρος και εκεί επιπλέεις
Σαν διάστημα άνθρωπος σε ό,τι λέγεται επιφάνεια ουρανού
Και γης βάθος
Έτσι όπως ακουμπάς το χέρι για να περάσει η αναπνοή Σαν
Συνεχόμενη ένδειξη πόνου σε Μέγεθος και σε Ύψος καρδιάς
Έτσι ακολουθεί την νύχτα σαν τύπωμα από μελάνι
Σε σχήμα και σε τόνο προσώπου πάνω στον άνθρωπο
Στο ύψος εκεί επιτρέπονται άλλες μετρήσεις
Πισθάγκωνα δένεται η τρέλα
Και από μπροστά
Ένα στήθος να ξεχειλίζει αναπνοή και ερώτηση
Αφαιρείται ο θάνατος στο ενδιάμεσο δέρμα του κόσμου

Κώστας Δεσποινιάδης – Φραντς Κάφκα. Ο Ανατόμος της Εξουσίας

Posted by Το κόσκινο on

pandoxeio's avatarΠανδοχείο

Kafka-CoverΟ εθνικισμός είναι κι αυτός ένα υποκατάστατο της θρησκείας. Είναι ένα είδωλο από χαρτόμαζα που οι άνθρωποι το έπλασαν από την αγωνιά τους και τη μα­νία τους να διακριθούνε στις φτωχικές τους βραδιές στα χάνια. Όμως κάποια στιγμή όλοι θα βρεθούμε κυνηγημένοι απ’ αυτά τα καραγκιοζάκια. Γιατί κανένα είδωλο δεν απαιτεί τόση ανθρώπινη θυσία όσο αυτά τα τέρατα τα φτιαγμένα από μπίρα, σάλιο και εφημεριδόχαρτα. [σ. 79]

Η πολιτική πλευρά των γραπτών του Κάφκα υπήρξε η κατεξοχήν παρανοημένη ή αποσιωπημένη παράμετρος του έργου του. Οι έγκυρες και αποδεκτές ερμηνείες του αγνοούν επιδεικτικά την πολιτική του σκέψη, ενώ είναι εκείνη που αποτελεί τον κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται ολόκληρο το αναμφισβήτητα πολυεπίπεδο και πολυσύνθετο έργο του. Ο Δεσποινιάδης έχει γράψει μια σειρά κειμένων πάνω στα επιμέρους ζητήματα του σχετικού προβληματισμού, τέσσερα από τα οποία δημοσιεύτηκαν σε αρχική μορφή στο περιοδικό Πανοπτικόν, ενώ τα υπόλοιπα δημοσιεύονται για πρώτη φορά.

franz_kafka_rrΟλόκληρο…

View original post 1,078 more words

Πάνος Κυπαρίσης, Οι κυνηγοί

Posted by Το κόσκινο on

6c3cb-parartima-pan-lae-ston-agon

Γκρεμισμένη πύλη

και οι συνδαυλιστές, στις στολές, οργιάζουν

Έρπει το αίμα αργά
ψιθυρίζει

η Μαρία
Άδεια τα μάτια, γυαλιά

Βαθαίνει η νύχτα μέσα στη νύχτα
κλέβοντας κι άλλο σκοτάδι,
άσωστα νιάτα μ’ ένα φως στα μαλλιά

Νοσοκομεία ημίφωτα
διάδρομοι, διαχωριστικά
τάξη θανάτου, πένθιμοι σταθμοί

Θριαμβεύουν οι κυνηγοί

Οι πισίνες στους ορόφους ψηλά
κι αυτοί
χορηγοί τώρα πια με μαύρα γυαλιά
νωχελικοί μες στ’ ανάκλιντρα

Λάμπουν γυάλινοι πολιτισμοί

Με τόση νύχτα πώς μπορείς;
Με τόσα κόκκαλα ανθισμένα

*Από τη συλλογή “Τα χειρόγραφα της βροχής”, εκδ. Καστανιώτη, 2003.