photo: Vivian Maier
Self-Portrait, 1953
 Gelatin silver print
30.5 x 30.5 cm
Vivian Maier/Maloof Collection, courtesy of Howard Greenberg Gallery

Όταν ονειρεύομαι το χρόνο

κρυώνω πολύ/

κι αν πω να αφεθώ να με συλλέξει/

γύρω μου πήζει και σφίγγει αμετάκλητος/

έτσι είναι ο χρόνος/

ένας γαλάζιος παγετώνας/

πάνω του βλέπω να αγκιστρώνονται/

λευκά ανθρωπάκια άσφαιρα/

με καρφίτσες εδώ κι εκεί/

άλλοι για να ορίσουν την αρχή τους

(-εδώ γεννήθηκα!-)/

ή να μετρήσουν και να αποτιμήσουν τις μέρες τους/

άλλοι για να ορίσουν την ίδια τη ζωή τους/

την μερίδα του χρόνου που τους αναλογεί προς κατανάλωση/

για τούτο τη γεμίζουν σημάδια και ορόσημα/

έτσι μετρήσιμη την κατανοούν περισσότερο/

και την αναπαράγουν λεκτικά/

τα μωρά που φέρνει ο πελαργός ξημερώματα Δευτέρας/

μια παλιοαρρώστια που εισέβαλε ένα απόγευμα όταν αποτραβιόταν στην κουζίνα το φως/

έναν έρωτα πολύτιμο/

που τον κράτησε ο πάγος σε χειμερία νάρκη τριάντα χρόνια/

τους στιγμιαίους θανάτους/

και τους χαμούς για πάντα/
των αγαπημένων/

τα μάτια των σκύλων μέσα στη βροχή/

Όλες οι καρφίτσες ταξιδεύουν αργά χαμηλότερα/

“χαμηλότερα” είναι μια λέξη που μας δείχνει τη βαρύτητα/

όμως -“αργά”/

είναι μια λέξη που χωράει στο χρόνο-

σταθερά/

γλύφοντας την ελάχιστη καμπύλη/

ακολουθώντας ένα νόμο  υδροδυναμικής/

που είναι και μηχανική των ρευστών/

-έχει ο παγετώνας αυτό το πλεονέκτημα/

να είναι ένα στερεό ρευστό που ολισθαίνει-

σαν ηπειρωτική τεκτονική πλάκα/

στην κούνια της αιώνιας λάβας/

ή σαν αδιάθετο γατί/

που αναγνωρίζει τις διαφορές θερμοκρασίας/

από αγκαλιά σε αγκαλιά/

έτσι κι αλλιώς ο χρόνος ο ίδιος, δεν πονά-

ούτε ματώνει/

ούτε υποφέρει/

αν ήταν να διαλέξει να γίνει θεός/

θα γινόταν ένας Βούδας/

έτσι ψύχραιμος και υπεράνω που τοποθετείται/

στο λαϊκό νου/

-δεν καταδέχεται όμως τη θέωση -

περιέχει τους θεούς και τους καταπίνει/

στην απέραντη έκτασή του/

καβάλα παν οι άνθρωποι σε τούτο το συμπαγές ποτάμι/

βαστώντας τις καρφίτσες τους

σα να ‘τανε πηδάλια/

-ενώ δεν είναι ούτε καν βοηθητικές προπέλες-

κι όταν εγκαταλείπουν/

κανείς δεν αναρωτιέται/

γιατί οι καρφίτσες απομένουν ορφανές/

δίχως τους καπετάνιους τους/

ή ο,τιδήποτε

εν πάση περιπτώσει

επί της οντολογίας τους/

τι σηματοδοτούν επιτέλους αυτές οι καρφίτσες;

τη ματαιοδοξία των θνητών και πεπερασμένων/

να μετρήσουν το αιώνιο και άφθαρτο/

περιβάλλον του παντός/

*Από τη συλλογή “Ξηρασίες, η πρώτη μάχη”.
**Το ποίημα και η εικόνατης ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://loukopk.wordpress.com

Κουρελιασμένοι απ’ τ’ αγριεμένα κύματα
πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρός
στο σκοτεινό θάλαμο της γης
με ισκιωμένο το μυαλό
απ’ το ξέφρενο κυνηγητό
της ασάλευτης πορείας των άστρων
οι τελευταίοι
απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους
θυσία
στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών.
Κι ανθρωποι δεν υπήρχανε.
Κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής
σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις…

Φωτογραφία: Σοφία Αντωνακάκη

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε

και κλέβουν ένα λουλούδι

από τον κήπο μας

και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον

περπατούνε στα λουλούδια,

σκοτώνουν το σκυλί μας

και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα

-την πιο διάφανη απ’ όλες-

μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας

ληστεύουν το φεγγάρι μας
γιατί ξέρουνε το φόβο μας
που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.
Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα
πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα
Ποίηση:Βλαδ.Μαγιακόφσκι
Photo: Sofia Antonakaki.