“Δεν είμαι εγώ, είναι τα σύννεφα”
Μουσική: Φοίβος Βλάχος, Άλκης Μπλουκίδης
Στίχοι: Αλέξανδρος Λαβράνος
Ενορχήστρωση: Άλκης Μπλουκίδης
Ακουστική, ηλεκτρική κιθάρα, samples: Άλκης Μπλουκίδης
Ηλεκτρικό μπάσο: Κωστής Βήχος
Τύμπανα: Γιώργος Λιβαδάς
Ηχογράφηση, μίξη: Γιώργος Λιτσικάκης, Nobile studio
Οι λέξεις μου κάποτε σχημάτιζαν εμβατήρια.
Έγραφα στο σκοτάδι, με λίγο φως να πέφτει από τα δεξιά.
Να ρίχνει τις σκιές του το μολύβι στο χαρτί.
Ο ουρανός φιλοξενούσε τις γραμμές που μου λείπαν.
Λίγα σύμφωνα ακόμα. Δανεικά. Μου πέφτουν υγρά τα φωνήεντα όταν δεν έχω κάπου να τ’ ακουμπήσω.
Κι έτσι ακούγομαι σκληρή.
Μοναδική ικανότητα του λόγου. Όσα λιγότερα λες, τόσο περισσότερο εκτίθεσαι.
Στον εαυτό σου. Οι άλλοι χαμπάρι.
Μια στιγμή, δυο στιγμές, μια ζωή.
Παιρνάν καμαρωτοί, πάντα πιο καμαρωτοί. Πάντα πιο.
Θα σε προλάβουν σε όλα. Έχουνε κάνει το πλάνο τους.
Έχουν βάλει όλα τα πιόνια στη θέση τους. Άργησες.
Σε κρατάν για το φινάλε. Το δικό τους φινάλε.
Το δικό σου αργεί ακόμα.
Δε μιλάς. Δε μιλάς πια. Σου τέλειωσαν οι λέξεις; Τα ρήματα; Οι επιθυμίες;
Μπήκες στην πεθαμένη τους γωνιά. Τι άστραψε πάνω της;
Πιο καλή η οπτασία, παρά η πλήρης απουσία, παραδέξου.
Πάντα μιλούσες. Ειδικά…
View original post 42 more words
Even love can seem ugly sometimes.
Even something you love.
I feel two contradictory powers inside me.
The one is fighting for, the other is fighting against.
I don’t know with what yet.
And when these powers can finally be quiet
and sit down like old friends that don’t need all that chattering to show off their strengths,
I can make peace.
I can be all that I want without this needless show.
I can gather all my power without breaking down in every mile of the go.
I can smile genuinely, look myself in the mirror and say
yes, this is what I want.
I can look all the tiny little details that seem to leave others uninterested
and take hold of them for they are what they are
without trying to be something more.
It’s funny how things always seem more real when you have to try for…
View original post 7 more words
μηρυκάζω τη ζωή μου
στέκομαι σαν όρνιο πάνω απ’ τις σκέψεις μου
αποφασίζω άγαρμπα ποια θα κατασπαράξω πρώτη
είμαι ένας ποδηλάτης χωρίς κράνος στην εθνική πατρών αθήνας
ένας ένστολος που μοίρασε το πλεόνασμά του στους πακιστανούς του
πρώτου ορόφου
τριάντα χρόνια κυλήσανε ανάμεσα στα πόδια μου
τριάντα αργύρια πέσανε από την τρύπια τσέπη μου
είμαι γραμμή όλο σκαμπανεβάσματα σε καρδιογράφημα νεκρού
κι αλήθεια πλάσματα πιο εγωκεντρικά από τους ποιητές ποτέ δεν
γνώρισα
εδώ στην επαρχία έκανα συμφωνία κυρίων με τον άνεμο
του δίνω μοναξιά
μου απαντά με βρόχινο νερό
έχω μαλλιά απαλά και δάχτυλα από κερί
αγαπάω τους ανθρώπους γιατί τρέφω μίσος αταλάντευτο για την
ανθρωπότητα
κομίζω μήνυμα αντεθνικό για απάτριδες
που μόλις αντικρίσουν το νησί πέφτουν στα γόνατα λυγμώντας
πόσο σωστά τα κάνατε όλα άνθρωποι
όλα σωστά
οι πόλεμοι τα κομμένα κεφάλια τα τουμπανιασμένα κορμιά τα
σπασμένα αγάλματα
τα νεκροταφεία οι μεγάλες και οι μικρές ιδέες οι σημαίες
πόσο λάθος έζησα
σας λυπόμουν για τη ζωή που διάγετε
ώσπου μια μέρα ένας βραχμάνος εδώ στη γειτονιά μου άνοιξε τα
μάτια
μοιράζει τσικουδιά και μεταθανάτια αηδία σε τιμές ανέσπερου φωτός
εσένα λυπούνται οι εντός και οι επί τα αυτά μου είπε
τον βλαστήμησα με ορμή μα είχε δίκιο
μη φεύγετε χριστιανοί μη με φοβάστε
πιστεύω στα παραμύθια πιότερο από σας
έγινα δέκα χρόνων πάλι
κρατώ στα χέρια έναν πίνακα με στοιχεία χημικά δεόντως
μεταχειρισμένο
και δασκαλεύω δήθεν αόρατους μαθητές που μ’ αγαπούν πολύ
θα αγαπάω για πάντα λίγο παραπάνω τις αλκαλικές γαίες
θα τρέμω πάντα την αντίδραση με τα αέρια που ονομάσατε ευγενή
πόσο άδικη η δασκάλα πόσο λάθος οι διδαχές
θα ψάχνω πάντα το αντώνυμο του αντίξοος
και θα ‘χω πάντα για οδηγό μου μία και μόνη σιγουριά
το μόνο σίγουρο είναι πως γεννηθήκαμε
ο μόνος ήχος που ακούστηκε ποτέ στη γη είναι της μάνας η κραυγή
που μας γέννησε
ο μόνος φόνος που έλαβε ποτέ του χώρα ο πνιγμός του βρέφους από
τη θλίψη της επιλοχίας
Continue reading
Αναρωτιέμαι
αν δεις τους μικρούς ήλιους
που έχουν φυτρώσει στις άκρες των δαχτύλων μου
καθώς σβήνουν το χρόνο
θα με αναγνωρίσεις;
Ή θα μείνεις εκεί; Μια παγωμένη εκδοχή του ουρανού.
Ζήτησα να φιλιώσω τις ψυχές με την αλήθεια σου.
Άρχισαν να μου μιλούν για σχέδια μισοτελειωμένα και εκτροπές έρωτα.
Για οπλαρχηγούς που ξέρουν καλά τι θέλουν
μα τρέχουν ξυπόλητοι,
και κανείς δεν τους παίρνει και πολύ στα σοβαρά.
Γιατί αν μπερδέψεις τα όσα φαίνονται με τα όσα εννοούνται
ας κατεβάσουμε καλύτερα τον ουρανό
και ας πάμε αλλού να παίξουμε το νούμερο μας.
Κάπου με κοχύλια για στέγη και θάρρος ν’ ανατέλλει μες τα σπίτια μας.
Θέλω να σου μιλήσω ρε γαμώτο,
αλήθεια πριν να σε φτάσω να με πάρεις στο ψιλό,
να γελάσουμε
Πριν να μην… Όχι γιατί δεν βρήκαμε.
Όχι γιατί δεν είχαμε.
Όχι γιατί μας κάνει κακό.
Όχι γιατί τους κάνει καλό.
Όχι για τα κούφια λόγια.
Όχι για την αλήθεια.
Όχι για τίποτα… Έτσι για να ρίξω τα ζάρια.
Θέλω να σου μιλήσω, το στόμα μου να κάνω λιώμα στο δικό σου,
δόντια και αίμα να φτύνουμε, να μη μιλάμε. Θέλω ένα φλας που
να μην τελειώνει ποτέ και να μην το ντιλάρει κανείς.
Δεν ξέρω όμως. Θυμάμαι. Η μνήμη μόνο παγίδες. Μια για τα
φράγκα δυο για το σόου και εάν είσαι έτοιμος πάμε, πάμε τώρα.
Αγαπημένες παγίδες, συντρόφισσες όταν σπάσαμε τον κλοιό.
Το Παρίσι στα οδοφράγματα, στο Μεξικό, τι καλοκαίρι,
το τσεκούρι, τα τσεκούρια παντού, στο Σικάγο η ρουλέτα,
οι Μαύροι Πάνθηρες, τα σοβιέτ των αγγέλων, η νομιμοποίηση του μαύρου,
το δικαίωμα των κουνουπιών στην ηχορύπανση.
Τι να σου πω… Να ρίξω τα ζάρια.
Θάνατος στους τυράννους. Σ’ όλες τις τυραννίες.
Μας γλίστρησε το περίστροφο πριν εκπυρσοκροτήσει,
πριν καν είναι περίστροφο. Εγώ φταίω. Αλλά εσύ πριν θυμήσου.
Τους μπάτσους όταν το σκάγανε. Τότε που σε κέρασε ένας τους
ένα τσιγάρο (τα μάτια του γαλάζια κι ωραία). Τις βόλτες στου Στρέφη.
Το γέλιο που κάναμε στο αεροδρόμιο.
Τον Σιντ Βίσιους να μαρσάρει και πώς να σου πω δεν έχει σημασία
το πώς τελικά στην Κροστάνδη ξεπεράσανε τον Ρούμπιν αγιοβασιλιάτικα
τριπάκια στη Γουώλ Στρητ και τον Κον Μπεντίτ υπουργό εργασίας.
Δεν έχει σημασία.
*Απόσπασμα από τη συλλογή «Η Γενιά της Ηπατίτιδας». Ιδιωτική έκδοση της δεκαετίας του ’80 – χωρίς ημερομηνία – την οποία κυκλοφορούσε ο ίδιος. Μέσα από το βιβλίο του Λεωνίδα Χρηστάκη «Τα Εξάρχεια δεν υπάρχουν στην ιστορία στο χάρτη στη ζωή», εκδ Τυφλόμυγα 2008. Εμείς τοπήραμε από το ιστολόγιο του Γιάννη Ζελιαναίου.
Από την ταινία “Only lovers left alive” ~ Jim Jarmuch
Το αληθινό σου πρόσωπο,φεγγάρι που επιστρέφει
δε θέλει πια να εξαπατά, δε βρίσκει αντιστάσεις
μες στα γρανάζια της ζωής που ξεκολλούν και σβήνουν
τις λάμπες, όταν μέσα μου βραδιάζει.
Το πρόσωπό σου στο κενό της νύχτας ανεβαίνει
είναι ακατάληπτο, μαρτυρικό,καθώς πληγώνει
είδωλο μιας απερίγραπτης στιγμής
η φοβερή ανάμνηση που δε θα ξημερώσει.
Το πρόσωπό σου ξεσκεπάστηκε και είναι
γυμνό σαν ανατέλλει μες στη μνήμη
σα θάλασσα που κάποτε θα γίνει καλοκαίρι
Το πρόσωπό σου δε θα γίνει καλοκαίρι
μες στους ανθρώπους δε θα ξημερώσει.
*Από τη συλλογή “Ο θάνατος του Μύρωνα” (1954-1959) που συμπεριλαμβάνεται στη συγκεντρωτική έκδοση “Ο δύσκολος θάνατος”, Αθήνα, Νεφέλη, 1985.
.
To Koskino 