Category Archives: Uncategorized
Νίκος Παϊζης, Ντόρτια
Θέλω να σου μιλήσω ρε γαμώτο,
αλήθεια πριν να σε φτάσω να με πάρεις στο ψιλό,
να γελάσουμε
Πριν να μην… Όχι γιατί δεν βρήκαμε.
Όχι γιατί δεν είχαμε.
Όχι γιατί μας κάνει κακό.
Όχι γιατί τους κάνει καλό.
Όχι για τα κούφια λόγια.
Όχι για την αλήθεια.
Όχι για τίποτα… Έτσι για να ρίξω τα ζάρια.
Θέλω να σου μιλήσω, το στόμα μου να κάνω λιώμα στο δικό σου,
δόντια και αίμα να φτύνουμε, να μη μιλάμε. Θέλω ένα φλας που
να μην τελειώνει ποτέ και να μην το ντιλάρει κανείς.
Δεν ξέρω όμως. Θυμάμαι. Η μνήμη μόνο παγίδες. Μια για τα
φράγκα δυο για το σόου και εάν είσαι έτοιμος πάμε, πάμε τώρα.
Αγαπημένες παγίδες, συντρόφισσες όταν σπάσαμε τον κλοιό.
Το Παρίσι στα οδοφράγματα, στο Μεξικό, τι καλοκαίρι,
το τσεκούρι, τα τσεκούρια παντού, στο Σικάγο η ρουλέτα,
οι Μαύροι Πάνθηρες, τα σοβιέτ των αγγέλων, η νομιμοποίηση του μαύρου,
το δικαίωμα των κουνουπιών στην ηχορύπανση.
Τι να σου πω… Να ρίξω τα ζάρια.
Θάνατος στους τυράννους. Σ’ όλες τις τυραννίες.
Μας γλίστρησε το περίστροφο πριν εκπυρσοκροτήσει,
πριν καν είναι περίστροφο. Εγώ φταίω. Αλλά εσύ πριν θυμήσου.
Τους μπάτσους όταν το σκάγανε. Τότε που σε κέρασε ένας τους
ένα τσιγάρο (τα μάτια του γαλάζια κι ωραία). Τις βόλτες στου Στρέφη.
Το γέλιο που κάναμε στο αεροδρόμιο.
Τον Σιντ Βίσιους να μαρσάρει και πώς να σου πω δεν έχει σημασία
το πώς τελικά στην Κροστάνδη ξεπεράσανε τον Ρούμπιν αγιοβασιλιάτικα
τριπάκια στη Γουώλ Στρητ και τον Κον Μπεντίτ υπουργό εργασίας.
Δεν έχει σημασία.
*Απόσπασμα από τη συλλογή «Η Γενιά της Ηπατίτιδας». Ιδιωτική έκδοση της δεκαετίας του ’80 – χωρίς ημερομηνία – την οποία κυκλοφορούσε ο ίδιος. Μέσα από το βιβλίο του Λεωνίδα Χρηστάκη «Τα Εξάρχεια δεν υπάρχουν στην ιστορία στο χάρτη στη ζωή», εκδ Τυφλόμυγα 2008. Εμείς τοπήραμε από το ιστολόγιο του Γιάννη Ζελιαναίου.
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Το πρόσωπό σου
Από την ταινία “Only lovers left alive” ~ Jim Jarmuch
Το αληθινό σου πρόσωπο,φεγγάρι που επιστρέφει
δε θέλει πια να εξαπατά, δε βρίσκει αντιστάσεις
μες στα γρανάζια της ζωής που ξεκολλούν και σβήνουν
τις λάμπες, όταν μέσα μου βραδιάζει.
Το πρόσωπό σου στο κενό της νύχτας ανεβαίνει
είναι ακατάληπτο, μαρτυρικό,καθώς πληγώνει
είδωλο μιας απερίγραπτης στιγμής
η φοβερή ανάμνηση που δε θα ξημερώσει.
Το πρόσωπό σου ξεσκεπάστηκε και είναι
γυμνό σαν ανατέλλει μες στη μνήμη
σα θάλασσα που κάποτε θα γίνει καλοκαίρι
Το πρόσωπό σου δε θα γίνει καλοκαίρι
μες στους ανθρώπους δε θα ξημερώσει.
*Από τη συλλογή “Ο θάνατος του Μύρωνα” (1954-1959) που συμπεριλαμβάνεται στη συγκεντρωτική έκδοση “Ο δύσκολος θάνατος”, Αθήνα, Νεφέλη, 1985.
.
Poet and pianist Amanda Anastasi talks to poet and pianist Santo Cazzati
April Event – A Night to Celebrate
έαρ γλυκύ
Ι
Αυτή μπορεί και να είναι η ελευθερία
έτσι όμορφα που βρισκόμαστε
μέσα στο φως ανάλαφροι,
δίχως την ανησυχία της ύπαρξης,
σαν δυο λουλούδια φρεσκοκομμένα/
ΙΙ
το περίμενα κι ήρθε
ένα απόγευμα ίδιο η θάλασσα,
με τσιγάρα μενθόλ, και αέρα καυτό
στο αερόθερμο του χωλ,
σ´ αυτά τα χρόνια που όλο μακραίναμε
από τη ζεστή καρδιά και το πνευμόνι των πουλιών.
ΙΙΙ
λέω τώρα
πώς ανταμώναμε την ευωδιά της νιότης μας
όπως αλλάζαμε γλώσσες
ο ένας στις κοιλότητες του άλλου
σταγόνες μύρο
-και λιβάνι δυστυχώς –
με όλα τα φτηνά γλιστερά αυτοκόλλητα
ενώ τα λιτά γαρύφαλλα/
εσωστρέφονταν,
στο τυρβώδες αργιλόστρωμα,
εντός του χάους.
IV
μπορεί και να ταν άνοιξη,
και η καρδιά μου πιο δραστήρια,
μπορεί κι ένας Γενάρης της αλκυόνης
που τα σεντόνια ορθάνοιχτα στου βάλτου τη λάσπη,
γεννούσαν αυγά/
έπεφταν οι φωτιές ελεύθερα, δίχως μπαλονάκι/
ώσπου ο πυρετός,
μού παιρνε τις αγκαλιές
όπως ένας βράχος που σκοντάφτει σε…
View original post 49 more words
Θάνος Γώγος, Γλασκώβη, εκδόσεις Θράκα
Εκπληκτικά σύγχρονη ποίηση. Οργισμένη. Ευθυτενής κι ευθύβολη. Η νέα γενιά, ο τριαντάρηδες ποιητές και ποιήτριές μας αίρονται πάνω από τις τεχνητές αντιθέσεις, τους διαχωρισμούς, αίρονται ακόμα και πάνω από τα φύλα για να επιτύχουν την πολυπόθητη σύνθεση: το υπέρ-φύλο, ο ανδρόγυς, το Γιν και Γιανγκ ενωμένα στην αξεδιάλυτη τελειότητα του λευκού, που δεν νοσταλγεί την ανάλυσή του σε ουράνιο τόξο.
Μακριά από κάθε είδους νοσταλγία, πέραν από αισθηματισμούς, φτηνούς ρομαντισμούς κι αισθηματολογίες, με σαρκασμό, ειρωνεία, καυστική διάθεση προς κάθε τι σάπιο και πεπαλαιωμένο, η νέα γενιά των ποιητών ξύνει τα μολύβια της, ενυδατώνει τα χέρια της, ορμάει σε πληκτρολόγια και σημειωματάρια τσέπης, επαναφορτίζει τα τάμπλετ, συνδέεται σε wi-fi αναψυκτηρίων και χώρων ευωχίας… με έναν και μόνον σκοπό: την επανάσταση, την κατακρήμνιση των παλαιών δομών, την αποδόμηση-αναδόμηση-αναδημιουργία. Δεν μπορώ να κρύψω το θαυμασμό μου γι’ αυτούς. Όταν όμως τους διαβάζω, νιώθω σχεδόν συνομήλικός τους. Ανιχνευτής, εμπροσθοφυλακή, χρονοταξιδιώτης από ένα μέλλον φωτεινότερο και δικαιότερο για όλους: Πατρίς μας η Γης, Θρησκεία το Εν, το Άπαν, από το οποίο προερχόμεθα και εις το οποίος επιστρέφουμε απαξάπαντες, οικογένειά μας το Σύμπαν (εννιάμιση δισεκατομμύρια ψυχές, οι έξι ένσαρκες)…
Continue reading
Θόδωρος Μπασιάκος, Δύο ποιήματα
Με τα χέρια στις τσέπες
Γράφω
με τα χέρια στις τσέπες
α λα σουλατσαδόρος.
Γράφω με τα πόδια, στο δρόμο.
Οι βόλτες είναι η ποιητική μου συλλογή
(Κυκλοφορεί)
Τα γραπτά μου – απλώς κάποια ίχνη π’ αφήνω πίσω μου
κι αργά ή γρήγορα θα χαθούν
μελωδίες απλές που σφυρίζω ανέμελα πηγαίνοντας…
***
Ούτε να το σκέφτεστε
Ούτε με σφαίρες
Ούτε με το μαχαίρι στο λαιμό
Ούτε με σίδερα στα χέρια
Ούτε στην εξορία, στην απομόνωση
στο λάκκο με τα σκατά
Ούτε καν για χάρη των τσουπιών μου
Το κρασί μου εγώ δεν το νερώνω.
*Τα πήραμε από το περιοδικό “Φαρφουλάς”, τεύχος 17, Μάιος 2014, σελ. 63.
Πλάνη
Μην περιμένεις από μένα κανακέματα
ούτε και ψέματα που θα στολίζουν το όνειρο σου
αυτά τ’ αφήνω στων πολλών τα μαστορέματα
που δικαιώνουν όπως ξέρουνε καλά το άδικο σου.
Άσε με εμένα
να βρίσκω μόνη μου το δρόμο
να μη ξεχνάω ποτέ ό,τι αγάπησα
και να μαγεύομαι από την πλάνη
των παρανόμων.
Είναι ό,τι λάτρεψα και ποτέ δεν άφησα.
Είναι ό,τι γύρεψα στους άλλους
μα παίξανε άνισα
Διώχνω μακριά μου λόγια
που ζάλισα
κι αν δε κατάφερα πολλά φταίω για κείνα,
μα όταν νοστάλγησα κατάλαβα πως άργησα.
Το χτες δεν έχει στο αύριο μοίρα.
Με συνομώτη τη σιωπή και την αλήθεια
ψάχνω να βρω μια διαφυγή από τα φίδια
κι όσα τριγύρω μονοπάτια κι αν πήρα
ποτέ δε στέριωσα σε ένα πάντα θα ‘μαι στη γύρα.
Σ’ όσους ανθρώπους γύρω μου κι αν χαμογέλασα
ήτανε για να τους δώσω ένα λόγο να πιστεύουνε
εμένα ποτέ δε με κέρασα.
Ποτέ δεν…
View original post 39 more words
Το πιο όμορφό μου ποίημα (Νικολέττα Σίμωνος)
Το πιο όμορφό μου ποίημα
Με τη σιωπή μου το ‘γραψα
Βουλιάζοντας ηδυπαθώς
Και καθ’ ολοκληρίαν
Μέσα στ’ απύθμενα τα μάτια σου
Εκεί όπου συνάντησα
Τις πιο κραταιές λέξεις.
To Koskino 