Αν δε μιλάς, σ’ εξουσιάζουν.
Τη σιωπή σου κρίνουν για ανεπάρκεια.

Δεν ξέρεις, δεν πιστεύεις, δε σε ενδιαφέρει.
Άρα εμείς θα κάνουμε δικά μας όσα διάλεξες να μη μας πεις.
Στο κάτω κάτω επιλογή σου,
επιλογή μας κι εμάς, να διαστρέψουμε το είναι σου
με βάση το δικό μας.

Κι αν πάλι τύχει να σε γνωρίσουνε καλύτερα,
τότε θα πούνε, πως μοιάζεις λέει, κάπως μη άνθρωπος.
Στην αυστηρότητα κάποιων ελλειπτικών προτάσεων αρκούνται,
και βγάζουν συμπεράσματα δικά τους, με το νου τους,
που ουδεμία σχέση έχουν με τους λόγους σου και τις αιτίες σου.
Και όσα επέλεξες να παραλείψεις,
όχι από ανικανότητα ούτε κι αλαζονεία,
μένουν εκεί, τώρα με τη σειρά τους,
να εξουσιάζουνε εσένα.

Μα την αλήθεια πως ν’ ακουμπήσεις
αν δε δεχτείς πρώτα πως ο καθένας έχει και τη δική του;
Κι έτσι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,
αν δε μιλάς, σ’ εξουσιάζουνε…

1η Μαΐου αύριο και μετά από τόσων χρόνων αγώνες είμαστε πάλι στην αρχή.Φλέγεται ο πλανήτης ολόκληρος.Πολλά θα ήθελα να πω ,αλλά δεν ξέρω ,έχουν τα λόγια κολλήσει και αρνούνται να βγουν .ένα πάντως είναι σίγουρο.Πολλά πρέπει να γίνουν που δεν έγιναν και πολλά έγιναν που δεν έπρεπε να γίνουν .Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.

Χρέος 

Χρωστάμε μόνον

σε κείνους που πολύ αγάπησαν

κι έζησαν την πίκρα

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που πολύ αγωνίστηκαν

κι έζησαν την ήττα

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που πολύ ονειρεύτηκαν

και ζήσανε τον εφιάλτη

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που περιφρονήσανε το θάνατο

και πέθαναν

και είναι νεκροί

κι ανθίζουν και μυρώνουνε το χώμα

..

χρωστάμε μόνο

το φως του κόσμου……….

Τόλης Νικηφόρου

«τ’ αναρχικά» 1979

“Δεν είμαι εγώ, είναι τα σύννεφα”

Μουσική: Φοίβος Βλάχος, Άλκης Μπλουκίδης
Στίχοι: Αλέξανδρος Λαβράνος

Ενορχήστρωση: Άλκης Μπλουκίδης

Ακουστική, ηλεκτρική κιθάρα, samples: Άλκης Μπλουκίδης
Ηλεκτρικό μπάσο: Κωστής Βήχος
Τύμπανα: Γιώργος Λιβαδάς

Ηχογράφηση, μίξη: Γιώργος Λιτσικάκης, Nobile studio

Οι λέξεις μου κάποτε σχημάτιζαν εμβατήρια.
Έγραφα στο σκοτάδι, με λίγο φως να πέφτει από τα δεξιά.
Να ρίχνει τις σκιές του το μολύβι στο χαρτί.
Ο ουρανός φιλοξενούσε τις γραμμές που μου λείπαν.
Λίγα σύμφωνα ακόμα. Δανεικά. Μου πέφτουν υγρά τα φωνήεντα όταν δεν έχω κάπου να τ’ ακουμπήσω.
Κι έτσι ακούγομαι σκληρή.
Μοναδική ικανότητα του λόγου. Όσα λιγότερα λες, τόσο περισσότερο εκτίθεσαι.
Στον εαυτό σου. Οι άλλοι χαμπάρι.
Μια στιγμή, δυο στιγμές, μια ζωή.
Παιρνάν καμαρωτοί, πάντα πιο καμαρωτοί. Πάντα πιο.
Θα σε προλάβουν σε όλα. Έχουνε κάνει το πλάνο τους.
Έχουν βάλει όλα τα πιόνια στη θέση τους. Άργησες.
Σε κρατάν για το φινάλε. Το δικό τους φινάλε.
Το δικό σου αργεί ακόμα.

Δε μιλάς. Δε μιλάς πια. Σου τέλειωσαν οι λέξεις; Τα ρήματα; Οι επιθυμίες;
Μπήκες στην πεθαμένη τους γωνιά. Τι άστραψε πάνω της;
Πιο καλή η οπτασία, παρά η πλήρης απουσία, παραδέξου.
Πάντα μιλούσες. Ειδικά…

Even love can seem ugly sometimes.
Even something you love.
I feel two contradictory powers inside me.
The one is fighting for, the other is fighting against.
I don’t know with what yet.
And when these powers can finally be quiet
and sit down like old friends that don’t need all that chattering to show off their strengths,
I can make peace.
I can be all that I want without this needless show.
I can gather all my power without breaking down in every mile of the go.
I can smile genuinely, look myself in the mirror and say
yes, this is what I want.
I can look all the tiny little details that seem to leave others uninterested
and take hold of them for they are what they are
without trying to be something more.

It’s funny how things always seem more real when you have to try for…

Αναρωτιέμαι
αν δεις τους μικρούς ήλιους
που έχουν φυτρώσει στις άκρες των δαχτύλων μου
καθώς σβήνουν το χρόνο
θα με αναγνωρίσεις;
Ή θα μείνεις εκεί; Μια παγωμένη εκδοχή του ουρανού.

Ζήτησα να φιλιώσω τις ψυχές με την αλήθεια σου.
Άρχισαν να μου μιλούν για σχέδια μισοτελειωμένα και εκτροπές έρωτα.
Για οπλαρχηγούς που ξέρουν καλά τι θέλουν
μα τρέχουν ξυπόλητοι,
και κανείς δεν τους παίρνει και πολύ στα σοβαρά.

Γιατί αν μπερδέψεις τα όσα φαίνονται με τα όσα εννοούνται
ας κατεβάσουμε καλύτερα τον ουρανό
και ας πάμε αλλού να παίξουμε το νούμερο μας.
Κάπου με κοχύλια για στέγη και θάρρος ν’ ανατέλλει μες τα σπίτια μας.