What are we
other than a peak of a wave
that just vanished
to the bottom
of the sea?

Another wave
just arrived.

Κατάδικο μου, κενό, άμορφο
το παρελθόν της προηγούμενης ζωής μου.
Το μέλλον της επόμενης μου ύπαρξης.

Πόσο όμορφο να ξεκινάς απ’ την αρχή;
Και να μην αφήνεις άλλους να πατάν
στα βήματα που έχουν σβήσει

απ’ το χρόνο.

Σαν να ναι ένα πανί όλη μας η ζωή
που χρωματίζεται αδέξια απ’ τις διαθέσεις μας.
Έτσι κι εγώ το βάφω τώρα άσπρο, κατάλευκο.
Ο φωτεινός σηματοδότης της ζωής
καλεί τώρα στο έδρανο
την επόμενη στιγμή.

Γιατί εκτιθέμεθα, κύριοι,
κι όσοι εκτίθενται πρέπει να ξέρουν πρωτίστως πως να ξεκινούν

απ’ την αρχή.

Του δίνει μια.
Κι αυτός αρχίζει να κυλάει, να φτύνει μικρές φθαρμένες συλλαβές,
μαύρους λεκέδες από μελάνι που κολλάνε στο χαρτί.
Και περιστρέφεται. Σαν μικρές ανάσες οι λέξεις του
φεύγουν και επιστρέφουν, και του σβουρίζουν τη ψυχή.
Ο χρόνος ακουμπάει το χώρο,
μοιράζεται το πεδίο του
και ξαπλώνει στο λευκό τοπίο
που θα αποδειχτεί το καταφύγιο
και αδιέξοδο του.
Και γυρνάει. Όλο γυρνάει.
Μέχρι να βρει την άκρη του
και ξαναγίνει άνθρωπος
σαν ποίημα.

Ξες γιατί οι άνθρωποι αποτυγχάνουν;
Γιατί φοβούνται να αφιερωθούν.
Ξες γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να αφιερωθούν;
Γιατί φοβούνται ότι έτσι θα τους δουν.
Θα σε κουράσω, αλλά ξέρεις γιατί οι άνθρωποι φοβούνται μήπως τους δουν;
Γιατί φοβούνται ότι δεν έχουν τίποτα να δείξουν.

Λιπόψυχες δηλώσεις ανθρώπων
που προτίμησαν να ξεγελάσουν αντί να σταθούν στο ύψος τους.
Αν φοβηθείς μια φορά την αδυναμία,
θα τη φοβάσαι για πάντα.

Ανδρείκελα, που υποτιμούν τις στιγμές των άλλων
και εγκωμιάζουν τις ανύπαρκτες δικές τους.
Δε μου αρκούν, δε μου αρκεί τίποτα, θυμώνω!

Ό,τι φοβήθηκα δε με εξουσιάζει
του έδωσα να καταλάβει,
όταν μου ζήταγε ό,τι δεν είχα
του απαντούσα με κραυγές.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι γεμάτοι
από όσα τους λείπουν
και μπροστά σε ό,τι τους πονάει
σφίγγουν τα δόντια και περνάν από μέσα του.
Ναι.
Υπάρχουν και άνθρωποι που αξίζουν.

α

από τα χέρια που μετρώ/

ως το συκώτι/

ονομάζονται με ήλιο οι γωνιές 

κι οι ακμές με αντίκαρπο/

αυτή η μονήρης υπόσταση/

μοναδική,

ως μάνα του φωτός/

διαιρείται ατελώς/

β

από το μελανό σκιάδι /

ως το άυλο πέλμα/

με κραυγές υπόξινες και ατμούς και σάλια

παραστέκομαι/

μα ο θάνατος των οργασμών,

δεν είναι η ίδια η πραγμάτωσή τους;

γ

από τη ζωντανή θηλή ως το εναιώρημα/

όπου η ψυχή διαυγής αναδιαθλάται/

εστιάζομαι/ 

αλλά το κάτοπτρο μου είναι ένα μέσο

εν διάμεσο/

δ

από τη στίξη ως τη χρονική κορδέλα/

λιμάνι, τα δευτερότοκα όνειρα

στριγγλίζουν/

να δια-μορφωθούν/

μάταια, εγώ δεν πήρα θέση/

ούτε στους κέδρους όταν φτάσαμε

ούτε στα μπάομπαμπ/

photo: Walker Evans (American, 1903-1975)
Votive Candles, New York City
1929-30
Gelatin silver print
8 1/2 x 6 15/16″ (21.6 x 17.7 cm)
The Museum of Modern Art, New York
Thomas Walther Collection. Gift of Willard…

Αν δε μιλάς, σ’ εξουσιάζουν.
Τη σιωπή σου κρίνουν για ανεπάρκεια.

Δεν ξέρεις, δεν πιστεύεις, δε σε ενδιαφέρει.
Άρα εμείς θα κάνουμε δικά μας όσα διάλεξες να μη μας πεις.
Στο κάτω κάτω επιλογή σου,
επιλογή μας κι εμάς, να διαστρέψουμε το είναι σου
με βάση το δικό μας.

Κι αν πάλι τύχει να σε γνωρίσουνε καλύτερα,
τότε θα πούνε, πως μοιάζεις λέει, κάπως μη άνθρωπος.
Στην αυστηρότητα κάποιων ελλειπτικών προτάσεων αρκούνται,
και βγάζουν συμπεράσματα δικά τους, με το νου τους,
που ουδεμία σχέση έχουν με τους λόγους σου και τις αιτίες σου.
Και όσα επέλεξες να παραλείψεις,
όχι από ανικανότητα ούτε κι αλαζονεία,
μένουν εκεί, τώρα με τη σειρά τους,
να εξουσιάζουνε εσένα.

Μα την αλήθεια πως ν’ ακουμπήσεις
αν δε δεχτείς πρώτα πως ο καθένας έχει και τη δική του;
Κι έτσι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,
αν δε μιλάς, σ’ εξουσιάζουνε…

1η Μαΐου αύριο και μετά από τόσων χρόνων αγώνες είμαστε πάλι στην αρχή.Φλέγεται ο πλανήτης ολόκληρος.Πολλά θα ήθελα να πω ,αλλά δεν ξέρω ,έχουν τα λόγια κολλήσει και αρνούνται να βγουν .ένα πάντως είναι σίγουρο.Πολλά πρέπει να γίνουν που δεν έγιναν και πολλά έγιναν που δεν έπρεπε να γίνουν .Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.

Χρέος 

Χρωστάμε μόνον

σε κείνους που πολύ αγάπησαν

κι έζησαν την πίκρα

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που πολύ αγωνίστηκαν

κι έζησαν την ήττα

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που πολύ ονειρεύτηκαν

και ζήσανε τον εφιάλτη

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που περιφρονήσανε το θάνατο

και πέθαναν

και είναι νεκροί

κι ανθίζουν και μυρώνουνε το χώμα

..

χρωστάμε μόνο

το φως του κόσμου……….

Τόλης Νικηφόρου

«τ’ αναρχικά» 1979