Κάθε απόγευμα,
που διάβαινα τα ευφρόσυνα/
αρχαία ψυγεία,
για να σας ανταμώσω/
με τους περαματάρηδες των λεωφόρων/
μπόλια της άνοιξης και των κορμιών,
τα βάτα δεν ανθούσαν/
ένα κλωνάρι φασκομηλιάς μετά τον ήλιο,
ορθό από του χρόνου τον πάγο/
μόνο/
Θυμήθηκα που ο ανθοπώλης πάντα
μαστόρευε,
ενώ ζητούσα πάλι μαργαρίτες/
μια γραμμή μυρμηγκιών στο τσιμέντο
κόκκινη/
κι ένα γκουπ!
από το φρέσκο φτυάρι/
μετά το μονοπάτι στένευε,
ενώ τα κυπαρίσσια λύγιζαν/
με τον ψίθυρό σας,
ένα υποβρύχιο σόναρ/
κάτι μου λέγατε,
όμως όσο κι αν αφουγκραζόμουν
δεν ξεχώριζα τα λόγια,
μόνο μια θλίψη ακούσια που με κατάπινε/
λες κι ήταν οι μαργαρίτες μου κλεμμένες/
μια θλίψη για τον κλέφτη
μα και την ίδια την κλοπή/

artwork : John Wolseley-
Natural history of a sphagnum bog, Lake Ina, Tasmania (details)
-2013
Watercolour, pencil, pen and ink, and sphagnum on 8 sheets (a-h)
155.6 x 407.6 cm (overall)
Collection of Sir Roderick Carnegie…

DISCOVERY

I touch the mirror
searching for

the feeling
of my motionless idol

opposite every move you make
naked on our bed

and smiling at me
you call me in your embrace

and I stop my search
for the unknown and imaginary

and hurriedly return
to your lustful kiss

ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

Αγγίζω τον καθρέφτη
και για κάποιο ψάχνω

του γυαλιού συναίσθημα
το ακίνητο μου είδωλο

αντίθετα στο κάθε λύγισμά σου
επάνω στο κρεβάτι μας γυμνή

να μου χαμογελάς
να με καλείς στην αγκαλιά σου

κι αφήνω στη στιγμή την έρευνά μου
για κάτι ασύλληπτο ή ιδεατό

και δίχως λέξη βιαστικά γυρνώ
στο αισθησιακό σου φίλημα
~ VORTEX, Libros Libertad, Vancouver, BC, Canada, 2011

GIANNIS STRATIS “PARADISE” MANOLIS ALIGIZAKIS “VORTEX” HD

Δεν μπορώ να καταλάβω, όχι τούς συγγραφείς που δεν έχουν αυτοειρωνεία, αλλά τίς αναγνώστριες που δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν συγγραφείς που έχουν. Κι όμως, οι συγγραφείς κατά κανόνα έχουν αυτοειρωνεία γιατί απλούστατα ειρωνεύονται τήν όλη διαδικασία τής περιγραφής βασικά (και αρχικά, και γενικά). Δεν υπάρχει περίπτωση να επιχειρήσει δηλαδή να κατέβη κανείς όλα αυτά τά σκαλιά που φτάνουνε ώς τόν άδη μιας καθαρής και αστραφτερής κατάστασης, και να δει τήν ολοκάθαρη φιγούρα μιας πραγματικότητας, χωρίς να θέλει να σκάσει στα γέλια.

Και βέβαια, αυτό που συνήθως ονομάζει ο συγγραφέας «εαυτό του» ή «εαυτή του» συμπεριλαμβάνεται στα θεάματα που αντικρύζει μέσα σ’ αυτό τό δωμάτιο, όπου δεν υπάρχουν καθόλου καθρέφτες. Δεν εννοώ καθόλου μ’ αυτό ότι όταν διαπιστώνει ο αναγνώστης αυτοειρωνεία σ’ έναν συγγραφέα, παραπλανάται απ’ τό ψεύτικο προσωπείο που η συγγραφέας τού παρουσιάζει για πρόσωπο – αλλά τό τελείως αντίθετο : ότι είναι αδύνατο να υπάρξει προσωπείο ψεύτικο, κι ότι…

There is no water, only light
~Yannis Ritsos

Here is no water but only rock
rock and no water and the sandy road
the road winding above among the mountains
which are mountains of rock without water
if there were water we should stop and drink
among the rock one cannot stop and think
sweat is dry and feet are in the sand
if there were only water amongst the rock
dead mountain mouth of carious teeth that cannot spit
here one can neither stand nor lie nor sit
there is not even silence in the mountains
but dry sterile thunder without rain
there is not even solitude in the mountains
but red sullen faces sneer and snarl
from doors of mud-cracked houses

if there were water

~ The Waste Land, by T.S. Eliot, translated by Manolis Aligizakis

δεν υπάρχει νερό μονάχα φως
~Γιάννης Ρίτσος
Εδώ δεν υπάρχει νερό παρά…

NO WAY OUT

Bottle tips to its side
emptying its contents
drunken night

spent trying to put to sleep
first of the month instincts and aches

before you piss away
this month’s paycheck

in three or maybe four
uninterrupted nights of stupor

as though expecting Hades
to finally come and erase you

and your agony from
this gold-decorated world

ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Μπουκάλι πεσμένο στο πλάι
μισοάδειο περιεχόμενο
μεθυστική νύχτα

να προσπαθείς ν’ αποκοιμήσεις
ένστικτα και πρωτομηνιάς πόνο

προτού πιεις του μήνα τούτου
το μισθό σε τρεις ή τέσσερις

νύχτες αδιάκοπης μέθης
μην κι έρθει τελικά ο Χάρος

κι αφαιρέσει εσένα
και το μαρτύριο σου
απ’ τον καλόπλουτο τούτο κόσμο
~ NOSTOS and ALGOS, Ekstasis Editions, Victoria, BC, Canada, 2012
http://www.ekstasiseditions.com
http://www.authormanolis.wordpress.com

Κάλεσμα διεθνούς αλληλεγγύης για τη σωτηρία ιστορικού βιβλιοπωλείου στο Γύθειο Λακωνίας !

Call for international support to save historic bookstore in Gythion, Laconia (Greece)!

Appel pour la solidarité internationale pour sauver la librairie historique de Gythio, Laconie (Grèce) !

Κάλεσμα διεθνούς αλληλεγγύης για τη σωτηρία ιστορικού βιβλιοπωλείου στο Γύθειο Λακωνίας

Ένα βιβλιοπωλείο 142 ετών, μάρτυρας και καθρέφτης της Ιστορίας της Λακωνίας και της Ελλάδας, κλείνει!
Τίτλοι τέλους για τον πολιτισμό, την εντιμότητα, την ευγένεια και την αλληλεγγύη που πρόσφεραν τόσα χρόνια οι κάτοχοι του ιστορικού βιβλιοπωλείου. Στη θέση του θα ανοίξει κάποιο μπαράκι ή καφετέρια…

Ιστορικά στοιχεία

Από την ίδρυσή του το 1873 από τον Ιωάννη Ανδρείκο, στεγάζει την έκδοση της εφημερίδας «Ταίναρο» και στη συνέχεια την εφημερίδα «Λακωνία» με διευθυντή τον Παναγιώτη Ανδρείκο, το 1877.
Το 1936, το βιβλιοπωλείο χωρίζεται από την εφημερίδα και στεγάζεται έναντι ενοικίου στο κληροδότημα του Ιδρύματος Ιωάννου Παναγουλάκου, στην Οδό Λαρυσσίου 2, στο Γύθειο, υπό…

Τις νύχτες, μ ένα θρόϊσμα,

περνάς από τον ύπνο μου βαστώντας/

τους τοίχους με τα χέρια στην έκταση/

τη μια αμίλητος/

με σβησμένα μάτια/

γνέφεις να κατεβούμε στο υπόγειο

να γυρίσουμε το λάδι/

την άλλη ακατάπαυστα/

-τη μία λέξη μες στην αλλη-

διηγείσαι το περιστατικό της Κορίνθου/ με το σαλεπιτζή και τα

μουχλιασμένα καρύδια/

ή τη βάρδια με τους λαθρέμπορους/

(χειμώνας που ταν/

και κρύωνες στην προβλήτα)

για αυτό όλο βήχεις/

οι μέδουσες του Ασπροπύργου γυρίζουν πλέοντας σε άσηπτους πλόες στο

μελαχρινό πετρέλαιο/

κι η μάνα σταθερά μας διακόπτει με επιμονή/

κοιταζόμαστε και γελάμε μαζί/

αλλά παύω πρώτος.

Το ξέρω/

πάνε χρόνια που χες κόψει το τσιγάρο/

κι όταν σε χάνω σε αυτούς τους καπνούς/

είναι πάντα ή κουρνιαχτός ή αντάρα/

αλλά με υπόσταση/

βαραίνει στα λουλούδια μας και τα γέρνει/

σαν τη ζωή που από το χώμα έλκεται/

Και παλι βήχεις.

Δεν έχεις ορμήνειες μέσα απ’ τις σκιές/

μόνο…

– How long?
– How long what?
– How long till this anger fades away?
– Till the truth doesn’t hurt you anymore!
– …

EIDOLON – unperception

Are you the image of something, of someone? Of an original, a creator, of a metaphysical and yet picturable entity? Or are YOU an original, and ist picture is bad, wrong, menacing? Do image and original have tob e ennemies? Is one of these two an idol, a false god or just a projection screen? To see yourself as an image, must seem wrong. It must not be. Your image is your ennemy as it allows no projection, for all projection would be a projection on yourself. Icon, idol, image… only the real false, the real unpersonalized can be projectable. Only the projected part must be visible, the real part is you. You hide.

Our image shall be ourself, no other, so our image and ourselves are one.