Ας αφήσουμε τους συμπολίτες στην ησυχία τους.
Ας αφήσουμε τους χριστιανούς στα ευχέλαια
και τους νυμφομανείς στις παρελάσεις.
Ας αφήσουμε τα κηρύγματα και τα ποιήματα
και τα δόλια γραπτά.
Ας αφήσουμε τον κοσμάκη στην κοσμάρα του
και τον κόσμο στα βιβλία.
Ας αφήσουμε τις νοικοκυρές στη μαγειρική τους
και τα μαθηματικά στους πονηρούς.
Ας αφήσουμε το χάος στη θέση του
και τα μουνάκια στα βρακιά τους.
Ας αφήσουμε τα χαράτσια στο κράτος
και τους πεινασμένους στην εκκλησία.
Ας αφήσουμε το λήθαργο των συμπολιτών μας στην ιστορία
και το φεγγαράκι πίσω απ’ τα σύννεφα.
Ας αφήσουμε το φίδι στον κόρφο της ομορφιάς
και την ομορφιά στα χέρια του διαφημιστή.
Ας αφήσουμε να μιλήσουν οι πέτρες.
Ας αφήσουμε να γίνουν θαύματα.
Ας αφήσουμε το Χριστό και το Βούδα
να γίνουν πρόεδροι των κρατών.
Ας αφήσουμε τη ζωή μας στα χέρια των σοφών.
Ας αφήσουμε τα στομάχια μας στη χημεία
και το θάνατο…

LIFE’S LACK OF APPETITE

I’m not hungry, I don’t hurt I don’t stink
perhaps deep inside I suffer and I don’t know it
I pretend I laugh
I don’t seek the impossible
nor the possible, bodies
forbidden to me don’t please my eyes.
Sometimes I gaze the sky
with a yearning glance
when the sun lessens its gleam and
the blue lover surrenders
to the beauty of the night.
My only involvement
with the going around of the world
is my steady breath.
But I also feel another
strange involvement:
the agony I suddenly feel
for the human pain.
It spreads on earth
like a drenched in blood
liturgical tablecloth
that shrouds myths and gods
it renews itself endlessly
and becomes one with life.
Yes, I want to cry now
but even the fountain of my tears
has turned dry.

Η Ανορεξία της Ύπαρξης

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω

Man wall shadow by Ian Brumpton

Χαρά

Πολλή η θλίψη, και λίγη

η χαρά του ανθρώπου.

Όταν αιώνια κοιμηθεί.

Γιορτή

Νιώθω πως μου λείπει

η γιορτή. Αυτή που καλεσμένοι

είναι όλοι οι νεκροί.

Έρωτας

Ακούω το τραγούδι του

αηδονιού στο δέντρο.

Έρωτας είναι η φωνή του.

Χέρια

Ευλογημένα τα χέρια που

ποτίζουν τη γη. Καρποί

θα φυτρώσουν με κόπο.

*Ο Νίκος Βαρδάκας είναι μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης. Έχει εκδώσει με τις εκδόσεις Ρώμη το 2013 την “Πλατεία Συντάγματος”, και φέτος την ποιητική συλλογή “2015”. Επίσης το 2014 συμμετείχε στην συλλογή “Ελ Γκρέκο στις ίδιες εκδόσεις. Πρίν λίγες εβδομάδες έβγαλε με αυτοέκδοση σε e-book το έργο σε free download μορφή “Μέχρι την Λύτρωση”.

Επειδή σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Ισπανός ποιητής Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα,από τις φασιστικές ορδές του Φράνκο, το 1936 και επειδή ήταν ο αγαπημένος ποιητής της εφηβείας μου αφιερώνω μερικά ποιήματά του στην μνήμη του.

Μαλαγκένια

Ο θάνατος

μπαίνει και βγαίνει

από την ταβέρνα.

–

Περνάνε μαύρα άλογα ,

παράξενος κόσμος

απ’ τους βαθιούς δρόμους της κιθάρας.

–

ΚΙ είναι ένας πόνος από αλάτι

κι από θηλυκό αίμα

στους πυρετικούς νάρδους της μαρίνας.

–

Ο θάνατος

μπαίνει και βγαίνει

και βγαίνει και μπαίνει

ο θάνατος

από την ταβέρνα.

ΜΕΜΕΝΤΟ

Όταν πεθάνω,

θάψτε με με την κιθάρα μου

κάτω από την άμμο.

–

Όταν πεθάνω

ανάμεσα στις πορτοκαλιές

και στις μέντες.

–

Όταν πεθάνω

θάψτε με αν θέλετε

σ’έναν ανεμοδείχτη .

–

Όταν πεθάνω!

(Memento:κάθε ένα από τα δυο μέρη του μνημόσυνου των καθολικών)

DE PROFUNDIS

Οι εκατό ερωτευμένοι

κοιμούνται για πάντα

μες τη στενή γη.

Η Ανδαλουσία έχει

μακριούς κόκκινους δρόμους.

Η…

DROWN WOMAN

With the sorrowful events that recently take place in Kos, Greece, the Facebook team “We say no to the Golden Dawn” posted the above photograph of a dead migrant woman raised from a boat that sank on October 2013 in the open sea outside the Italian island of Lambedousa.
The Facebook post writes the following:
“She was found floating on the waves as she is in this picture with her mobile phone, her wallet with a few small bills and pictures of her loved ones back home clenched onto her chest. She wouldn’t let the waves take away her only possessions, her beloved persons back home she didn’t want to feel alone the moment she felt the cold and death approaching.
There are many dead people on the shore. Many have no name. The news people talk of numbers, hundreds and hundreds of dead. No one knows their…

By: barnorama.com

Γυάλινα χέρια

Βράχια θα ματώσουν

Πόδια γυμνά

Σε ναρκοπέδιο

Φίλοι χαμένοι

Χρόνια στα νησιά

Έρωτες που κανείς

Δεν περιμένει.

* O Ντέμης Κωνσταντινίδης γεννήθηκε το 1976 στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει Ιστορία και Αρχαιολογία στο Α.Π.Θ. και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Μουσειολογία. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογήΕυλύγιστες μελαγχολίες (Vakxikon.gr 2014). Οι τρεις προηγούμενες ποιητικές συλλογές, κυκλοφορούν από τον εκδοτικό οίκο University Studio Press: Διαθέσεις, 2009, Ιχθύων λόγος, 2011,Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες, 2013. Το ίδιο έτος λαμβάνει το Β’ Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης για τα 100 χρόνια Ελεύθερης Θεσσαλονίκης 1912 – 2012, που διοργάνωσε ο Σύλλογος Φίλων του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Θεσσαλονίκης, με το ποίημα Εξομολόγηση. Ποιήματα και κείμενά του δημοσιεύονται τακτικά στα προσωπικά του ιστολόγια, καθώς και σε τεύχη των περιοδικών fuctART και Vakxikon.gr, του οποίου είναι συνεργάτης.