Gustave Moreau, Οπτασία (1876)

Πάνω απ’ τη σύγχυση των ανθρωπίνων τή ζωική
Μέσα σέ λάμψεις κι ανήμερες χαίτες ξεπηδούσαν
Ζητητές αίθριου γλαύκου στη δική μας διαδρομή.

Την για σημαίες πορεία τους μαύροι άνεμοι κτυπούσαν
Ψυχρό φραγγέλωμα σαν σε βαθιά πτυχή σαρκός,
Που επίσης στο άνοιγμά της με άναμμα τροχιών περνούσαν.

Της θάλασσας το αντίκρυσμα ο μεγάλος τους καημός,
Ενώ, άσιτοι, δίχως ραβδιά και υδρίες, ταξίδευαν
Δαγκώνοντας χρυσό λεμόνι όπου ο σκοπός πικρός.

Οι πολλοί σε ολονύκτιες παρελάσεις κινδύνευαν
Και υπέκυψαν, νιώθοντας μέθη σε αίματος ροές,
Θάνατε, ω μόνο εσύ φιλί για ωχρά χείλη που αγρίευαν!

Η ήττα τους, από ανίκητο άγγελο με ευθυτενές
Προς τόν ορίζοντα ύψος του και γύμνωμα ρομφαίας·
Πορφύρα μες στο στήθος πήζει σ’ ευλογίας πνοές.

Το άλγος θηλάζουν ως θήλαζαν αστείρευτο ιδέας
Όνειρο κι όταν φεύγουν, ρυθμοί θρήνων ηδονής,
Γόνυ κλίνον ο λαός κ’ η μάνα τους ύψος θέας.

Παρηγοριούνται αυτοί, βέβαιοι καί μεγαλοπρεπείς·
Μα πίσω σέρνουν αδελφούς που ο κόσμος τους χλευάζει,
Μαρτύρων πλήθη, παίγνια μιας σύμπτωσης στρεβλής.

Το άλάτι, αυτούσιο θρήνων, τη μορφή τους διαχαράζει,
Γεύονται τέφρα με τον ίδιο ερωτικό παλμό,
Μα η μοίρα, χύσην μίμος, στον τροχό της τους τραντάζει.

Σαν τύμπανο επίσης να εξάψουν ήταν δυνατό
Τον οίκτο τον δουλόφρονα φυλών σκοτεινοφώνων.
Όμοιοι με ΙΙρομηθέα δίχως δήμιο φτερωτό!

Όχι, κοινοί επισκέπτες σε άξενες ερήμους, μόνον
Από το μαστίγιο κάτω ελαύνουν του εξουσιαστή
Κατατρεγμού, όπου γέλιο του την κάμψη τους διαρθρώνον.

Εραστές, σε άλμα, τρίτη μαζί σας του μεριστή
Η ορμή! που, ενώ περνά τη ρεματιά, θα σας βυθίσει
Σωρό από λάσπη τον λευκού ζεύγους κολυμβητή.

Χάρη σ’ αυτόν, στο βούκινό του ο ένας αν σαλπίσει,
ΙΙλήθος παιδιών σε γέλιο θα μας μπλέξει πεισμονής
ΙΙου, με γρόθο πίσω τους, την βοή του θα πιθηκίσει.

Χάρη σ’ αυτόν, η μια αν στολίσει στήθος παρακμής
Με κάποιο ρόδο που έχει ανάψει για ώρα γάμου πάλι,
Στην ανθοδέσμη της θα λάμψει σίελος κολαστής.

Κι αυτός ο νάνος σκελετός, με φτερωτό κεφάλι
Και με υποδήματα, για τρίχες πώχει αληθινές
Σκουλήκια η μασχάλη του, μια πίκρα τους μεγάλη.

Δέν προκαλούν τον διάστροφο οι δικές τους συμφορές,
Ακολουθεί το ξίφος τους ακτίνα της σελήνης
Στροβίλισμα από χιόνι στό καυκί του διαμπερές.

Περίλυποι, δίχως έπαρση θρόνιασμ’ αθλιοσύνης,
Τα οστά τους γιά να εκδικηθούν με ράμφισμα φριχτό,
Χολή ορέγονται της σιγής αντί κακία της φήμης.

Αποτελούν τέρψη για κάθε άξεστο μουσικό,
Για μορμολύκεια, πόρνες, παλιά συνομοταξία
Κουρελισμένων χορευτών σε στράγγισμα στητό.

Οι ταγμένοι ποιητές για εκδίκηση είτε για ευσπλαχνία,
Μην ξέροντας τα δείνα τούτων των σβησμένων θεών,
Στρυφνούς τους αποκαλούν και δίχως αυτογνωσία.

«Μπορεί απαυδώντας ν’ αφήσουν στάδια μεγαλουργών,
»Σάμπως αλογο παρθενικό άφρισμά τρικυμίας
»ΙΙαρά νά φυγουν μέ καλπασματα θωρακισμών.

»Θα υμνήσουμε τον νικητή με θυμιατά λατρείας·
»Μα αυτοί, πως να μή φορούν, τούτοι εδώθε οι κωμωδοί,
»Ράκη άλικα για ωρυόμενο τέρμα της πανδαισίας!»

Σάν κατά πρόσωπο όλους ξευτελίσουν οι εμπτυσμοί,
Ελεεινοί και με ευχή στη βροντή στρυμωχτά που εκφράσθη,

Τούτοι παραφορτωμένοι με εμπαιγμούς οι ηρωικοί
Πάνε αξιογέλαστα να κρεμασθούν στον φανοστάτη.

* Μετάφραση: Γ.Σ. ΙΙατριαρχέας. Από «Τα ποιήματα του Στεφάν Μαλαρμέ», Εκδόσεις Καραβίας, 1975. Το ποίημα αυτό αναδημοσιεύεται εδώ από το βιβλίο «Πολ Βερλέν – Οι καταραμένοι ποιητές – (Ρεμπό – Κορμπιέρ – Μαλαρμέ)», Εκδόσεις Αιγόκερως, 1982. σελ. 93-98. Επίσης, μέρος της φωτογραφίας της ανάρτησης δημοσιεύεται στο ίδιο βιβλίο.

Η ανετοιμότητα του αγνώστου

Η λάμπα αποκαλύπτει
ένα σκοτεινό κομμάτι στη νύχτα,
Ξαφνικά
ένας κύκλος φωτός πάνω στο τραπέζι
φανερώνει την άκρη ενός σταχτοδοχείου,
μια γαλάζια κούπα, ένα μολύβι
και ένα φύλλο χαρτιού με ένα κείμενο
άγνωστο.

Μένει πολύ ακόμα για το τίποτα, σαν να ‘χουμε
μονάχα ανακαλύψει ένα μικρό κομμάτι της ύπαρξης.

***

Η υπόσχεση

Μες στη κουζίνα η ευτραφής νεαρά
τεμαχίζει την κότα κι έκθαμβη
ανακαλύπτει ένα τσαμπάκι από χλωμά αυγά
σε μια κοιλότητα του σκελετού της.
Η νύχτα πλησιάζει στο παράθυρο
αναζητώντας την τροφή της
και γέρνει με όνειρα
πάνω στην φλόγα που ξεπροβάλλει
απ’ το τζάκι.

*Από το βιβλίο Χοακίν Χιανούτσι, Ποιήματα”, Εκδόσεις Θράκα, Λάρισα 2014, στη Σειρά Αργεντίνοι Ποιητές (σελ. 34 και 37).

Έχουμε αναφερθεί ξανά στην τάση της έκδοσης βιβλίων αποκλειστικά σε ηλεκτρονική μορφή (e-book), μια τάση, που τείνει να εξελιχθεί σε αναγκαιότητα λόγω του υψηλού κόστους της έντυπης έκδοσης. Τούτη η αναφορά είχε γίνει σε μια παλιότερη κριτική για τον Δήμο Χλωπτσιούδη και το βιβλίο του «Η οργή της πεταλούδας». Πιστός στην συγκεκριμένη μορφή έκδοσης ο ποιητής εξέδωσε και δεύτερο βιβλίο αποκλειστικά σε ηλεκτρονική έκδοση. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή με τίτλο: «Κατάστιχα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις: «Τοβιβλίο» και περιλαμβάνει ποιήματα ολιγόστιχα με οικονομία λέξεων και συμπυκνωμένα νοήματα.

Τα «Κατάστιχα» του Δήμου Χλωπτσιούδη χωρίζονται σε έξι μέρη-θεματικές ενότητες.

Το πρώτο μέρος φέρει τον τίτλο: «Πολιτική, ανθρώπων φύσις» και περιλαμβάνει ποιήματα πολιτικού προβληματισμού. Να τονίσουμε, ότι όταν μιλάμε για πολιτική ξεχωρίζουμε χοντρικά δύο κατηγορίες ανθρώπων. Είτε είναι άνθρωποι πάμπλουτοι, που δεν τους έλειψε ποτέ τίποτα και βλέπουν την πολιτική ως ένα παιχνίδι εξουσίας, είτε είναι άνθρωποι, που βίωσαν τη φτώχεια, την ανεργία και την κρίση και αγωνίζονται μέσα από την πολιτική για έναν καλύτερο κόσμο. Ο Δήμος Χλωπτσιούδης ανήκει στους δεύτερους. Με την οικονομία του λόγου, που τονίσαμε και πιο πάνω και με μια λεπτή ειρωνεία θα γράψει: «το χαμόγελο προβάρει σε καθρέφτη μαγικό / «καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, / ποιος είναι ο πιο αγαπητός;» / «Εσύ, κύριέ μου, όλες οι δημοσκοπήσεις / εσένα δείχνουν νικητή».

Το δεύτερο μέρος φέρει τον τίτλο: «Σιγά μη φοβηθώ» και περιλαμβάνει ποιήματα αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι πυροβολισμοί εναντίον των μεταναστών εργατών στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, οι σιδερόφραχτες παρελάσεις, ο τρόμος των μεταναστών από τις ρατσιστικές επιθέσεις είναι μερικά από τα θέματα, που θίγονται: «τρύπιες ιδέες / με θυρεό μεσίστιο μίσος / χορεύουν στου ρατσισμού / το ανέμισμα».
Continue reading →

Σαν έρθει το χινόπωρο με τ’ άγριο το δρολάπι,

θα μαραθεί τ’ ανθόγελο στα χείλη σου, ω καλή μου,

κι εγώ σε μια άκρη θα θρηνώ για τη χαμένη αγάπη,

ενώ η βροχή θε ν’ αντηχεί θλιμμένα στην ψυχή μου…

Σαν έρθει το χινόπωρο με τ’ άγριο αστροπελέκι,

θα ιδώ τα ροδοπέταλα σκόρπια μες στην αυλή μου,

κι η φαντασία μου κίτρινα στεφάνια θε να πλέκει,

ενώ η βροχή θε ν’ αντηχεί θλιμμένα στην ψυχή μου…

Σαν έρθει το χινόπωρο με τον πρωτοβροχάρη,

θα πάψει το τραγούδι μου να κρούει τα ουράνια, αλί μου,

και γω θα σέρνομαι στη γη, σκυφτός, έρμο κουφάρι,

ενώ η βροχή θε ν’ αντηχεί θλιμμένα στην ψυχή μου…

*Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαιδεία», τχ. 84, στις 26 Ιουνίου 1927.
 Από το βιβλίο: Γιωσέφ Ελιγιά, «Άπαντα», εισαγωγή – επιμέλεια – σημειώσεις Λέων Α. Ναρ, τ. 1, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2009, σελ. 209.

ομπρέλες φθείρουν τον ήλιο
σε μια αναπόφευκτη πορεία επιστροφής

μαύρη μάζα συμπυκνωμένη
προς μια επερχόμενη αγιάτρευτη πτώση

επίγειο άρωμα του μετέπειτα για το άυλο που πορεύεται

άνοστες σάρκες ξεβρασμένες στην οικουμένη

Νέττα, 25/8/2015