Κι αν ήταν η βροντή ενδότερη
και τα συκώτια του πονούσαν
απ’ την τάση και το ρυθμό/
έφτανε/
να την γευόταν με την αφή/
και τα απλά του βράγχια να άνοιγαν διάπλατα
στο επάργυρο υπόθεμά της/
αιώνια βρεγμένα
στο αιώνιο πέλαγο
κι ας μετριόταν ο χρόνος/
στη διάρκεια, στη νύχτα και στο νερό,
τα ρούχα αιχμηρά,
ακόμη αλατίζονταν/
ενέδρες με τη ζέστη κατιούσα στο λαιμό/
μια Λουίζα των λόγων δηλαδή, ιέρεια,
ώστε να μεγαλώνει το κορμί
και να διαστέλλεται/
στα ίδια αρχαία μάτια.

photo: Olive Cotton
‘Only to taste the warmth, the light, the wind’
c. 1939
Gelatin silver photograph
Art Gallery of New South Wales, purchased with funds provided by John Armati 2006

Κάθε ιστορία, κάθε ανθρώπινη εμπειρία
προσφέρει, όσο κυλά, στον πρωταγωνιστή
αισθήματα δήθεν αυθεντικά
εκ των υστέρων ελλιπή και περιστασιακά
εντυπώσεις ζωντανές
εκ των υστέρων υποκειμενικές

~
η
τέφρα,
στην τετραχρωμία της τρέλας
και δήλωσε ο
φονιάς:
δεν
έπρεπε
να είναι στο κρεβάτι
και οι
βόμβες
ανέμελες προσφωνούν τους ιδιοκτήτες κυρίους,
~
Α’ παιδικοί ρόλοι
~
προφανώς,
το νερό στον Άρη είναι χωρίς
υφάλους,
σκέπτεται
ο θεατρικός ατζέντης:
απαιτούνται
κι άλλοι
πρόσφυγες
~
(alexmil) ©
artist: Erlend Mork

SEASONS WILL COVER ME

Love has a diaphanous white color and
its body the shape of benediction and
this horse
searches amid the smoke
for its dead rider
to take him away.

I think that whether ancient or modern
the seasons will cover me.
That way I won’t feel hungry
nor thirsty and
I won’t write poems anymore.

Only, Lord, homeland of the stars, I beg you
dress me in the white diaphanous color and
grace me with the body of Your benediction.

Do I ask for too much?

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΘΑ ΜΕ ΚΑΛΥΨΟΥΝ

Η αγάπη είναι χρώμα άσπρο διάφανο
και το σώμα της σχήμα ευλογίας.
Κι αυτό το άλογο
ψάχνει μέσα στους καπνούς
το νεκρό καβαλάρη του
μακριά να τον πάρει.

Σκέφτομαι αρχαία και σύγχρονη
οι εποχές θα με σκεπάσουν.
Έτσι δεν θα πεινάω πια
και ούτε θα διψάσω
και ούτε ποιήματα θα γράφω πια.

Μόνο παρακαλώ, Θεέ, των…

Μα­ρί­α Μή­τσο­ρα

Ἡ ψυ­χο­Νι­κο­λέτ­τα

ΙΝΑΙ ΤΟΣΑ τὰ ὑ­πό­γεια ρεύ­μα­τα ἀ­νά­με­σα στὴ δι­κή μου μνή­μη καὶ τὴ μνή­μη τοῦ κό­σμου… στὸν ἀ­φρὸ μιᾶς παι­δι­κῆς ἡ­λι­κί­ας λοι­πόν, ὅ­που μέ­σα στὴ νε­α­ρὴ κοι­λιὰ μιᾶς ἄ­νοι­ξης ζου­ζου­νί­ζουν οἱ και­νού­ριοι καρ­ποί, ἦ­ταν γλυ­κιὰ ἀ­κό­μα κι ἡ ἀ­πει­λὴ τῶν ἁ­λυ­σί­δων, για­τί θὰ ἦ­σαν ἁ­λυ­σί­δες ἀ­πὸ ἀ­ρώ­μα­τα – πα­σχα­λι­ές, νυ­χτο­λού­λου­δα κι ἀ­ρά­πι­κα γι­α­σε­μιά. Ἕ­να τοῦ­νελ ὁ χει­μώ­νας, ποὺ πάν­τα τέ­λει­ω­νε καὶ βγαί­να­με ἔ­ξω κι ἀ­νε­βαί­να­με ἐ­πά­νω κι ἂν θέ­λα­με μπο­ρού­σα­με νὰ σκαρ­φα­λώ­σου­με στὸ καμ­πα­να­ριό.

       Στὴ Νέ­α Σμύρ­νη σὲ μιὰ μο­νο­κα­τοι­κί­α τὴν ἔ­φε­ρε, στὴν ἀρ­χὴ μιᾶς ἄ­νοι­ξης ὅ­ταν ἤ­μουν δέ­κα χρο­νῶν, ὁ πα­τέ­ρας μου, ποὺ τὴν εἶ­χε μα­ζέ­ψει κλα­μέ­νη καὶ δαρ­μέ­νη ἀ­πὸ ἕ­να παγ­κά­κι κον­τὰ στὸ Ἄλ­σος. Στὴν ἀρ­χὴ δὲν μι­λοῦ­σε κα­θό­λου. Ἤ­πι­ε πρῶ­τα ἕ­ναν κα­φὲ κα­τα­πί­νον­τας τὰ δύ­σκο­λα. Ἡ φω­νὴ δέν τῆς ἔ­βγαι­νε για­τί ἦ­ταν ὁ λαι­μὸς της γε­μά­τος κόμ­πους, Τὸν δεύ­τε­ρο κα­φὲ τὸν ρού­φη­ξε μὲ ἀ­πό­λαυ­ση, σή­με­ρα θὰ ἔ­λε­γα μ’ ἐ­λα­φρά­δα σχε­δὸν ἀ­νάρ­μο­στη γιὰ τὴν…

You woke up stodgy today, languid.

Gazed at the gray, sad sky from your window.

Breathe a robust dose of oxygen,

that much amount you correspond they told you,

and started your day, mechanically.

You put a cup of black coffee

and sat in frond of the screen of your television.

Your everyday life was immersed in routine, ensconced,

free from all the unnecessary thoughts.

But today, everything seemed different,

everything had lost their usual, familiar form.

The walls of the glass tank that surrounted you

began to press down on you, tighten up, entrap you.

Childhood’s memories, dreams and the search of your true self,

conquered your mind, like a torrent,

generating colors and desires

nonexistent until then, unknown to you,

opening new windows to the world, new perspectives.

Changing slipped slowly inside your soul,

like a seed, that waiting patiently,

until they sprout and flourish.

Suddenly, you wanted…

ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΚΑΤΙ ΤΟΠΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ,τυφλών τοπία,που μόνο ψαύοντας τ’ανακαλύπτεις.Με μάτια ανοιχτά ,τρόπος για να τα δεις κανένας δεν υπάρχει,γιατί ‘ναι μυστικά τοπία και το φως κρατούν μακριά απ’ την περιοχή τους.Μονάχα ψαύοντας μπορείς να τα χαρείς ή μάλλον ,ένα μέρος τους μονάχα να χαρείς μπορείς,γιατί ‘ναι απέραντα τοπία ,μυστικά,εσωτικά τυφλών τοπία.

Αργύρης Χιόνης.

ΕΣΩΤΙΚΑ ΤΟΠΙΑ.

Από τη «φωνή της σιωπής»<a

Αγόρι.

Θα πέσεις στο ποτάμι!

Στα βαθιά είν’ ένα ρόδο

και στο ρόδο είναι ένα άλλο ποτάμι.

Κοίτα εκείνο το πουλί!Κοίτα

εκείνο το κίτρινο πουλί!

Έπεσαν τα μάτια μου

μέσα στο νερό.

Θεέ μου !

Πως γλιστράει!Αγόρι!

…….και στο ρόδο είμαι εγώ.

Όταν χάθηκε στο ρέμα

κατάλαβα.Άλλα δεν λέω.

Federico Garcia Lorca

Μετάφραση Ρήγας Καππάτος.