Κι αφού όλοι γράφουνε λίστες αυτές τις μέρες, ας καταθέσω κι εγώ τις αγαπημένες μου 10 + 1 ποιητικές συλλογές της νεότερης ποιητικής γενιάς σε αυτήν την πρώτη δεκαπενταετία του 21ου αι. που τελειώνει σε λίγες ώρες βαρυγκωμώντας και τραβώντας μαζί της στα τάρταρα την επόμενη…

—-
(Η παρουσίαση είναι αυστηρά χρονολογική και κατά κανέναν τρόπο αξιολογική)

—-

1.) Χρυσή Καρπαθιωτάκη, Χάντρες – οχτώ εξομολογήσεις κι ένας επίλογος, Πάροδος, 2004.
2.) Γιάννης Στίγκας, Η αλητεία του αίματος, Γαβριηλίδης, 2004.
3.) Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Συμεών Βάλας, Μελάνι, 2010.
4.) Σταμάτης Πολενάκης, Τα σκαλοπάτια της Οδησσού, Μικρή Άρκτος, 2012.

5.) Άννα Γρίβα, Οι μέρες που ήμασταν άγριοι, Γαβριηλίδης, 2012.
6.) Νικόλας Ευαντινός, Ενεός, Μανδραγόρας, 2012.

7.) Αθανασία Κρατημένου, Μνημόπολη, Ενδυμίων, 2012.
8.) Γιώργος Πρεβεδουράκης, Κλέφτικο, Πανοπτικόν, 2013.
9.) Δημήτρης Πέτρου, Α΄ Παθολογική, Μικρή Άρκτος, 2013.
10.) Σαμσών Ρακάς, Ψυττάλεια Β (Γραφή Α΄), αυτοέκδοση…

Ποιητές στην κονσόλα, ιερουργοί μιας ιδιαίτερα μυστικιστικής λειτουργίας. Ανάμεσα στα βιβλία, τα χειρόγραφα, τις τυπογραφικές μηχανές και το μπαρ, μια κονσόλα και η κυριαρχία της, μία νύχτα κάθε μήνα.
Στήνουμε βινύλια, cd, mp3, μικρόφωνο, ηθοποιούς και ποιητές και προσπαθούμε να μεταδομήσουμε την ποίηση, τους ποιητές και τους αναγνώστες

Θέμα βραδιάς αρ. 3: Σκοτεινά Χριστούγεννα

Ιερουργός ο ποιητής Νίκος Ερηνάκης

Συνδαιτυμόνας ο ποιητής Γιάννης Αντιόχου.

Είσοδος ελεύθερη
Ειδικές τιμές στα ποτά / Happy Night

REPORT

Draw two columns
one for the day’s gains
and one for its losses.

The serious concepts
your bright thoughts and readings
your from one side to the other
unsparing passages
mark on the column of the gains.

The daydreams
with their little chasms
the easy jumps of your imagination
for all these tricks against your boredom
I don’t know, do not rush
perhaps tomorrow’s column of the gains you may need.

But all this day that has passed
don’t fool yourselves and don’t forget
under the column of the great losses
to write.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Δυο στήλες χαρακώστε
για τις ζημιές της μέρας τούτης
και τα κέρδη της.

Τα σοβαρά νοήματα
τις φωτεινές σας σκέψεις, τα διαβάσματα
τ’ από τη μια γραμμή στην άλλη
άτεγκτα περάσματα
στη στήλη των κερδών να σημειώσετε.

Τα ονειροπολήματα
με τα μικρά τους χάσματα
της φαντασίας σας τα εύκολα πηδήματα
για όλα αυτά της πλήξης…

Φτάνω ως το τέλος μονορούφι το ποίημα
Σχεδόν ξεχνώ την τελεία
Κι άλλοτε πάλι δεν την ξεχνώ
Και καθώς παίρνω τον ανήφορο σταματώ για ν’ αναπνεύσω
Σταματώ για να διεισδύσω στην Αγαπημένη
Δέντρα πανάρχαια κι έρημα κιόσκια
Καντίνες στο δρόμο για τη Ρώμη
Φορτηγά με δαμάσκηνα και ρουλεμάν
Όχι χάπι εντ
Αλλά καφές ελληνικός σε πλαστικό ποτήρι
Φρέσκο βαμβάκι στα μουστάκια του θεού
Κορφούλες δυόσμου
Μπούτια
Ασβεστωμένος νους υγρός
Το φαλλικό Μετέωρο αφίσα στο αρχαίο καφενείο
Λίπος και κόκκαλα βραστά στο δρόμο για το ποίημα
Και σταματώ στη Θεοτόκο ατενίζοντας το Γράμμο
Τη στύση μου που τη γαβγίζουν τα σκυλιά
Αυτό το χούι ν’ απολαμβάνω το κάτουρό μου τ’ αχνιστό
στα μονοπάτια δίπλα που διαβαίνουν
χαιρέκακοι αστοί με τα μπιστόλια τους
κοπέλες που λοξοδρομούν στα ερεβικά θαμνάκια για να χέσουν
αγριογούρουνα όλο μύγες
μύγες που πιάνουν το σφυγμό μέσα στις φλέβες
αραχνοΰφαντο έναστρο
αποκαΐδι κεραυνού
ο λυρισμός
το ποίημα μου…

Τι νιώθει η έρημος

όταν μακρινός άνεμος

αποθέτει πάνω της ένα σπόρο;

–

Ξεδιψάει ποτέ το γεμάτο ποτήρι;

–

Ο δρόμος που τελειώνει σ’ αδιέξοδο

ονειρεύεται άραγε μακρινές αποστάσεις;

–

Τρέμουν ποτέ τα γόνατα του πανίσχυρου Χάρου;

–

Οι μεγάλες ψυχές γνωρίζουν άραγε

ότι υπάρχει μόνον ένα μέγεθος θανάτου;

–

Τα ψηλά βουνά νιώθουνε τάχα

ότι ο κόκκος άμμου είναι αδερφός τους;

–

Η μετάνοια θυμάται αλήθεια

ότι κάποτε λεγόταν τόλμη;

–

Το χέρι που δίνει και το χέρι παίρνει

ξέρουν ότι είναι δυό γλάροι που ζυγιάζονται

πάνω από το κενό της έλλειψης;

–

Πως νιώθει τάχα η νύχτα

μ’ όλα τούτα τ’ άστρα στο κορμί της

ωραία ή σημαδεμένη;

–

Το φεγγάρι όταν το λεν σελήνη διχάζεται;

–

Τι κρύβει το κρεβάτι κάτω απ’το προσκέφαλό του

περίστροφο ή όνειρα;

–

Τα πούπουλα του μαξιλαριού

ονειρεύονται ακόμα τα ύψη;

–

Πως πεθαίνει ο μόνος άνθρωπος

πως τρίζει η ψυχή του ερημίτη

όταν…

στο πρόσωπο ένα ξυράφι/
στο στήθος οι τριβές/
και όπως ντύνεται ένα ποίημα – από την απέχθεια για τον άνθρωπο –
με δέρμα ανθρώπου/
κι ο χρόνος μας δέρνει ως να καταλήξουμε,
αυτό ρωτάω:
πού θα κατέληγες
αν είχα τα μάτια σου
όταν σε έπινα;
Είσαι η ίδια;
Έντρομη συνενοχή
στους ναούς των αστέγων,
ή ξινή αντιμετάθεση
στης ζωής τα δόντια;
Εδώ που τερματίσαμε,
ποντικάκια σε πρόβα λεόντων,
ότι μας συμβαίνει είναι δανεικό
(ή δανεισμένο)
Κι αν ο ήλιος ανάβει ή σβήνει σαν χαλασμένη ασφάλεια/
σταθερά/
επειδή εμείς έχουμε σπίτια/
κλειστά – ανοιχτά
τα χαμόγελά τους παραμένουν πεθαμένα/
Στο στομάχι αντιόξινα
να φύγει η αηδία/
Τα Εξάρχεια
πεθαμένα κι αυτά/