Σου έδινα συνέχεια σου έδινα
Και συ έπαιρνες συνέχεια έπαιρνες
Και δεν ήξερες πως παίρνεις
Δεν ήξερες κι ούτε ποτέ θα ξέρεις
Πώς η ψιχάλα γίνεται βροχή

Γ. Βέης

Τοπία ποὺ δὲν τοὺς δόθηκε τὸ φῶς
Πόλεις ποὺ παρέλειψαν ὁριστικὰ οἱ χάρτες
Αὐλὲς ἐρειπωμένων ἀσύλων
Ὑπεραστικὰ λεωφορεῖα
Ὑπόγειοι σταθμοὶ ποὺ κυλᾶνε τὰ χρόνια
Πλατεῖες μὲ ξύλινες ἀγχόνες καὶ στάσιμα νερὰ
Ἡ γέφυρα ποὺ ἔτρεμε ἀπ’ τὸν ἀέρα
Προθάλαμοι μαντείων μὲ τὴ φλύαρη σκόνη
Τραῖνα ποὺ πρόδωσε ἡ ὁμίχλη
Σχολεῖο ὅπου ἔμαθες νὰ συλλαβίζεις τὸ χῶμα
Δωμάτια μὲ σκεπασμένα ἔπιπλα ποὺ περιμένουν τὸ παρελθὸν
Διάδρομοι νοσοκομείων μὲ ζεστά, ἀνίατα ἀπογεύματα
Σπίτια ποὺ τὰ κατοικοῦν ἀκόμα τὰ πουλιὰ
Τὸ ὑπαίθριο καφενεῖο ποὺ χάθηκε μὲς στὴ βροχὴ
Αἴθουσες ἀναμονῆς μὲ ἰσόβιους νεκροὺς
Στενοί, λασπωμένοι δρόμοι νησιῶν
Μονοπάτι ποὺ τὸ ξέρουν μόνο τὰ κυνηγημένα ἀγρίμια
Ἡ ἄκρη τῆς θάλασσας ποὺ ξέχασες τὸ σῶμα
Ἄδεια καταστρώματα πλοίων, λίγο πρὶν γίνουν βυθὸς
Τέλος μιᾶς ζωῆς ποὺ δὲν ἄντεξε νὰ γίνει μνήμη
Δέντρο μὲ τὰ μαῦρα φύλλα, μὲ τὶς φωνὲς τοῦ δάσους.

http://www.ekebi.gr/dam/poems.aspx?tmp=1&item=64

κόλαση                                                                                                    
με τόσο φως                                                         
δεν το περίμενα                                                  
στρίβοντας στη γωνιά                                          
ν’ αντικρίσω
το μαύρο κόκκινο                  …

Μια από τις τελευταίες φωτογραφίες του Νίκου Καββαδία

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο από τη γέννηση του ποιητή που έζησε, έγραψε καιχόρεψε πάνω στο φτερό του Καρχαρία μέσα σε μια θάλασσα γιομάτη με λογής παράξενα φυτά παρουσιάζεται στο Ποιείν μια συνέντευξή του ποιητή Νίκου Καββαδία στον Γεράσιμο Α. Ρηγάτο για λογαριασμό της εφημερίδας«Δημοκρατική Πορεία» στο φύλλο 167, τη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 1966.

Η συνέντευξη έγινε στο σπίτι της αδερφής του, Τζένιας Καββαδία, στη Δεξαμενή. Η συνέντευξη αυτή, όπως λέει ο ίδιος ο Ρηγάτος, (περιοδικό Ομπρέλα τ.71 01-02/2006 σ.9) δημιούργησε ένα κλίμα εμπιστοσύνης ώστε να δοθεί δύο χρόνια αργότερα, ίσως η πιο γνωστή συνέντευξη του Νίκου Καββαδία, στην«Πανσπουδαστική» στις 24 Μαρτίου 1967.

Παρακάτω η σύντομη και «σφιχτή» συνέντευξη*:

«Δεν είναι καθόλου συνηθισμένο το φαινόμενο να καθιερώνεται και να περνά στη γραμματολογία μας ένας λογοτέχνης, με το πρώτο του κιόλας βιβλίο. Ο Νίκος Καββαδίας, όμως, ανήκει σ’ αυτή τη θαυμαστή μειονότητα. Το…

TROY AVENUE 35A

My house, like yours
intrudes into the houses of others
since the roads are so narrow
and there are so many people.
Sometimes I feel we sleep in the same bed
since we are almost glued together
we use the same brush to brush our teeth
and we eat the same food.
Only when you go
you leave behind your dirty dishes
it can’t be explained otherwise
that the sink is always full.
It doesn’t matter though.
I do what I can
to show how much I love you.
For this I put on the fake moustache
and I go out to the rain with a fan
that your children will laugh.
Only I beg of you don’t gossip about us
and leave my Myrto alone.
She was born as she looks:
sad.

ΤΡΟΙΑΣ 35 Α

Το σπίτι μου όπως και το δικό σας
μπαίνει στα σπίτια…

Antonin Artaud

Ήρθα στο Μεξικό για να δραπετεύσω του ευρωπαϊκού πολιτισμού…

(Μετάφραση Ζ. Δ. Αϊναλής)

Ήρθα στο Μεξικό για να δραπετεύσω του ευρωπαϊκού πολιτισμού, βγαλμένου ούτε λίγο ούτε πολύ από εφτά-οχτώ αιώνες αστικής παιδείας[1], ακριβώς διότι μίσησα βαθιά τόσο τον πολιτισμό αυτόν όσο και την παιδεία που τον υποστηρίζει. Ήλπιζα να βρω εδώ μια διαφορετική, μια ζωτική μορφή παιδείας, αλλά δεν βρήκα τελικά παρά το κουφάρι της παιδείας της Ευρώπης, το οποίο η Ευρώπη έχει ήδη αρχίσει να προσπαθεί να ξεφορτωθεί.

Υπάρχουν, αναμφίβολα, αρκετοί άνθρωποι, τόσο στην Ευρώπη γενικά όσο και στη Γαλλία ειδικά, που έχουν επίγνωση του συγκεκριμένου ζητήματος. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ριζοσπάστες κι εγώ θέλω να συγκαταλέγω τον εαυτό μου ανάμεσα τους. Θα ήθελα, όμως, το πρόβλημα της επανάστασης [που θέτει αναπόφευκτα ο ριζοσπαστισμός], να το θέσω με έναν τρόπο απόλυτο και, αν όντως θέλουμε να δώσουμε στον όρο το πραγματικό του περιεχόμενο…

Εδώ είναι ο λάκκος του ζευγαρώματος των ανήσυχων ψυχών. Εδώ ρίχνουν τις βουτιές τους όλα τα εγκλωβισμένα θηρία. Ο ηλεκτρισμός μας φέρνει πιο κοντά. Η επαφή μας πυροδοτείται απ’ την ταχύτητα της σύνδεσης. Εδώ μέσα σ’ αυτή τη μήτρα του δούρειου ίππου της επιθυμίας, αρχίζουν να ξιφουλκούν τα κορμάκια που δεν αγγίζονται, με αναρτήσεις. Φωτογραφίες, εξυπνάδες, σχόλια, στίχοι, άρθρα, κακίες, καλοσύνες, στριγκλιές, μα κυρίως ο νάρκισσος εαυτός που όλο και ναρκισσεύεται.

Η φιλία αρχίζει και τελειώνει με το πάτημα ενός κουμπιού. Η ευχαρίστηση είναι προγραμματική. Δικτυώνομαι άρα υπάρχω. Πάντα εγώ ο βασιλιάς της μοναξιάς μέσα στο πανοπτικόν μου ενδιαίτημα. Μπορώ να συζητώ ξεβράκωτος με έναν άγνωστο απ’ την Αυστραλία, να ανεβάζω τραγούδια, να παίρνω κεφάλια, να σχολιάζω, να το παίζω έξυπνος, καλός ή κακός. Μπορώ να βλέπω πόλεμο χωρίς γρατζουνιά, να παίρνω μάτι όμορφες εργάτριες του σεξ τζάμπα και παστρικά, μπορώ να θαυμάσω λίμνες, θάλασσες, ποτάμια, βουνά.

Μπορώ να ξεσπαθώσω…