Σήμερα φόρεσα ένα
ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ ‘αγαπούν
μια γυναίκα μού χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι
ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί

Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά άσπρα ποδάρια των περαστικών
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει
όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες
και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια
στον ουρανό

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
ναι την καρδιά μας καρφώνει
ώστε λοιπόν είναι ποιητής

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

«Από τη συλλογή η πληγωμένη άνοιξη»

ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη μπορείτε να βρείτε εδω:http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/miltos_saxtoyrhs_poems.htm

Σκληροτράχηλο το σώμα
οι μύες παλεύουν μεταξύ τους
ποια ομάδα θα κυριαρχήσει στην άλλη
βλέπεις δεν αιματώνονται το ίδιο καλά όλες
έτσι οι συσπάσεις και οι απρόσμενες
εκρήξεις πόνου είναι συχνές
γι’ αυτό η νίκη θα κριθεί στα σημεία.

[Μέχρι τότε η καθημερινή άσκηση
έχει τον λόγο]

 [εικόνα: Jaya Suberg]

these broken ……….voices
…………………………daily

…………………..try

for silence / the quiet
calls.they lost

words
………..key
for any……..further
………………move

we do not hear
the barbed songs
……………the cut

cords

bleeding

still
……..the
…………….bombs

unbreathing

shut the eyes
in this white face of me

..

For the Syrian children living and dying under the bombs in Aleppo and elsewhere.

Δημήτρη Ποταμίτη, τί κρίμα που δεν ζεις για να δεις και ν’ απολαύσεις
την τεθλιμμένη δικαίωση της “γραφικότητας”.

Θυμάμαι ακόμα το τελευταίο παράπονο σου για το ελληνικό κράτος που γραφικούς βαφτίζει όσους δεν το υπηρετούν πιστά.

Συνεχίζουν βέβαια αμετανόητοι να ειρωνεύονται
αλλά το κάνουν με κομμένο το χαμόγελο πια.

Κι αυτή είναι η πρώτη τους ήττα
από την τεθλιμμένη δικαίωση της γραφικότητας, η οποία δυστυχώς για όλους
θα είναι μάλλον και αιματηρή.

Πάνω απ’ το χάος

γέφυρα το χέρι σου

φωτός αψίδα.

………….

Άχρηστα χέρια

κουπιά έξω απ’ το κύμα

ρίζες δίχως γη.

……….

Θεέ μου, τι αόρατο

ναυάγιο που είναι

η έρημη ζωή.

–

Θλιμμένο χέρι,

μέσα στην τσέπη κρύβεις

τη μοναξιά σου.

Αργύρης Χιόνης

ΧΑΪΚΟΥ

dawdling
in damp
leather soles
I’ve just existed in
since breakfast
down the Roman road
…………………towards home
a dragged out daytime
at school
gold & brown
uniforms
book learning
…………………in a country
…………………that is not mine
and yet
it makes
me wonder
…………………because I have
…………………a British mum
who dragged us
back here
again &
away from
my overseas father
…………………“Bloody American”
I hear
a voice
further back of me
I pivot around
he is in
the same uniform
a lad I do not recognize
I march
a hint hurried
he hounds
hollering
…………………“Bloody American
………………….go home!”
I swivel
& punch
him in the face
…………………“I’m Canadian!”
I spit
as I lean
over him
my skirt askew
silent pub
offers no safety
oy
you’ll never
seem to halt hating
you just
don’t stop
just
stop
…………………..the hate is spreading
…………………..