Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Το πλοίο είναι γεμάτο μετανάστες.

Φορούν τραγιάσκες και κοστούμια

που γυαλίζουν στους αγκώνες,

κοιτάζουν μία προκυμαία από σκόνη

και λευκά μαντήλια που ζωγραφίζουν το κενό.

Σε μιαν εξέδρα ένας βιολιστής

παίζει κόκκινο βιολί,

φορώ ένα μαύρο φουστάνι και δεν έχω μαλλιά,

κλαις και δεν ξέρω πώς να σ’ αγκαλιάσω,

σαν να διασχίζουμε τον χρόνο

σε έρημα πλοία φαντάσματα

που προσκρούουν συνέχεια σε παγόβουνα

μόνο και μόνο για να,

για να μην,

επειδή δεν γίνεται χωρίς

αλλά ούτε και με,

κι ο βιολιστής παίζει παράφορα βιολί

κι ενώ όλοι αρχίζουν να χορεύουν

μου κλείνει μυστικά το μάτι

ενώ πίσω στην πόλη,

τα ποντίκια μεταδίδουν την πανούκλα

που χωρίς να ξέρουμε

όλοι μας κουβαλάμε

μες στο πλοίο.

THE PLAGUE

Ship full of immigrants,

flat caps and suits with

shining elbows, they stare at the quay

white handkerchiefs paint the void

on the platform a violinist plays

his…

Κώ­στας Δε­σποι­νιά­δης

Ὁ τσα­λα­πε­τει­νός

Ο ΒΡΑΔΥ εἶ­δα στὸν ὕ­πνο μου πὼς ἤ­μουν κυ­νη­γὸς καὶ σκό­τω­σα ἕ­ναν πα­νέ­μορ­φο τσα­λα­πε­τει­νό. Ἐ­γώ, ποὺ πο­τέ μου δὲν ἔ­χω πιά­σει ὅ­πλο κι ἀ­πε­χθά­νο­μαι τὸ κυ­νή­γι, ἔ­νι­ω­σα στὸ ὄ­νει­ρό μου μιὰ σα­δι­στι­κὴ ἱ­κα­νο­ποί­η­ση ποὺ σκό­τω­σα τὸ ἀ­θῶ­ο που­λά­κι.

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴ συλ­λο­γὴ μι­κρῶν πε­ζῶν Νύ­χτες ποὺ μύ­ρι­ζαν θά­να­το (ἐκδ. Πα­νο­πτι­κόν, Θεσ­σα­λο­νί­κη, 2010.

Κώ­στας Δε­σποι­νιά­δης (Κο­ζά­νη, 1978). Ἀ­πὸ τὸ 2001 ἐκ­δί­δει καὶ δι­ευ­θύ­νει τὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ καὶ τὶς ἐκ­δό­σεις Πα­νο­πτι­κόν. Ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ με­τα­φρά­σεις καὶ ἐ­πι­μέ­λεια ἐκ­δό­σε­ων. Πε­ζά του ἔ­χουν δη­μο­σι­ευ­τεῖ στὰ πε­ρι­ο­δι­κὰ Ἐν­τευ­κτή­ριο, Ἕ­νε­κεν, Πλα­νό­διον. Δη­μο­σί­ευ­σε τὰ βι­βλί­α Φράν­τςΚάφ­κα. Ὁἀ­να­τό­μοςτῆςἐ­ξου­σί­ας (Πα­νο­πτι­κόν, 2007), Πό­λε­μοςκαὶἀ­σφά­λεια (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Νύ­

Living with the horror of horrors

each day

how many murderers…it could be an army

too many victims for small groups.

Cutting throats

of a hundred people a day is conjecture.

An abattoir

visit comes to mind

I saw

how they cut throats of sheep on a conveyor belt

pandemonium in red

imagine human beings…..no, don´t imagine it

it is insane.

Σήμερα φόρεσα ένα
ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ ‘αγαπούν
μια γυναίκα μού χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι
ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί

Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά άσπρα ποδάρια των περαστικών
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει
όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες
και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια
στον ουρανό

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
ναι την καρδιά μας καρφώνει
ώστε λοιπόν είναι ποιητής

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

«Από τη συλλογή η πληγωμένη άνοιξη»

ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη μπορείτε να βρείτε εδω:http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/miltos_saxtoyrhs_poems.htm

Σκληροτράχηλο το σώμα
οι μύες παλεύουν μεταξύ τους
ποια ομάδα θα κυριαρχήσει στην άλλη
βλέπεις δεν αιματώνονται το ίδιο καλά όλες
έτσι οι συσπάσεις και οι απρόσμενες
εκρήξεις πόνου είναι συχνές
γι’ αυτό η νίκη θα κριθεί στα σημεία.

[Μέχρι τότε η καθημερινή άσκηση
έχει τον λόγο]

 [εικόνα: Jaya Suberg]

these broken ……….voices
…………………………daily

…………………..try

for silence / the quiet
calls.they lost

words
………..key
for any……..further
………………move

we do not hear
the barbed songs
……………the cut

cords

bleeding

still
……..the
…………….bombs

unbreathing

shut the eyes
in this white face of me

..

For the Syrian children living and dying under the bombs in Aleppo and elsewhere.

Δημήτρη Ποταμίτη, τί κρίμα που δεν ζεις για να δεις και ν’ απολαύσεις
την τεθλιμμένη δικαίωση της “γραφικότητας”.

Θυμάμαι ακόμα το τελευταίο παράπονο σου για το ελληνικό κράτος που γραφικούς βαφτίζει όσους δεν το υπηρετούν πιστά.

Συνεχίζουν βέβαια αμετανόητοι να ειρωνεύονται
αλλά το κάνουν με κομμένο το χαμόγελο πια.

Κι αυτή είναι η πρώτη τους ήττα
από την τεθλιμμένη δικαίωση της γραφικότητας, η οποία δυστυχώς για όλους
θα είναι μάλλον και αιματηρή.