Here are ten distinct features of the new writers included in the brand-new splendid anthology Futures: Poetry of the Greek Crisis (2015), edited & translated by Theodoros Chiotis:

1. An Anglophone poetry. Whether it is written in Greek or English, it is a poetry conversing with (mostly) English-language literature and thought, and therefore it speaks (mostly) English. It is written in a manner that makes it sound already under translation.

1. A translingual poetry. It draws on several idioms and codes, from graffiti to rap, advertising to tweeting. It reverberates simultaneously on several registers. Its Greek is global, its transmission multidimensional. It is emitted, not intoned.

1. An intermedial poetry. It interacts with all the other arts, especially the visual, but also with aural, tactile, architectural, and virtual ones. Thus it traverses domains and circulates among media, questioning normative notions of literariness.

1. A performative poetry. It is embodied and acted up, mimicked…

For seventy-three civilians I leave

The flowers that drones leave on dusty ground

And wrap them in responsible newspapers leaving your tragic news.

For thirty-five children oh fuck it

I leave statistics like coat pegs to hang shame from

And wrap myself in my own arms trying to make sense of first worlds.

For white news anchors selling skin and Gods

I picture little Hamza holding Pokemon monsters to be found

And wrap myself in lovemaking so I can bury begging boys and girls.

For forty-three years I have lived well

Drones once made honey weeping from blackfly Acacia

And I wrapped myself in the swirling fumes of my Dad’s knackered moped.

For seventy-three civilians with names

I will simply report that your deaths were not reported

And that Donald Trump’s boulevard star has a wall built around it now.

For seventy-three holes being dug shallow

I hope your sleep…

«Τα παλαιά φεγγάρια, απάντησε, κομματιά-

ζονται και γίνονται αστραπαί. Δεν βλέπεις
ότι, οσάκις βροντά, πώς λάμπουν σαν σπαθιά;»

«Ο Νασρ-εδίν και τα ανέκδοτα αυτού»

τα πιο ωραία τραγούδια
είν’ τα τραγούδια του φεγγαριού
υπάρχουν φυσικά
κι’ άλλα τραγούδια
πολλά
κι’ ωραία
—τί λέω: υπέροχα—
όμως τα πιο ωραία
πρέπει νάν το παραδεχτούμε
είν’ τα τραγούδια
των φεγγαριών

όταν
tes seins ruissellent d’ argent
φεγγάρια
σαν δε φοβήθηκες τις επαφές και τις θωπείες και τις ερωτήσεις νηρηΐδων
φωνάζοντας
μέσα στη νύχτα
ο πετεινός
δεν εννοεί ακριβώς τίποτε
ούτε τις πρόγνωσες καιρού που τ’ αποδίδουν
ούτε τις
φώκες
που χορεύουν μέσα στης Δήλου τα σκοτάδια σαν ξωθιές
κι’ από μακρυά κι’ από κοντά
είναι σα φλόγες ψυχρές
και μειδιά
φεγγάρια

οι κόρες με τις κόρες των ματιών τους αραδιάζουν
τα παραδείσια κάλλη τους
φεγγάρια
κι’ έτσι αραδιάζουν και στους τοίχους ποιητάς
κι’ άλλος κρεμιέται κι’ όλο μιλάει για στίχους
και στύβει…

Σε ©μετάφραση του αγαπητού φίλου Γιώργου Κεντρωτή…

Η ΚΟΜΗ…

Η κόμη πτήση φλόγας που τραβά στην άπω δύση
των πόθων ώσπου ν’ απλωθεί τελείως με ηρεμία
και (ως διάδημα νεκρό θαρρώ) να πάει ν’ ακουμπήσει
σε μέτωπο στεφανωμένο στην αρχαία εστία

αλλά χωρίς χρυσό ν’ αναστενάζει που αναβρύζει
γυμνή εύρωστη απ’ τις φλόγες του εσωτερικού της ήθους
και αείποτε μονάχη πρωτοτύπως συνεχίζει
νά ’ν’ κόσμημα του γελαστού οφθαλμού ή και φιλαλήθους

αν γύμνια τρυφερή ήρωος τής δυσφημεί τα τόξα
αυτής που μήτε δαχτυλίδια μήτε πυρ της άτης
τής κάνουν κάτι σαν εξαίρει τη γυναίκα η δόξα
και ως αυτοβούλως περατώνει το λαμπρό άθλημά της

να σπέρνει στην αμφιβολία που αποφλοιώνει αράδα

ρουμπίνια σαν ευφρόσυνη και ευλογημένη δάδα.

©Μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής.

*

*

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Το πλοίο είναι γεμάτο μετανάστες.

Φορούν τραγιάσκες και κοστούμια

που γυαλίζουν στους αγκώνες,

κοιτάζουν μία προκυμαία από σκόνη

και λευκά μαντήλια που ζωγραφίζουν το κενό.

Σε μιαν εξέδρα ένας βιολιστής

παίζει κόκκινο βιολί,

φορώ ένα μαύρο φουστάνι και δεν έχω μαλλιά,

κλαις και δεν ξέρω πώς να σ’ αγκαλιάσω,

σαν να διασχίζουμε τον χρόνο

σε έρημα πλοία φαντάσματα

που προσκρούουν συνέχεια σε παγόβουνα

μόνο και μόνο για να,

για να μην,

επειδή δεν γίνεται χωρίς

αλλά ούτε και με,

κι ο βιολιστής παίζει παράφορα βιολί

κι ενώ όλοι αρχίζουν να χορεύουν

μου κλείνει μυστικά το μάτι

ενώ πίσω στην πόλη,

τα ποντίκια μεταδίδουν την πανούκλα

που χωρίς να ξέρουμε

όλοι μας κουβαλάμε

μες στο πλοίο.

THE PLAGUE

Ship full of immigrants,

flat caps and suits with

shining elbows, they stare at the quay

white handkerchiefs paint the void

on the platform a violinist plays

his…

Κώ­στας Δε­σποι­νιά­δης

Ὁ τσα­λα­πε­τει­νός

Ο ΒΡΑΔΥ εἶ­δα στὸν ὕ­πνο μου πὼς ἤ­μουν κυ­νη­γὸς καὶ σκό­τω­σα ἕ­ναν πα­νέ­μορ­φο τσα­λα­πε­τει­νό. Ἐ­γώ, ποὺ πο­τέ μου δὲν ἔ­χω πιά­σει ὅ­πλο κι ἀ­πε­χθά­νο­μαι τὸ κυ­νή­γι, ἔ­νι­ω­σα στὸ ὄ­νει­ρό μου μιὰ σα­δι­στι­κὴ ἱ­κα­νο­ποί­η­ση ποὺ σκό­τω­σα τὸ ἀ­θῶ­ο που­λά­κι.

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴ συλ­λο­γὴ μι­κρῶν πε­ζῶν Νύ­χτες ποὺ μύ­ρι­ζαν θά­να­το (ἐκδ. Πα­νο­πτι­κόν, Θεσ­σα­λο­νί­κη, 2010.

Κώ­στας Δε­σποι­νιά­δης (Κο­ζά­νη, 1978). Ἀ­πὸ τὸ 2001 ἐκ­δί­δει καὶ δι­ευ­θύ­νει τὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ καὶ τὶς ἐκ­δό­σεις Πα­νο­πτι­κόν. Ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ με­τα­φρά­σεις καὶ ἐ­πι­μέ­λεια ἐκ­δό­σε­ων. Πε­ζά του ἔ­χουν δη­μο­σι­ευ­τεῖ στὰ πε­ρι­ο­δι­κὰ Ἐν­τευ­κτή­ριο, Ἕ­νε­κεν, Πλα­νό­διον. Δη­μο­σί­ευ­σε τὰ βι­βλί­α Φράν­τςΚάφ­κα. Ὁἀ­να­τό­μοςτῆςἐ­ξου­σί­ας (Πα­νο­πτι­κόν, 2007), Πό­λε­μοςκαὶἀ­σφά­λεια (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Νύ­

Living with the horror of horrors

each day

how many murderers…it could be an army

too many victims for small groups.

Cutting throats

of a hundred people a day is conjecture.

An abattoir

visit comes to mind

I saw

how they cut throats of sheep on a conveyor belt

pandemonium in red

imagine human beings…..no, don´t imagine it

it is insane.