these broken ……….voices
…………………………daily
…………………..try
for silence / the quiet
calls.they lost
words
………..key
for any……..further
………………move
we do not hear
the barbed songs
……………the cut
cords
bleeding
still
……..the
…………….bombs
unbreathing
shut the eyes
in this white face of me
..
For the Syrian children living and dying under the bombs in Aleppo and elsewhere.
[…]
«τα υγρά σου πλημμύρα
Κατακλυσμός
κι η φωνή μου φούσκα που επιπλέει
Κιβωτός
και σκάει στο κεφάλι σου
ΕΚΡΗΞΗ
ο ίμερος ανεβαίνει από τους μηρούς
11.000 πληγές από 11.000 βέργες στην πλάτη μου
και το σώμα μου γαμήσι της Κανά
κι η καρδιά μου αιμορραγικός πυρετός
δικά σου»
[…]
«τα χρόνια μου
γυρίζουν στην πόλη
μόνα αδέσποτα σκυλιά πεινασμένα
κοιτάζουν τους θεούς οκνηρούς
και τους ανθρώπους να τρέχουν
δεν τα ταΐζει κανείς»
[…]
«οι εσοχές στο δέρμα σου
τα υπολείμματα μίσους μέσα τους
ο ξεπεσμός σου ως θέαμα»
[…]
«στην ίδια πόλη
ίδια απειλή
γνωστά και άγνωστα πρόσωπα
όσοι σε κοιτάζουν
επικίνδυνοι όλοι
κουβαλάς τα συναισθήματα ως σημάδια
τις κοπέλες που αγάπησες τις χύνουν και καταστρέφονται
τίποτα δε μένει
χρόνια μετά
γερασμένοι όλοι
τι θα έχουμε καταλάβει;»
[…]
«βουλιάζω
μικρές λουόμενες τα όνειρά μου
οι σκέψεις μου σχολικές εκδρομές
ήσυχες μέρες
μέχρι να τελειώσουν
είσαι η ζωή μου
μετά
είσαι η ζωή μου ξανά»
*«Σκυλοτροφή», Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2011.
Δημήτρη Ποταμίτη, τί κρίμα που δεν ζεις για να δεις και ν’ απολαύσεις
την τεθλιμμένη δικαίωση της “γραφικότητας”.
Θυμάμαι ακόμα το τελευταίο παράπονο σου για το ελληνικό κράτος που γραφικούς βαφτίζει όσους δεν το υπηρετούν πιστά.
Συνεχίζουν βέβαια αμετανόητοι να ειρωνεύονται
αλλά το κάνουν με κομμένο το χαμόγελο πια.
Κι αυτή είναι η πρώτη τους ήττα
από την τεθλιμμένη δικαίωση της γραφικότητας, η οποία δυστυχώς για όλους
θα είναι μάλλον και αιματηρή.
Πάνω απ’ το χάος
γέφυρα το χέρι σου
φωτός αψίδα.
………….
Άχρηστα χέρια
κουπιά έξω απ’ το κύμα
ρίζες δίχως γη.
……….
Θεέ μου, τι αόρατο
ναυάγιο που είναι
η έρημη ζωή.
–
Θλιμμένο χέρι,
μέσα στην τσέπη κρύβεις
τη μοναξιά σου.
Αργύρης Χιόνης
ΧΑΪΚΟΥ
dawdling
in damp
leather soles
I’ve just existed in
since breakfast
down the Roman road
…………………towards home
a dragged out daytime
at school
gold & brown
uniforms
book learning
…………………in a country
…………………that is not mine
and yet
it makes
me wonder
…………………because I have
…………………a British mum
who dragged us
back here
again &
away from
my overseas father
…………………“Bloody American”
I hear
a voice
further back of me
I pivot around
he is in
the same uniform
a lad I do not recognize
I march
a hint hurried
he hounds
hollering
…………………“Bloody American
………………….go home!”
I swivel
& punch
him in the face
…………………“I’m Canadian!”
I spit
as I lean
over him
my skirt askew
silent pub
offers no safety
oy
you’ll never
seem to halt hating
you just
don’t stop
just
stop
…………………..the hate is spreading
…………………..
View original post 14 more words
Επιπλέον Λόγοι
Γιατί οι Ποιητές
Δεν Λένε την Αλήθεια
Επειδή η στιγμή
που προφέρεται
η λέξη ευτυχία
πότε δεν είναι μια ευτυχισμένη στιγμή.
Επειδή ο διψασμένος
δεν δίνει στη δίψα του μιλιά.
Επειδή το προλεταριάτο είναι μια λέξη
που δεν θα φτάσει ποτέ στα χείλη του προλεταριάτου.
Επειδή αυτός που απελπίζεται
δεν έχει την διάθεση να πει:
«Είμαι απελπισμένος.»
Επειδή τον οργασμό από τον ο ρ γ α σ μ ό
τους χωρίζουν δυο κόσμοι.
Επειδή ο ετοιμοθάνατος
αντί να ανακοινώνει: «Τώρα πεθαίνω»
ψελλίζει μόνο
ένα ασθενές παραμιλητό
που δεν το αντιλαμβανόμαστε.
Επειδή οι ζωντανοί
είναι αυτοί που ενοχλούν τους νεκρούς
με τα έκτροπά τους.
Επειδή οι λέξεις έρχονται είτε πολύ νωρίς
είτε αργά ήδη.
Επειδή υπάρχει κάποιος άλλος
πάντα κάποιος άλλος
που οδηγεί την κουβέντα,
κι επειδή αυτός για τον οποίο γίνεται η κουβέντα
σιωπά.
*Δημοσιεύτηκε στο τχ. 12 του περιοδικού ‘Ποιητικά’ και συμπεριλαμβάνεται στο υπό διαμόρφωση ανθολόγιο “Η Υπεράσπιση των Λύκων και άλλα ποιήματα”, εκδ. Πανοπτικόν, 2018…καλά να ‘μαστε.
Πίνακας: Γιάννης Κολιός
Όταν πρωτοάρχισα να καταστρώνω ποιήματα –γιατί και πώς και κάτω από ποιες συνθήκες κανείς δεν γνωρίζει, κι αυτό είναι το ωραίο–, ο καβαφικός Θεόκριτος ενσάρκωνε τον πόθο μου να συναντήσω τον ιδανικό δάσκαλο. Ήθελα κάποιον να μου πει αν λοξοδρόμησα, αν έπρεπε να συνεχίσω στην ίδια τροχιά ή να του στρίψω.
«… Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
να ’σαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφτασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμα το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου να ’σαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι …»
Αυτά μου είπε. Τόσα πρέπει μόνο σε ένα καβαφικό —κυρίως ψευδοϊστορικό— ποίημα χωράνε και πουθενά αλλού. Γι’ αυτό μάλλον τον αγαπούσαμε τον Καβάφη στο σχολείο και τον ακούγαμε, παρότι ήταν κι εκείνος δάσκαλος που μιλούσε για…
View original post 1,074 more words
Οι μέρες μας στη θάλασσα,
ευθείες αναφορές μιας
ακυβέρνητης απελπισίας/
κι όλα αυτά τα επικρεμάμενα σύννεφα,
ήδη σκάφη,
ήδη δάση κυνηγών,
που ερωτεύτηκαν τα ελάφια εν καιρώ πολέμου,
εν τέλει αποχρωματίζονται,
-κι ας καρπίζουν ακόμη μουσώνες
με την οσμή των αλατισμένων τζόγων-
τυφλοί ψυχοπομποί,
προς το κενοτάφιο του ανέστιου χρόνου.
Εκεί εναποτίθεμαι,
σαν ένα έμβρυο,
ενθύμιο οργασμών,
κάθε νύχτα που επαναλαμβάνεται το έργο,
με την ελπίδα εναλλακτικού φινάλε.
photo: Harvey Stein (American, born 1941)
The Hug: Closed Eyes and Smile
1982
Digital, inkjet archival print
-33 x 48.3 cm
Collection of the artist
© Harvey Stein, 2011
To Koskino 