Θάνος Αντί Θανάτου

Καληνύχτα καλοκαίρι / πολλές λέξεις άφησες / και λίγες σιωπές [Σε κάποιον καθρέφτη]

36 χρόνια πριν, τέτοιο μήνα

Θάνο, σου την είχα διηγηθεί την ιστορία. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1980 επισκέφτηκα τον 73χρονο παππού μου στο σπίτι του στην οδό Ίμβρου 32 στην Κυψέλη, δυο τετράγωνα πιο πέρα από το σπίτι μας. Γνώριζα ότι ήταν άρρωστος αλλά όταν τον είδα κατάλαβα πόσο άρρωστος ήταν. Καθόταν στην κουνιστή – ακίνητη πολυθρόνα και μου χαμογέλασε ζεστά όπως πάντα. Του δώρισα το βιβλίο του Πάτρικ Γουάιτ, Το δέντρο του ανθρώπου. Ήμουν δώδεκα χρονών, δεν είχα ιδέα από τέτοια βιβλία. Είχε κάποτε εκφράσει στην μητέρα μου την επιθυμία να το διαβάσει, κι εκείνη μου έδωσε να του το χαρίσω εγώ – το γνωστό θέατρο μεταξύ μικρών και μεγάλων. Στις 22 Σεπτεμβρίου μας άφησε. Δίπλα του είχε το βιβλίο, αρχινισμένο, είκοσι, τριάντα σελίδες. Και στο εσώφυλλο, με σκούρο, κυπαρισσί μολύβι, είχε…

τίναξε
θεατρικά τα χέρια
~
νοθευμένος ριζοσπαστισμός,
~
είμαι
ακουμπισμένος
στο
ψυγείο,
μεταμφιεσμένος στο view master της,
έτσι
ιδρώνει:
καλλιεργώ αυταπάτες,
~
έσκυψε,
οπορτουνιστικό το στόμα
έμοιαζε,
~
η αστική
ευτυχία μιας επαναστάτριας
~
(alexmil)

Τι γυρεύει το κορίτσι

στο σκοτάδι της καρέκλας;

γρήγορα

καθώς νυχτώνει το φθινόπωρο

γδύνεται

με σύννεφα μπροστά στα μάτια

με τη βροχή μες το κεφάλι

με την βελόνα στην καρδιά

βγάζει τις κάλτσες

βγάζει τα λουλούδια

πετάει το φωτοστέφανο

–

έξω τα φύλλα του καιρού

βάφονται μες το αίμα.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Από τη συλλογή «Ο περίπατος» 1960

Post instagram… Copyright tkk.kim

Je reviens du sport, transpirante et sans inspiration particulière, juste des expirations hors souffle, les muscles raides, et le coeur encore battant, même pas la chamade, juste cognant..

Pas d’autre inspiration que celle de partager ici le truc que j’ai mis sur Instagram .. Peut être devrais-je le faire plus souvent, poster des instants sans prétention, des moments normaux, des bidouilleries sans attendre que l’incroyable inspiration n’arrive.

Parce que…

L’incroyable c’est vous.

C’est nous.

Ici

LOVE ❤️

Μονάχα τη ζεστή καρδιά σου

και τίποτ’ άλλο.

–

ένας κάμπος ο παράδεισός μου

δίχως αηδόνι

μήτε λύρα

μ’ ένα διακριτικό ποτάμι

και μια πηγούλα.

–

Χωρίς του ανέμου το σπιρούνι

πάνω από φύλλωμα,

χωρίς τ’ αστέρι που ήθελε

να γίνει φύλλο.

–

Ένα πελώριο φως

που να ‘ναι

πυγολαμπίδα

άλλου φωτός

σ’ ένα κάμπο από σπασμένα βλέμματα .

–

Ένα κοιμητήριο φωτεινό

κι εδώ τα φιλιά μας

στίγματα ηχηρά

της ηχώς

θ’ ανοίγονταν πολύ μακριά.

–

Και τη ζεστή καρδιά σου

τίποτ’ άλλο.

ΦΕΝΤΕΡΊΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

«Ο τρόπος να κινδυνεύομε είναι ο τρόπος μας σαν ποιητές»

Περπατώ περπατώ

Η κυρά Ροδαλίνα κι εγώ

Εγώ είμαι η Ροδαλίνα

Αλλά η κυρά Ροδαλίνα δεν είναι εγώ

Ελένη Βακαλό

εγώ όμως ζω

      — χορεύω χάος

με λένε Μωραλίνα, κι όμως αυτή δεν είμ’ εγώ

Ευτυχία Παναγιώτου

Περιδιαβαίνοντας και πάλι το «δάσος» της Ελένης Βακαλό (1921-2001) διάβασα για πρώτη φορά ποιήματά της τα οποία δεν είχε συμπεριλάβει στον συγκεντρωτικό της τόμο Το άλλο του πράγματος (1995), ποιήματα των τριών πρώτων της συλλογών (1945, 1948, 1951), ποιήματα που κατά κάποιον τρόπο, σιωπηρά, αποκήρυξε. Ήρθα τότε αντιμέτωπη με κάποιες παράδοξες, σχεδόν μαγικές, συμπτώσεις, ανακάλυψα ένα είδος συνομιλίας μαζί της που αγνοούσα. Κάποιος φιλόλογος, έχοντας στα χέρια του τα τεκμήρια, τις γραπτές λέξεις, θα ονόμαζε μια τέτοια συνομιλία «επιρροή». Ο Χάρολντ Μπλουμ θα την ονόμαζε «αγωνία της επίδρασης».

Τα τεκμήρια όντως υπάρχουν, αλλά θα ορκιζόμουν πως δεν διέπραξα…

A summary of a great Larkin poem

‘Afternoons’, like a number of Philip Larkin’s other poems, treats the theme of the passing of youth and the setting-in of middle age. But rather than focusing on his own middle age (Larkin was in his mid-thirties when he wrote the poem, in 1959), Larkin examines the lives of others, analysing the existence of a group of young mothers he observes at the local recreation ground. You can read ‘Afternoons’ here.

Ξέρω πως όσο ζω πάντα θα υπάρχει ένα νησί μακριά
Andre Breton

28 Σεμπτεμβρίου 1966: Φεύγει στα εβδομήντα του χρόνια, ο χρυσοθήρας στου “καιρού το χρυσάφι”, ο συλλέκτης μιας αιωρούμενης στην ατμόσφαιρα της avant garde, -στην ατμόσφαιρα της, μα πολύ πιο πέρα αυτής-, μορφή έκφρασης. O ποιητής, ο δοκιμιογράφος, ο πεζογράφος, ο επαναστάτης, μα πάνω απ’ όλα, ο θεωρητικός κι εκφραστής του υπερρεαλιστικού κινήματος, ο Andre Breton.

Πολλά έχουν γραφτεί κι έχουν ειπωθεί -καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα- για τον Breton, αλλά το ποιός ήταν πραγματικά ο Breton, μόνο στο έργο του μπορούμε να το διαπιστώσουμε κι όπως θα γράψει στο αυτοβιογραφικού χαρακτήρα αριστούργημά του “NADJA”: “ Όσο για μένα, θα συνεχίσω να κατοικώ στη γυάλινή μου κατοικία, όπου μπόρει να με δεί κάθε ώρα όποιος με επισκέπτεται, όπου ό,τι κρεμιέται απ’ τα ταβάνια και στους τοίχους στέκεται ως δια μαγείας, όπου ξεκουράζομαι τη νύχτα πάνω σ’ ένα κρεβάτι γυάλινο με γυάλινα…

Δεν θέλω ιδέες που χωράνε στο κεφάλι.

Θέλω μονάχα μια ιδέα αλλά μεγάλη.

Τόσο που να χωρέσει το κεφάλι μου.

Που ολόκληρο να με χωρέσει.

Μια ιδέα που γεννά.

Και δεν γεννιέται.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

Από τη συλλογή «ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ»