Μονάχα τη ζεστή καρδιά σου

και τίποτ’ άλλο.

–

ένας κάμπος ο παράδεισός μου

δίχως αηδόνι

μήτε λύρα

μ’ ένα διακριτικό ποτάμι

και μια πηγούλα.

–

Χωρίς του ανέμου το σπιρούνι

πάνω από φύλλωμα,

χωρίς τ’ αστέρι που ήθελε

να γίνει φύλλο.

–

Ένα πελώριο φως

που να ‘ναι

πυγολαμπίδα

άλλου φωτός

σ’ ένα κάμπο από σπασμένα βλέμματα .

–

Ένα κοιμητήριο φωτεινό

κι εδώ τα φιλιά μας

στίγματα ηχηρά

της ηχώς

θ’ ανοίγονταν πολύ μακριά.

–

Και τη ζεστή καρδιά σου

τίποτ’ άλλο.

ΦΕΝΤΕΡΊΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

«Ο τρόπος να κινδυνεύομε είναι ο τρόπος μας σαν ποιητές»

Περπατώ περπατώ

Η κυρά Ροδαλίνα κι εγώ

Εγώ είμαι η Ροδαλίνα

Αλλά η κυρά Ροδαλίνα δεν είναι εγώ

Ελένη Βακαλό

εγώ όμως ζω

      — χορεύω χάος

με λένε Μωραλίνα, κι όμως αυτή δεν είμ’ εγώ

Ευτυχία Παναγιώτου

Περιδιαβαίνοντας και πάλι το «δάσος» της Ελένης Βακαλό (1921-2001) διάβασα για πρώτη φορά ποιήματά της τα οποία δεν είχε συμπεριλάβει στον συγκεντρωτικό της τόμο Το άλλο του πράγματος (1995), ποιήματα των τριών πρώτων της συλλογών (1945, 1948, 1951), ποιήματα που κατά κάποιον τρόπο, σιωπηρά, αποκήρυξε. Ήρθα τότε αντιμέτωπη με κάποιες παράδοξες, σχεδόν μαγικές, συμπτώσεις, ανακάλυψα ένα είδος συνομιλίας μαζί της που αγνοούσα. Κάποιος φιλόλογος, έχοντας στα χέρια του τα τεκμήρια, τις γραπτές λέξεις, θα ονόμαζε μια τέτοια συνομιλία «επιρροή». Ο Χάρολντ Μπλουμ θα την ονόμαζε «αγωνία της επίδρασης».

Τα τεκμήρια όντως υπάρχουν, αλλά θα ορκιζόμουν πως δεν διέπραξα…

A summary of a great Larkin poem

‘Afternoons’, like a number of Philip Larkin’s other poems, treats the theme of the passing of youth and the setting-in of middle age. But rather than focusing on his own middle age (Larkin was in his mid-thirties when he wrote the poem, in 1959), Larkin examines the lives of others, analysing the existence of a group of young mothers he observes at the local recreation ground. You can read ‘Afternoons’ here.

Ξέρω πως όσο ζω πάντα θα υπάρχει ένα νησί μακριά
Andre Breton

28 Σεμπτεμβρίου 1966: Φεύγει στα εβδομήντα του χρόνια, ο χρυσοθήρας στου “καιρού το χρυσάφι”, ο συλλέκτης μιας αιωρούμενης στην ατμόσφαιρα της avant garde, -στην ατμόσφαιρα της, μα πολύ πιο πέρα αυτής-, μορφή έκφρασης. O ποιητής, ο δοκιμιογράφος, ο πεζογράφος, ο επαναστάτης, μα πάνω απ’ όλα, ο θεωρητικός κι εκφραστής του υπερρεαλιστικού κινήματος, ο Andre Breton.

Πολλά έχουν γραφτεί κι έχουν ειπωθεί -καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα- για τον Breton, αλλά το ποιός ήταν πραγματικά ο Breton, μόνο στο έργο του μπορούμε να το διαπιστώσουμε κι όπως θα γράψει στο αυτοβιογραφικού χαρακτήρα αριστούργημά του “NADJA”: “ Όσο για μένα, θα συνεχίσω να κατοικώ στη γυάλινή μου κατοικία, όπου μπόρει να με δεί κάθε ώρα όποιος με επισκέπτεται, όπου ό,τι κρεμιέται απ’ τα ταβάνια και στους τοίχους στέκεται ως δια μαγείας, όπου ξεκουράζομαι τη νύχτα πάνω σ’ ένα κρεβάτι γυάλινο με γυάλινα…

Δεν θέλω ιδέες που χωράνε στο κεφάλι.

Θέλω μονάχα μια ιδέα αλλά μεγάλη.

Τόσο που να χωρέσει το κεφάλι μου.

Που ολόκληρο να με χωρέσει.

Μια ιδέα που γεννά.

Και δεν γεννιέται.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

Από τη συλλογή «ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ»

Οι τάφοι είναι χαρούμενοι

τα όνειρα πάντα περνούν

                            μέσ’ απ’ τους τάφους

κι ύστερα ορμούν

τινάζονται ψηλά

ανοίγουν και σφυρίζουν

το θάνατο τότε τον ξεχνούν

δεν τον θυμούνται.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Από τη συλλογή «ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ» 1962

Sharp on her tongue, acid
the berry she’s spent, but wanting
to sup the hell out the night
and shut away the bodies,
the trashed mosaic
of bone and flesh
from a country she’ll never visit.

( ανοίγω
τη βρύση,
μου θυμίζει παραδόξως να πιπιλάω το δάχτυλο
μιας μοναχής,
την κλείνω
και μια σταγόνα,
σαν παραστρατιωτική οργάνωση με λάβαρο
οργανισμού νερών,
ξεφεύγει,
πέφτει,
στο νεροχύτη,
ως το τέλειωμα  μεταλλικού
χεριού
και συγκρούεται με τη λίγδα ,
το πιάτο του χθεσινού της βραδινού,
και κυλά,
τη φαντάζομαι νερωμένο σπέρμα,
στο μπρίκι
του πρωινού,
θαρρώ πως πνίγεται στο κατακάθι
του καφέ,
σώζεται όμως από τη βαθιά κούπα στη σωρό,
ένας απολιθωμένος
μαστός,
που τη στάζει
σε μια μισοδαγκωμένη της μπουκιά
και μια
χαρτοπετσέτα
μουλιασμένη,
όπου και χάνεται παντοτινά )
~
είναι,
η ακριβής μου θέση στο φαρμακολογικό σύμπαν
των
λεκέδων μου,
έχω σε πτώχευση
ακόμη και τους κόμπους μου
και το χειρότερο,
νομίζω πως με κοιτά πίσω από τη πόρτα της
κόλασης,
από το ματάκι,
μια σταγόνα του θεού
~
(alexmil)
η photo από τον Dran

The arrival on my desk of yet another brand new anthology shows that international interest in Greek poetry continues to develop in several languages. Translations appear now regularly in magazines, books, festivals, performances, and other fora. They take the form of anthologies, compilations, special sections, or individual selections.

This broad dissemination, which has not happened to Greek poetry since the era of the 1970s, is treated unsurprisingly in Greece (only!) with (at best) silence or (at worst) scorn. In public and in private, in print and social media, journalists and scholars express their nervousness over this multilingual circulation, invoking one and the same predictable reason: Current global interest in Greek culture, they argue, can only be explained by the ongoing economic crisis, and therefore it has an exoticizing, if not colonizing, function; once the crisis recedes, it will evaporate. Yet this argument is little more than a defensive and isolationist…