The poor city bathed in blood

each drop in the name of one god or another

aftermath of a violent, destructive

and inhuman storm.

His mum, his dad, both are gone.

Are they dead? He does not know.

Home, he seizes the small statues,

once a cherished gift from them,

now they enrage him; they stand

so placid and silent on bookshelves

and table tops they seem out of place.

Decapitated heads, amputated arms

and severed legs crash in all directions

in splashes of marble, stone and porcelain.

Explosive red flares before his eyes

equalising the street scenes.

This is what he sees the rest of his life.

.

Άλλωστε έτσι τη θέλανε όλοι από τότε. Ξόμπλι. Όταν την απιθώνανε σε ρούχα κυριακάτικα, «σήκω, μουρή, κι βάρεσ’ η καμπάνα», νερό, ανατριχίλα, βούρτσα, «πάνου του κιφάλ’!», νερό, «μαδάς!», βούρτσα, άλγος, πολλές κινήσεις, νευρικές. Μιλιά αυτή, πλεγμένη σε κοτσίδα κρυβότανε στις κάλτσες. Αναμονή σε στάση καθώς πρέπει, πάνω στα υποδήματα. Λιτές κινήσεις, καθόλου φληναφήματα, στο ύψος της ήβης δάχτυλα. Καπακωμένες ενοχές με θλίψη ευθυτενή. Κόκκινα μάγουλα, μάτια επίσης, ξόμπλι του οίκου, εύτηκτο.
Μετά την παρφουμάρανε, χαράματα. Χωρίς μπουκιά, πομαδιασμένη. «Πάμι!» Ένα τσουβάλι, να μεταλάβει το χρυσό δοντάκι, κι ας βρώμαγε λεμόνι. Λιβανιζότανε ξινίλες στις μετάνοιες, σε κάθε επίκυψη δίναν και παίρναν σφάχτες κοσμιότητας. Αφόριζε υγρά. Χωρίς μπουκιά, πομαδιασμένη. Σε λίγο θα τα επέστρεφε και αρώματα και χρυσαφικά και δώρα. Όλα θα τα επέστρεφε. Αντίδωρα. Κρυφά στην τουαλέτα, φλομωμένη, ωραία πεθαμένη.

.

Μετρούσε το λείψανο το ωραίο στο χωριό της. Ανήκε στα υπέρ του αποδημήσαντος, το εξετάζανε στις κηδείες…

Ι.
θέλω να γυρνάμε μαζί σπίτι το βράδυ
να μιλάνε τα πόδια μας με τα χέρια μας
στο κόκκινο φανάρι της Ολυμπιάδος
να μου κλείνεις με τα δάχτυλα το στόμα
και να αναπνέω στο μαξιλάρι
να είμαστε τα παιδιά του Μπατάιγ
χαμένα στον δερμάτινο χάρτη
τα χείλη σου πλαγιασμένα από τον πόθο
που σου άφησε το σεντόνι στην πλάτη
θέλω να γυρνάμε μαζί σπίτι το βράδυ

***

II.
είμαστε ένας αειφόρος συνδυασμός
και το στρώμα του κρεβατιού
είναι ο κόσμος από κάτω μας
και κάθε μας καύλα κι επαφή
μία ιερή ανάμεσά μας τελετουργία

balancing kropotkin whilst quoting baudelaire
(thirty some ill-conceived lines about nothing)

in my wallet I keep an anarchist
muttering
incessantly kropotkins hopes
of freedoms ordered expectations
demanding the impossible.

i keep a priest locked
in the attic amidst
the cobwebs of antiquity
yesterdays sage humming ave maria
reading rereading repeating john 3:19.

immersed in perfume and
smelling of tears in my closet
a nancy boy I keep
freshly shaven trying on queer
tight fitting thoughts
taking in visions of
warm summer days
indoors.

i keep an artist under
the cushions of my couch a
constant pain
in the dada.

in my pocket I keep an alchemist
transmuting lead into garlic mayonnaise
ssssssshhhhhhh listen
can you hear his nerves impatient
awaiting celebrations not quite
touching glory.

i keep a philosopher by my bed
essential absurdist existential
handgun in hand dreaming of
summer algerian beaches ushering
forth the tide of mad sincerity.

Είχανε ξεχάσει ποιό ήταν το βιβλίο

συμφωνούσαν όμως όλοι πως το διάβαζε την ώρα που μπήκαν

στην ακτίνα

μ’ ένα μακρύ κατάλογο.

Διάβαζε κι όταν έγινε σιωπή  κ’ οι αρβύλες των φυλάκων

ηχούσαν στο προαύλιο σαν τα χώματα που πέφτουν πάνω στην

νεκρόσακα.

Διάβαζε κι όταν πέρναγαν έναν έναν τους θαλάμους κι ακουγόν-

τουσαν ξερά επίθετα κι ονόματα

και το πατρώνυμο στο τέλος

                                  χαριστική βολή.

Σε ποιό σπίτι, σε τι δέντρα να τον είχε παρασύρει το βιβλίο

σε ποιό βράχο να ‘χε κάτσει με τα γυμνά του πόδια μες τον

     αφρό της θάλασσας

δεν ήξερε κανένας να μου πει.

Μόνο πως όταν τον διακόψαν

το ‘κλεισε με παράπονο κ’ είπε πως ήταν όμορφο

κρίμα που δεν του ‘μεινε καιρός να το τελειώσει.

–

Θα προσπαθήσω να το βρω εκείνο το βιβλίο.

Θα τ’ ανοίξω στην τσακισμένη του σελίδα

και

αν αξιωθώ

              θα το διαβάσω ως το τέλος…

Θάνος Αντί Θανάτου

Καληνύχτα καλοκαίρι / πολλές λέξεις άφησες / και λίγες σιωπές [Σε κάποιον καθρέφτη]

36 χρόνια πριν, τέτοιο μήνα

Θάνο, σου την είχα διηγηθεί την ιστορία. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1980 επισκέφτηκα τον 73χρονο παππού μου στο σπίτι του στην οδό Ίμβρου 32 στην Κυψέλη, δυο τετράγωνα πιο πέρα από το σπίτι μας. Γνώριζα ότι ήταν άρρωστος αλλά όταν τον είδα κατάλαβα πόσο άρρωστος ήταν. Καθόταν στην κουνιστή – ακίνητη πολυθρόνα και μου χαμογέλασε ζεστά όπως πάντα. Του δώρισα το βιβλίο του Πάτρικ Γουάιτ, Το δέντρο του ανθρώπου. Ήμουν δώδεκα χρονών, δεν είχα ιδέα από τέτοια βιβλία. Είχε κάποτε εκφράσει στην μητέρα μου την επιθυμία να το διαβάσει, κι εκείνη μου έδωσε να του το χαρίσω εγώ – το γνωστό θέατρο μεταξύ μικρών και μεγάλων. Στις 22 Σεπτεμβρίου μας άφησε. Δίπλα του είχε το βιβλίο, αρχινισμένο, είκοσι, τριάντα σελίδες. Και στο εσώφυλλο, με σκούρο, κυπαρισσί μολύβι, είχε…

τίναξε
θεατρικά τα χέρια
~
νοθευμένος ριζοσπαστισμός,
~
είμαι
ακουμπισμένος
στο
ψυγείο,
μεταμφιεσμένος στο view master της,
έτσι
ιδρώνει:
καλλιεργώ αυταπάτες,
~
έσκυψε,
οπορτουνιστικό το στόμα
έμοιαζε,
~
η αστική
ευτυχία μιας επαναστάτριας
~
(alexmil)

Τι γυρεύει το κορίτσι

στο σκοτάδι της καρέκλας;

γρήγορα

καθώς νυχτώνει το φθινόπωρο

γδύνεται

με σύννεφα μπροστά στα μάτια

με τη βροχή μες το κεφάλι

με την βελόνα στην καρδιά

βγάζει τις κάλτσες

βγάζει τα λουλούδια

πετάει το φωτοστέφανο

–

έξω τα φύλλα του καιρού

βάφονται μες το αίμα.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Από τη συλλογή «Ο περίπατος» 1960

Post instagram… Copyright tkk.kim

Je reviens du sport, transpirante et sans inspiration particulière, juste des expirations hors souffle, les muscles raides, et le coeur encore battant, même pas la chamade, juste cognant..

Pas d’autre inspiration que celle de partager ici le truc que j’ai mis sur Instagram .. Peut être devrais-je le faire plus souvent, poster des instants sans prétention, des moments normaux, des bidouilleries sans attendre que l’incroyable inspiration n’arrive.

Parce que…

L’incroyable c’est vous.

C’est nous.

Ici

LOVE ❤️