ΡΟΥΤΙΝΑ

Είπες συχνά πως έπρεπε

ν’ αλλάξουμε συνήθειες

είπες θ `ταν καλό

καινούρια αρχή να κάναμε

νέο σκοπό ο κόσμος

πως χρειαζόταν

από της φύσης τα στοιχεία

βοήθεια να λάβει

κι από φίλους κι άσπονδους εχθρούς

μα πάντα καθισμένος

σε πολυθρόνα έμενες

και υποστήριζες πεποίθησή σου

κρατώντας πάντοτες σφιχτά

της πολυθρόνας το χειρομοχλό

ROUTINE

Often you said, we need

to change our habits

a new beginning to commence

new purpose our life needed

help from its elements

from foes and friends

and all along

you stayed sat

in lush recliner and

always you upheld

your beliefs while

tightly in hand

you held

the recliner’s lever

AUTUMN LEAVES, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2014

www.ekstasiseditions.com

www.manolisaligizakis.com

it seems we sing peace,

good will. if we sing at all.

while others vote

about dropping bombs

on people.

sbm.

( note – the innocents.)

1.

μπερδεύω τελευταία το κόκκινο του ήλιου με το αίμα
κι έπαψαν να ριζώνουν μεσα στα χέρια μου λουλούδια
το όπλο της ζωης μου θαμμένο σε συρτάρι
σκουριάζει κάτω από πορτοφόλια κάρτες κέρματα
και τρεις οι σφαίρες του, το αιώνιο ψέμα
της μέρας του θεού, όλα τα βαρετά τραγούδια
που με σκέρτσο τραγουδώ κρατώντας ένα πλαστικό δοξάρι
κι όσα με κόπο και αναίτια στα τόσα χρόνια έμαθα

δεν ζω έρωτες,
δεν περιμένω να με σώσουν

ούτε αναπνέω μέσα από αυτούς
μόνο το βλέμμα έχει μείνει

καρφωμένο πάνω στο ξύλινο σταυρό
ιεροκήρυκας που περιμένει

να αδράξει την επόμενη μέρα
κραυγάζοντας

Μυστική συμφωνία

Συμφωνία
εν μέσω τριγμών
δεν μπορούσε να παζαρέψει
την τιμή των τετιμημένων
πλήθος συγκεντρωμένο στην πλατεία
περίμενε καρτερικά
για τη διανομή νερού.
Όλο το οικοδόμημα
που με τόσο κόπο έκτισε
διακυβευόταν απόψε
κινδύνευε εν μία νυχτί
να καταρρεύσει
σαν χάρτινος πύργος.

***

Νύχτα κρυστάλλων

φθίνουσα πορεία
αποδόμηση
γέμισαν τα μάτια της
από τη νύχτα των κρυστάλλων
ό,τι απέμεινε
έρπει σαν πουκάμισο φιδιού
αλλάζει πρόσωπα και ονόματα
περιφέρεται
στις γειτονιές του κόσμου

***

Μικρό ναυάγιο

Σαν σημαδούρα
ανάμεσα σε σκόπελους και ύφαλους
ό,τι απέμεινε
από τη βάρκα που βυθίστηκε
το μικρό ναυάγιο
που έλαβε χώρα
είκοσι ναυτικά μίλια μακριά
από το νησί της Ιθάκης
οι λιγοστοί επιβάτες κατάφεραν να σωθούν
κολυμπώντας μέχρι την απέναντι ακτή
εκεί θα περίμεναν
μέχρι να περάσει να τους περισυλλέξει
το επόμενο πλοίο της γραμμής

Καλό μήνα. Στο ποίημα της εβδομάδας θα απολαύσουμε το Σαν τον σπουργίτη του Τσαρλς Μπουκόβσκι. Το ποίημα περιλαμβάνεται στη συλλογή Τρόμου και αγωνίας γωνία από τις εκδόσεις Απόπειρα σε μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα.

Σαν τον σπουργίτη

Για να δώσεις ζωή πρέπει πρώτα να πάρεις.

Καθώς η θλίψη μας σωριάζεται

στη χιλιοματωμένη θάλασσα,

προσπερνώ μυριάδες αυτοσπαραζόμενα κοπάδια

πλασμάτων με άσπρα πόδια και ξασπρισμένες κοιλιές.

Σαπίζουν ολοένα πεθαίνοντας. Ξεφωνίζουν

σε άγριους καβγάδες.

Καλό μου παιδί, σου πρόσφερα

μονάχα ότι κι ένας σπουργίτης.

Είμαι γέρος όταν της μόδας είναι να’σαι νέος.

Κλαίω όταν είναι της μόδας να γελάς. Σε μίσησα,

όταν χρειαζόταν πολύ λιγότερο κουράγιο ν’αγαπάς.

Κύματα Κυριακής τα μάτια μου

κύματα μοναξιάς τα χέρια μου

τρίζουν από ύπνο αθώο

τα δόντια μέσα στην καρδιά μου

το πεθαμένο παιδί

δεν ξενιτεύεται

πάει κρατώντας ένα

       κόκκινο σκυλάκι

μέσα στο μαντίλι

τέρατα περπατούν ανάποδα στα όνειρα

φυσάει ένας άγριος αέρας

πάνω από τις λεμονάδες

πετάει μια νυχτερίδα

σαν πικραμένο ευαγγέλιο

μ’ ένα μαύρο πανί

μία γυναίκα

σκεπάζει το φεγγάρι.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Από την ενότητα

ΣΦΡΑΓΙΔΑ

ή

Η ΟΓΔΟΟΗ ΣΕΛΗΝΗ

(1964)

ΦΩΝΕΣ

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

εκείνων πού πεθάναν, ή εκείνων πού είναι

γιά μάς χαμένοι σάν τούς πεθαμένους.

Κάποτε μές στά όνειρά μας ομιλούνε,

κάποτε μές στήν σκέψι τές ακούει τό μυαλό.

Καί μέ τόν ήχο των γιά μιά στιγμή επιστρέφουν

ήχοι από τήν πρώτη ποίησι τής ζωής μας—

σά μουσική, τήν νύχτα, μακρινή, πού σβύνει.

VOICES

Ideal and beloved voices

of the dead or those who

for us are lost like the dead.

At times they talk in our dreams;

at times our minds hear them when in thought.

And with their sound, for a moment, echoes

return from the first poetry of our lives—

like distant music, at night, that slowly fades away.

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Τιμή σ’ εκείνους όπου στήν ζωή των

ώρισαν καί φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από τό χρέος μή κινούντες,

δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τές πράξεις,

αλλά μέ λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία,

γενναίοι οσάκις είναι…

η βροχή, ένα φοιτητικό ημιυπόγειο
με έπιπλα που έτριζαν από αρθριτικά,
κι ένα ασταθές φουρνάκι,

η βροχή, ένα ποτάμι από μελάνι,
και η πηγές του,
-η παλιά Ολιβέττι-
σαν συνέρχονται οι λέξεις,
ντροπιασμένες από την ευεργετική οξείδωση
– άγριοι φίλοι που μας αγαπούν μέσα από την πάρτη τους,
κι η αγνή αδιαφορία μας
για το χρόνο γενικά,
κυριαρχεί –

η βροχή, ο Ρασκόλνικοφ,
κι όλες οι καιόμενες σπονδές της αφελούς νεότητας,
με καφέ και – παλαιότερα – τσιγάρα,
νωπές εφημερίδες,
και μια μακάβρια κουβέντα για τον Ντιντερό,
υποσκάπτουν την ανάγκη μας
σαν δάκρυα μετάνοιας δίχως αντικείμενο,
μια ζωή που μας διαφεύγει και τη νοσταλγούμε,
μια ζωή που βιώθηκε και πάει/

photo: Francesc Català-Roca (Valls, Tarragona, Spain, 1922 – Barcelona, Spain, 1998)
Las Ramblas con lluvia (The Ramblas in the Rain)
1950 (circa) / Posthumous print, 2003
Selenium-toned gelatin silver print on paper
47.7 x 37.5 cm