Kλαίγοντας περιγράφει
πώς ρήμαξαν το σπίτι της ληστές

Τα ποιήματα αποτυχαίνουν
όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες.

«Η ομορφιά είναι τρομακτική», – σας λένε.
Σεις όμως ρίχνετε κουρασμένα στους ώμους ένα ισπανικό σάλι
Στα μαλλιά ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
«Η ομορφιά είναι απλή», – σας λένε.

It’s no longer there… a “We’ve Moved” sign placed up high… some things can’t be moved immediately or afterwards such as the pages, folded at the edges, to be read less than to be recollected, such as the queue in front of the cash register such as the backbones of saints I search for the…

via The Bookshop on Saint Andrew’s Street — diasporic literature

What would a poem be
if it was never, at least by someone,
read out loud?
What would be the love
that was only strictly contained
in its own boundaries?
What if the kid
that is crying and screaming
on the top of its voice
was actually at some point understood?
What if I was heard?
What if you were touched?
What if the universe works in two directions
and when things go wrong
it’s only its way of saying
that it cannot reach us,
not necessarily that we cannot reach it.
Maybe it’s its own way of complaining.
Maybe we need to let more things inside…
Maybe it’s our strength that frightens us.

(And in case you are still wondering.)
No side is the outside.
Once you are in, you are all in.

ΡΟΥΤΙΝΑ

Είπες συχνά πως έπρεπε

ν’ αλλάξουμε συνήθειες

είπες θ `ταν καλό

καινούρια αρχή να κάναμε

νέο σκοπό ο κόσμος

πως χρειαζόταν

από της φύσης τα στοιχεία

βοήθεια να λάβει

κι από φίλους κι άσπονδους εχθρούς

μα πάντα καθισμένος

σε πολυθρόνα έμενες

και υποστήριζες πεποίθησή σου

κρατώντας πάντοτες σφιχτά

της πολυθρόνας το χειρομοχλό

ROUTINE

Often you said, we need

to change our habits

a new beginning to commence

new purpose our life needed

help from its elements

from foes and friends

and all along

you stayed sat

in lush recliner and

always you upheld

your beliefs while

tightly in hand

you held

the recliner’s lever

AUTUMN LEAVES, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2014

www.ekstasiseditions.com

www.manolisaligizakis.com

it seems we sing peace,

good will. if we sing at all.

while others vote

about dropping bombs

on people.

sbm.

( note – the innocents.)

1.

μπερδεύω τελευταία το κόκκινο του ήλιου με το αίμα
κι έπαψαν να ριζώνουν μεσα στα χέρια μου λουλούδια
το όπλο της ζωης μου θαμμένο σε συρτάρι
σκουριάζει κάτω από πορτοφόλια κάρτες κέρματα
και τρεις οι σφαίρες του, το αιώνιο ψέμα
της μέρας του θεού, όλα τα βαρετά τραγούδια
που με σκέρτσο τραγουδώ κρατώντας ένα πλαστικό δοξάρι
κι όσα με κόπο και αναίτια στα τόσα χρόνια έμαθα

δεν ζω έρωτες,
δεν περιμένω να με σώσουν

ούτε αναπνέω μέσα από αυτούς
μόνο το βλέμμα έχει μείνει

καρφωμένο πάνω στο ξύλινο σταυρό
ιεροκήρυκας που περιμένει

να αδράξει την επόμενη μέρα
κραυγάζοντας