[This is the larger part of a newspaper article commissioned by the Greek-American weekly The National Herald and published on Dec. 17, 2013, as part of a commemorative section entitled “Remembering Cavafy, 150 Years Later.”]

Here are ten reasons why you should drop whatever you may be doing right now, and read Cavafy.

1. Cavafy is canonical. You are not an educated person if you do not know some of his poems. It’s that simple. Lines from Cavafy’s “The City,” “Ithaca,” “Waiting for the Barbarians,” “The Windows,” “Thermopylae,” and “The God Abandons Antony” are known all over the world. They have entered the English language and have become standard references, just like Shakespeare’s “To be or not to be.” If I meet somebody in Ann Arbor, Michigan, where I live, and I tell them “Pray for a road that will be long” or “Those people were a kind…

Υπέροχα
Ανακαινισμένοι
Με την πληρότητα
Της αδιαφορίας
Είμαστε
Ο χώρος
Όπου τα πάντα
Συμβαίνουν
Όπως
Για παράδειγμα
Ο επερχόμενος
Θάνατος σου

Alma mater

έμεινες βουβή να κρύβεσαι
πίσω από κάδους σκουπιδιών
και στοιβαγμένες παλέτες
τ’ Άγια μαλλιά Σου σέρνοντας
να μη Σε βρουν οι ασεβείς
το νέκταρ των ματιών Σου
ν’ αρπάξουν για δικό τους

σήκω Μητέρα, γύρνα στους θεούς
στον κόσμο μην πλανιέσαι
μη τα λιοντάρια που ‘χουν
δόντια μυτερά ή οι μαύροι λύκοι

φέρσου και συ σα να μη συνέβη τίποτα
Τίναξε τη στάχτη σου βαριά
Άσε το αμπελόφυλλο να τυλίξει τα σκατά σου
Είμαστε όλοι βρώμικοι και μεθυσμένοι
Άστο το πούστικο να σου κάψει τα πάντα
Να γεννήσει μέσα σου έναν Άνθρωπο
μονάχα αυτή την ιδιότητα
που ξέρει να λιώνει και να μαγνητίζει
όχι να βλέπει και να συστήνεται
Ο πόνος είναι λευκή τουλίπα
Φίλα τον με ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο
Μη ψάχνεις για ουλές
ούτε για ευαίσθητα σημεία
στο κέντρο φλέγεται η σάρκα
Εκεί στα άγνωστα χωράφια της καρδιάς
που νιώθεις σαν κάτι να τη γρατζουνάει
Είναι η αίθουσα της πίκρας
οι ιδρωμένες παλάμες
το τρέμουλο και ο κόμπος στο στομάχι
Σε διαπερνά δόρυ αρχαίου πολεμιστή
και το δάκρυ που χύνεται
παλεύει με το χρόνο
και στεγνώνει πριν τη Δύση

[εικόνα]

[όπως γυρίζει ο ήλιος κι η μέρα σβήνει νωρίς
όπως λογαριάζουμε μ’ επιθυμίες και βλέμματα
κι όπως η Ελλάδα φθινοπωριάζει
μαζί με τα πουλιά και τα δέντρα της]

Αν ακούσεις για επαναστάσεις και τέτοια
καμιά ομοιότητα με τον καιρό σου
Μεταλλασσόμαστε σ’ ό,τι επιθυμήσαμε
όχι με την ψυχή
αλλά με τον φόβο μας

Να προχωρά ο άνθρωπος
χωρίς να βλέπει εμπρός του
και να ‘ναι γοητευτικό το σταυροδρόμι
η ανώνυμη ανάσα
το επιθετικό φως του Νοέμβρη

Κραυγή δέκατη πέμπτη

Μιλώ με σπασμένη φωνή δεν εκλιπαρώ
Τον οίκτο σας μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματα
Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της
Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιά
Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας
Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα
Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ’ ουρανού

Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε
Η βροντή της η γενιά μου καταδιώχτηκε
Σα ληστής σύρθηκε στο συρματόπλεγμα
Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο
Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πέθαιναν
Στα νοσοκομεία κραύγαζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά
Αποσπάσματα τα χέρια τους ήταν μαγνήτες
Τρώγαν πικρό ψωμί κάπνιζαν εφημερίδες
Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ’ αυτή τη γη

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν
Άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ
Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια
Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε
Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ
Με σπασμένη…