Νί­κος Τα­κό­λας

Ἡ σι­γὴ τῶν που­λι­ῶν

ΡΑΔΙΑΖΕ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ. Οἱ τη­λε­ο­ρά­σεις ὠ­ρύ­ον­ταν, κό­βον­τας τὸ σού­ρου­πο μὲ μα­χαι­ρω­τὲς ἀν­ταύ­γει­ες. Τὰ πρό­σω­πα στοι­χι­σμέ­να στὶς πα­ράλ­λη­λες σι­ω­πές, στὰ νύ­χια τῶν Με­γά­λων Ἀ­δερ­φῶν. Μό­νος στὸ ἰ­σό­γει­ο μπαλ­κό­νι ὁ παπ­ποὺς προ­τι­μά­ει ἔ­ξω τὰ τα­ξί­δια, στὴν ἐν­δο­χώ­ρα.

         — Νύ­χτω­σε, τοῦ εἶ­πα κα­τ’ ἐν­το­λὴν τῆς βά­βως. Δὲ θά ΄ρθεις μέ­σα;

         — Σςς, μοῦ κά­νει αὐ­τός.

         Ὁ πα­λιὸς καὶ πα­νύ­ψη­λος φοί­νι­κας ἁ­πλω­νό­ταν σκι­ε­ρός, μὲ τὸ πε­λώ­ριο πε­ρί­γραμ­μά του νὰ κυ­ρια­ρχεῖ στὸ χῶ­ρο. Ὁ παπ­ποὺς ἔ­δει­χνε κά­τι νὰ πε­ρι­μέ­νει. Ἕ­να ὁ­μα­δι­κὸ τι­τί­βι­σμα ἔ­βγαι­νε ἀ­πὸ τὸ δέν­τρο. Εἶ­χαν κα­τα­φτά­σει σὲ ὁ­μά­δες οἱ νυ­κτε­ρι­νοὶ ἔ­νοι­κοι. Δε­κα­ο­χτοῦ­ρες, πε­ρι­στέ­ρια, σπουρ­γί­τια, με­ρι­κὰ ὠ­δι­κά, σπί­νοι καὶ καρ­δε­ρί­νες, ποὺ καὶ ποὺ κα­τέ­φτα­νε καὶ κα­μιὰ μι­κρὴ κου­κου­βά­για, κι ἀ­ριὰ καὶ ποὺ κά­νας γκι­ώ­νης. Τι­τί­βι­ζαν σὲ μιὰ πο­λυ­σύν­θε­τη με­λω­δι­κὴ συμ­φω­νί­α ζω­ῆς. Καὶ ὅ­σο τὸ σκο­τά­δι πύ­κνω­νε τὰ κε­λα­η­δή­μα­τα ἀ­ραί­ω­ναν, μέ­χρι ποὺ ἀ­κού­γον­ταν ἐ­λά­χι­στα πιά, ἀλ­λὰ ἀ­στα­μά­τη­τα…

Listening to their singing

Mothers and children getting ready for bed

Outlines of light behind their curtains

Drawn against this world of now

They are still hopeful their lives will be as before

We stand in our places protecting them

Our pretend weapons cold against our hot flesh

The night holding our voices still

Ready for the always possible attack

Wondering what we did wrong

To deserve the madness

Spreading across the good earth

Seemingly no words or ideas can stop

The sword and bullet and bomb.

Bio-
Not so long ago, Stephen Jarrell Williams was called by some, the Great Poet of Doom…  Now, he writes at night, enthused, and waiting for the Coming Good Dawn.

Υπερβάσεις

Είναι ν’ απορεί κανείς γι’ αυτά
που η σκέψη ως βεβαιότητα εκκολάπτει
και η φιλμική αναπαραγωγή της όρασης ορίζει

Κράτησε αυτό που θα σου πω,
λέγεται συμβάν
σαν από αυτά που εκτρέφουν υπερβάσεις :
Όταν μες στην καταιγίδα τρέχουν
πουλιά στον ουρανό
μη νομίσεις ότι φοβούνται

Κατανόηση ανάγνωσμα θάνατος ανάγνωσμα θάνατος κατανόηση.
Ανάγνωσμα θάνατος ανάγνωσμα κατανόηση προσώπου.
Ανάγνωσμα προσώπου επιβαίνει θάνατος.
Κατανόηση θάνατος προσώπου.
Προσώπου θάνατος κατανόηση αδηφάγος.
Ανάγνωσμα κατανόηση αδηφάγος θάνατος.
Επιβαίνει θάνατος κατανόηση θάνατος.
Κατανόηση θάνατος κατανόηση ανάγνωσμα αδηφάγο.
Θάνατος κατανόηση θάνατος κατανόηση αδηφάγος.
Προσώπου ανάγνωσμα κατανόηση θάνατος προσώπου.
Ανάγνωσμα κατανόηση ανάγνωσμα επιβαίνει προσώπου.
Ανάγνωσμα κατανόηση ανάγνωσμα θάνατος.
Αδηφάγος θάνατος επιβαίνει προσώπου.
Θάνατος προσώπου κατανόηση αδηφάγος.
Θάνατος αδηφάγος ανάγνωσμα θάνατος.
Κατανόηση θάνατος κατανόηση ανάγνωσμα.
Θάνατος προσώπου ανάγνωσμα επιβαίνει.
Θάνατος αδηφάγος θάνατος κατανόηση θάνατος ανάγνωσμα.

I am strength in surrender

I am roar inside whimper

I am acceptance of hate

I am blind in sight

I am numb with feeling

I am safe in my nightmare

I am voice in silence

I am cheek that accepts

I am bruises of your love

I am knowledge of doubt

I am laughter in misery

I am escape by closure

I am sure in uncertainty

I am pain when you smile

Kλαίγοντας περιγράφει
πώς ρήμαξαν το σπίτι της ληστές

Τα ποιήματα αποτυχαίνουν
όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες.

«Η ομορφιά είναι τρομακτική», – σας λένε.
Σεις όμως ρίχνετε κουρασμένα στους ώμους ένα ισπανικό σάλι
Στα μαλλιά ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
«Η ομορφιά είναι απλή», – σας λένε.

It’s no longer there… a “We’ve Moved” sign placed up high… some things can’t be moved immediately or afterwards such as the pages, folded at the edges, to be read less than to be recollected, such as the queue in front of the cash register such as the backbones of saints I search for the…

via The Bookshop on Saint Andrew’s Street — diasporic literature

What would a poem be
if it was never, at least by someone,
read out loud?
What would be the love
that was only strictly contained
in its own boundaries?
What if the kid
that is crying and screaming
on the top of its voice
was actually at some point understood?
What if I was heard?
What if you were touched?
What if the universe works in two directions
and when things go wrong
it’s only its way of saying
that it cannot reach us,
not necessarily that we cannot reach it.
Maybe it’s its own way of complaining.
Maybe we need to let more things inside…
Maybe it’s our strength that frightens us.

(And in case you are still wondering.)
No side is the outside.
Once you are in, you are all in.