τι είναι αυτό που νοσταλγώ σαν να το γνώρισα
ξέχασα σαν να τo ‘χα ζήσει
το περιμένω σαν να μου το υποσχέθηκαν
το φοβάμαι σαν να με φοβέρισαν
και μοιάζει με νερό
που στην επιφάνειά του καθρεφτίζεται μια έρημος
κι είναι σκληρό σαν ατσάλι το νερό
ανατριχιάζει όμως συνάμα, τρέμει
γιατί μόνο αυτό ξέρει
με μια κίνηση να κρύβει και ν΄αποκαλύπτει
το τίποτα
Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ

Photo by Karin Rosenthal

Η ανταμοιβή της κυρίας

Κυρία, μην αρχίζεις ποτέ, Κυρά
Κουβέντα με τη δική σου την καρδιά∙
Τις όμορφες λέξεις σου κράτα αγνές∙
Ποτέ μη μουρμουρίζεις αυτό που θες.
Τον εαυτό σου δείξε, με λόγο και κοψιά,
Γοργή σα ρυάκι και ρηχά.
Δροσερή να είσαι τόσο και γοργή όσο να πάς
Σαν από χιόνι τ’ Απριλιού, νιφάς∙
Λεπτή να είσαι και ζωηρή
Σαν από κερασιά του Μαγιού, ανθί.
Κυρία, μη μιλήσεις ποτέ, Κυρά
Για τα δάκρυα που σου καίνε την παρειά –
Ποτέ δεν θα τον κερδίσει αυτή
που οι λέξεις της έδειξαν πως να χάνει, έχει φοβηθεί.
Σοφή να είσαι και μακριά από θρήνο μοιραίο,
Θα αποκτήσεις (έτσι) το παλικάρι σου το ωραίο.
Σοβαρή μην είσαι, ούτε αληθινή,
Κι η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί –
Κι αν αυτό σε κάνει να νοιώθεις τυχερή
Η πρώτη που το πέτυχε, θα είσαι εσύ, παιδί.

Max Ernst ‘L’ange du foyer’

Miriam-Webster has declared “surreal” the word of the year for 2016. As Ron Sakolsky argues below, they don’t seem to know what the word means, which doesn’t inspire a lot of confidence in their dictionary. At least they didn’t choose “anarchy”!

HANDS OFF THE WORD “SURREAL”!

The enemies of poetry have always been obsessed with making it a slave to their immediate ends. They see jet bombers without thinking of Icarus.

Benjamin Péret

On December 19, 2016, the gatekeepers of discourse at Miriam-Webster Dictionary named “surreal” as its Word of the Year.

Far from taking this dubious distinction as a compliment, the living surrealist movement is appalled by Webster’s simplistic, distorted and one-dimensional characterization of the term “surreal” as being relegated to descriptions of disaster situations. As surrealists, we must speak for ourselves to provide a larger surrealist context for understanding the deeper questions of…

Владимир Маяковский – ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΜΑΓΙΑΚΟΒΣΚΙ

(7 Ιουλίου 1893 – 14 Απριλίου 1930)

—

ΣΥΝΝΕΦΟ ΜΕ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ
Τετράπτυχο
(Αποσπάσματα)

Απόδοση Γιάννη Ρίτσου – Άρη Αλεξάνδρου

Σ’ εσένα Λίλη

—

Πρόλογος

—

Τη σκέψη σας που νείρεται
πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
σάμπως ξυγκόθρεφτος λακές
σ’ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,
εγώ θα την τσιγκλάω
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου
φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
ως να χορτάσω χλευασμό.
—
Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.
Με την τραχειά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω,
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.
—
Εσείς οι αβροί!…
Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα.
Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.
—
Όμως εσείς,
θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ,
τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω,
έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα;
Ελάτε να σας δασκαλέψω,
εσάς τη μπατιστένια απ’ το σαλόνι,
εσάς…

Α. Τάσσου, ξυλογραφία στη μνήμη των εκτελεσμένων της Καισαριανής

ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

5 ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ζ. δ. αϊναλής

Είκοσι χρόνια τώρα, είκοσι χρόνια χτίζαν το Λαβύρινθο.

Στο μεταξύ ο Μινώταυρος μεγάλωνε στα σκοτεινά.

Προοπτική

Και ξάφνου ανοίγονταν μια ερεβώδης προοπτική

πράγματα που δεν μπορούσες πριν να φανταστείς

που αρνούσουν έστω και να διανοηθείς

τώρα βαδίζαν με το διασκελισμό του γίγαντα αξημέρωτα

(κάτω από κείνο το γιγάντιο Λ που θαρρούσες πως σε

προσπέρναγε

και που δεν καταδέχουνταν απλά να σε πατήσει)

Η νύχτα κάρφων’ εκδικητικά τα νύχια στη συνείδηση

μέχρι να πιάσει κόκαλο

φάσμα

που σέρνονταν ωχρό σε μια ψυχρή σελήνη

Τώρα, εδώ, από λεπτό σε λεπτό

οι εκτελέσεις θ’ ανθίσουν

οι ρυθμικοί βηματισμοί στις υγρές πλάκες

τα γνωστά εκείνα καμιόνια, τα άρματα δρεπανηφόρα

η καμπάνα που θα σημάνει μεσάνυχτα

Ακούστηκε κιόλας το τρομερό παράγγελμα Wstawać

του Κώστα Δεσποινιάδη

Ακούστηκε κιόλας το τρομερό παράγγελμα Wstawać

Φανήκαν κιόλας τα φαντάσματα εφόδου

Νί­κος Τα­κό­λας

Ἡ σι­γὴ τῶν που­λι­ῶν

ΡΑΔΙΑΖΕ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ. Οἱ τη­λε­ο­ρά­σεις ὠ­ρύ­ον­ταν, κό­βον­τας τὸ σού­ρου­πο μὲ μα­χαι­ρω­τὲς ἀν­ταύ­γει­ες. Τὰ πρό­σω­πα στοι­χι­σμέ­να στὶς πα­ράλ­λη­λες σι­ω­πές, στὰ νύ­χια τῶν Με­γά­λων Ἀ­δερ­φῶν. Μό­νος στὸ ἰ­σό­γει­ο μπαλ­κό­νι ὁ παπ­ποὺς προ­τι­μά­ει ἔ­ξω τὰ τα­ξί­δια, στὴν ἐν­δο­χώ­ρα.

         — Νύ­χτω­σε, τοῦ εἶ­πα κα­τ’ ἐν­το­λὴν τῆς βά­βως. Δὲ θά ΄ρθεις μέ­σα;

         — Σςς, μοῦ κά­νει αὐ­τός.

         Ὁ πα­λιὸς καὶ πα­νύ­ψη­λος φοί­νι­κας ἁ­πλω­νό­ταν σκι­ε­ρός, μὲ τὸ πε­λώ­ριο πε­ρί­γραμ­μά του νὰ κυ­ρια­ρχεῖ στὸ χῶ­ρο. Ὁ παπ­ποὺς ἔ­δει­χνε κά­τι νὰ πε­ρι­μέ­νει. Ἕ­να ὁ­μα­δι­κὸ τι­τί­βι­σμα ἔ­βγαι­νε ἀ­πὸ τὸ δέν­τρο. Εἶ­χαν κα­τα­φτά­σει σὲ ὁ­μά­δες οἱ νυ­κτε­ρι­νοὶ ἔ­νοι­κοι. Δε­κα­ο­χτοῦ­ρες, πε­ρι­στέ­ρια, σπουρ­γί­τια, με­ρι­κὰ ὠ­δι­κά, σπί­νοι καὶ καρ­δε­ρί­νες, ποὺ καὶ ποὺ κα­τέ­φτα­νε καὶ κα­μιὰ μι­κρὴ κου­κου­βά­για, κι ἀ­ριὰ καὶ ποὺ κά­νας γκι­ώ­νης. Τι­τί­βι­ζαν σὲ μιὰ πο­λυ­σύν­θε­τη με­λω­δι­κὴ συμ­φω­νί­α ζω­ῆς. Καὶ ὅ­σο τὸ σκο­τά­δι πύ­κνω­νε τὰ κε­λα­η­δή­μα­τα ἀ­ραί­ω­ναν, μέ­χρι ποὺ ἀ­κού­γον­ταν ἐ­λά­χι­στα πιά, ἀλ­λὰ ἀ­στα­μά­τη­τα…

Listening to their singing

Mothers and children getting ready for bed

Outlines of light behind their curtains

Drawn against this world of now

They are still hopeful their lives will be as before

We stand in our places protecting them

Our pretend weapons cold against our hot flesh

The night holding our voices still

Ready for the always possible attack

Wondering what we did wrong

To deserve the madness

Spreading across the good earth

Seemingly no words or ideas can stop

The sword and bullet and bomb.

Bio-
Not so long ago, Stephen Jarrell Williams was called by some, the Great Poet of Doom…  Now, he writes at night, enthused, and waiting for the Coming Good Dawn.

Υπερβάσεις

Είναι ν’ απορεί κανείς γι’ αυτά
που η σκέψη ως βεβαιότητα εκκολάπτει
και η φιλμική αναπαραγωγή της όρασης ορίζει

Κράτησε αυτό που θα σου πω,
λέγεται συμβάν
σαν από αυτά που εκτρέφουν υπερβάσεις :
Όταν μες στην καταιγίδα τρέχουν
πουλιά στον ουρανό
μη νομίσεις ότι φοβούνται

Κατανόηση ανάγνωσμα θάνατος ανάγνωσμα θάνατος κατανόηση.
Ανάγνωσμα θάνατος ανάγνωσμα κατανόηση προσώπου.
Ανάγνωσμα προσώπου επιβαίνει θάνατος.
Κατανόηση θάνατος προσώπου.
Προσώπου θάνατος κατανόηση αδηφάγος.
Ανάγνωσμα κατανόηση αδηφάγος θάνατος.
Επιβαίνει θάνατος κατανόηση θάνατος.
Κατανόηση θάνατος κατανόηση ανάγνωσμα αδηφάγο.
Θάνατος κατανόηση θάνατος κατανόηση αδηφάγος.
Προσώπου ανάγνωσμα κατανόηση θάνατος προσώπου.
Ανάγνωσμα κατανόηση ανάγνωσμα επιβαίνει προσώπου.
Ανάγνωσμα κατανόηση ανάγνωσμα θάνατος.
Αδηφάγος θάνατος επιβαίνει προσώπου.
Θάνατος προσώπου κατανόηση αδηφάγος.
Θάνατος αδηφάγος ανάγνωσμα θάνατος.
Κατανόηση θάνατος κατανόηση ανάγνωσμα.
Θάνατος προσώπου ανάγνωσμα επιβαίνει.
Θάνατος αδηφάγος θάνατος κατανόηση θάνατος ανάγνωσμα.

I am strength in surrender

I am roar inside whimper

I am acceptance of hate

I am blind in sight

I am numb with feeling

I am safe in my nightmare

I am voice in silence

I am cheek that accepts

I am bruises of your love

I am knowledge of doubt

I am laughter in misery

I am escape by closure

I am sure in uncertainty

I am pain when you smile