Στα ΚΤΕΛ τις Κυριακές
συναντάς τις κινητές νευρώσεις της Δευτέρας
να καταφτάνουν με το τελευταίο
σέρνοντας βαλίτσες με ροδάκια
που αν κάνουν το λάθος και σπάοουν
μαύρο φίδι που μας έφαγε όλους
-πόσο σπουδαίοι μοιάζουν τέτοιες στιγμές οι ταξιτζήδες.

Παραπέρα,
φαντάροι που ετοιμάζονται να γυρίσουν στην παράνοια
τσεκάρουν αν έχουν τ’ απαραίτητα για να αντέξουν.
Τάπερ καταφτάνουν από την επαρχία
για φοιτητές που δεν έμαθαν να τρώνε άλλο από το φαγητό της μαμάς.

Τα ερωτευμένα ζευγάρια
λείπουν τις Κυριακές το βράδυ από τα ΚΤΕΛ,
αυτών οι αποχαιρετισμοί
γίνονται πάντα ξημερώματα Δευτέρας.

Στα σκοτεινά, το τελευταίο τσιγάρο αφήνεται μισό,
ποδοπατιέται βιαίως
από μια σκιά που έμεινε να ξεροσταλιάζει
περιμένοντας κάποια που δεν ξεκίνησε ποτέ να ρθει.

Στα ΚΤΕΛ τις Κυριακές
όταν απομακρύνονται οι σκιές
μαζεύω προσεκτικά εκείνα τα ημιτελή τσιγάρα
και κάνω μια προσευχή
για όλες τις τζούρες
που δεν κατέληξαν ποτέ σε ουρανίσκο.

*Δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος (Νο 17, Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2017) του περιοδικού “Τεφλόν”.

Ed van der Elsken, Love on the Left Bank” (1954)

Έχει φορέσει τον κόσμο στην πλάτη της
από μασίφ πίκρα είναι το παλτό της
Τώρα τα μάτια της είναι ακριβώς σαν τα
πουλιά που είναι έτοιμα να πετάξουν
όταν κτυπάνε στο τοίχο ασταμάτητα
Η γυναίκα τοποθέτησε το φτερούγισμα μέσα της…
Αν ανάσαινε
θα ζεσταινόταν το κρύσταλλο της καρδιάς της
Δεν έχει υπονοούμενα
λάθος η ορθογραφία
στις αρχαιότερες ιστορίες
παλιές λέξεις στις μέσα τσέπες της
γίνονται δυο κουμπιά από τακούνια
όποτε ακουμπάνε στις παλάμες της
δεν είμαι εγώ, δεν είμαι εγώ
πριν καιρό έφυγα απ’ τα σπίτια σας
ήταν νύχτα, ήμουν μέσα μου, δεν φανερώθηκα σε κανέναν
μπήκαν-βγήκαν ζωγράφοι
καλλιγραφίστες και πολλά βιβλία
ορκίζομαι δεν άνθησα σε κανέναν
Ένας άνδρας έσπασε το κλειδί μου
ένα παιδί πήρε το κλειδί μου
και ένα κοριτσάκι με κοίταξε σαν τη παραμονή
Ορκίζομαι … Όχι εγώ αλλά τα σύννεφα άναψαν την φωτιά
τα σύννεφα που έχουν μπει από το ανοιχτό παράθυρο σαν
τις λησμονιές
Άφησαν ένα ουρανό μες την μέση του στρωμένου τραπεζιού
Μετά βροχή
μετά πουλιά
λέξεις σαν τα δέντρα
Ποιος να σωζόταν πρώτα από την πυρκαγιά;
Η γυναίκα έβγαλε το παλτό της
έμεινε σαν ένα χρυσό κλειδί από μασίφ πίκρα.

*Μετάφραση από τα Τουρκικά: Σ.κι.Α.
**Πηγή:http://www.poiein.gr/archives/21094
Ed van der Elsken – “Love on the Left Bank” (1954)

ΑΦΙΣΑ

κατέβαλα τόση προσπάθεια
να μάθω να διαβάζω
δακρύζοντας

***

ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ω παρακαλώ
τα μεσάνυχτα είναι καλωσόρισμα
κ’ είναι το κρύο
η νύχτα
αυτός που περιμένω δεν θα ‘ρθει

***

ΨΑΧΝΩ

Δεν είναι ρήμα αλλά παραφροσύνη. Δεν υποδεικνύει
δράση. Δεν θέλει να πάω να συναντήσω κάποιον
αλλά κείμαι γιατί κάποος δεν έρχεται.

*Από το βιβλίο “Αλεχάντρα Πισαρνίκ, Ποιήματα”. Μετάφραση: Στάθης Ιντζές. Εκδόσεις Θράκα, Λάρισα, Φεβρουάριος 2014.

all shot at NYU on 15 December, 2004
Please Credit Jon Crispin
Jon Crispin PO Box 958 Amherst, MA 01004
413 256 6453
ALL RIGHTS RESERVED

Θαρρούμε ότι η φωτιά κατατρώγει το ξύλο.
Κάνουμε λάθος. Το ξύλο αναζητά τη φλόγα.
Η φωτιά γλύφει το αγκυροβόλημα του ξύλου
και το ξύλο ενδίδει στην οικειότητα τούτη,
με τον τρόπο που εμείς και ο κόσμος συναντιόμαστε
κάθε νέα μέρα. Απώλειες και απολαβές στις συναντήσεις.
Όπως η καρδιά συναντά ό,τι δεν είναι καρδιά, όπως
το πνεύμα συναντά τη σάρκα και το στόμα συναντά
το αλλότριο σε άλλο στόμα. Στεκόμαστε,
κοιτώντας την ερήμωση του κήπου μας,
στο πρώιμο σκοτάδι του Νοέμβρη, ακούγοντας τα κοράκια
να πετούν ενώ το πρώτο χιόνι λάμει παγωμένα παντού.
Η θλίψη αποκαλύπτει την καρδιά, το ίδιο και η αναπάντεχη ευτυχία.

*Μετάφραση: Τούλα Παπαπάντου.
***Από το “Ένεκεν”, Νο 40, Απρίλιος-Ιούνιος 2016.