Δέκα ποιήματα της οργής και του χρέους, 1972-1973
Στον Γιάννη Ρίτσο
6
Απαγόρευσαν τα παιδιά να τραγουδούν
Τους πεθαμένους να χαμογελούν
Απαγόρευσαν τα πληγωμένα άλογα
Να ερωτεύονται τη σελήνη
Τους σακάτηδες να έχουν δεκανίκια
Με τ’ αναμμένα μάτια τους
Πυρπόλησαν και το μικρότερο χορτάρι
Έφραξαν τέλος όλους τους φεγγίτες
Από τη συλλογή Δέκα ποιήματα της οργής και του χρέους (1986) του Τάκη Βαρβιτσιώτη
Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης
Στα ΚΤΕΛ τις Κυριακές
συναντάς τις κινητές νευρώσεις της Δευτέρας
να καταφτάνουν με το τελευταίο
σέρνοντας βαλίτσες με ροδάκια
που αν κάνουν το λάθος και σπάοουν
μαύρο φίδι που μας έφαγε όλους
-πόσο σπουδαίοι μοιάζουν τέτοιες στιγμές οι ταξιτζήδες.
Παραπέρα,
φαντάροι που ετοιμάζονται να γυρίσουν στην παράνοια
τσεκάρουν αν έχουν τ’ απαραίτητα για να αντέξουν.
Τάπερ καταφτάνουν από την επαρχία
για φοιτητές που δεν έμαθαν να τρώνε άλλο από το φαγητό της μαμάς.
Τα ερωτευμένα ζευγάρια
λείπουν τις Κυριακές το βράδυ από τα ΚΤΕΛ,
αυτών οι αποχαιρετισμοί
γίνονται πάντα ξημερώματα Δευτέρας.
Στα σκοτεινά, το τελευταίο τσιγάρο αφήνεται μισό,
ποδοπατιέται βιαίως
από μια σκιά που έμεινε να ξεροσταλιάζει
περιμένοντας κάποια που δεν ξεκίνησε ποτέ να ρθει.
Στα ΚΤΕΛ τις Κυριακές
όταν απομακρύνονται οι σκιές
μαζεύω προσεκτικά εκείνα τα ημιτελή τσιγάρα
και κάνω μια προσευχή
για όλες τις τζούρες
που δεν κατέληξαν ποτέ σε ουρανίσκο.
*Δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος (Νο 17, Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2017) του περιοδικού “Τεφλόν”.
Ed van der Elsken, Love on the Left Bank” (1954)
Έχει φορέσει τον κόσμο στην πλάτη της
από μασίφ πίκρα είναι το παλτό της
Τώρα τα μάτια της είναι ακριβώς σαν τα
πουλιά που είναι έτοιμα να πετάξουν
όταν κτυπάνε στο τοίχο ασταμάτητα
Η γυναίκα τοποθέτησε το φτερούγισμα μέσα της…
Αν ανάσαινε
θα ζεσταινόταν το κρύσταλλο της καρδιάς της
Δεν έχει υπονοούμενα
λάθος η ορθογραφία
στις αρχαιότερες ιστορίες
παλιές λέξεις στις μέσα τσέπες της
γίνονται δυο κουμπιά από τακούνια
όποτε ακουμπάνε στις παλάμες της
δεν είμαι εγώ, δεν είμαι εγώ
πριν καιρό έφυγα απ’ τα σπίτια σας
ήταν νύχτα, ήμουν μέσα μου, δεν φανερώθηκα σε κανέναν
μπήκαν-βγήκαν ζωγράφοι
καλλιγραφίστες και πολλά βιβλία
ορκίζομαι δεν άνθησα σε κανέναν
Ένας άνδρας έσπασε το κλειδί μου
ένα παιδί πήρε το κλειδί μου
και ένα κοριτσάκι με κοίταξε σαν τη παραμονή
Ορκίζομαι … Όχι εγώ αλλά τα σύννεφα άναψαν την φωτιά
τα σύννεφα που έχουν μπει από το ανοιχτό παράθυρο σαν
τις λησμονιές
Άφησαν ένα ουρανό μες την μέση του στρωμένου τραπεζιού
Μετά βροχή
μετά πουλιά
λέξεις σαν τα δέντρα
Ποιος να σωζόταν πρώτα από την πυρκαγιά;
Η γυναίκα έβγαλε το παλτό της
έμεινε σαν ένα χρυσό κλειδί από μασίφ πίκρα.
*Μετάφραση από τα Τουρκικά: Σ.κι.Α.
**Πηγή:http://www.poiein.gr/archives/21094
Ed van der Elsken – “Love on the Left Bank” (1954)
ΑΦΙΣΑ
κατέβαλα τόση προσπάθεια
να μάθω να διαβάζω
δακρύζοντας
***
ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
ω παρακαλώ
τα μεσάνυχτα είναι καλωσόρισμα
κ’ είναι το κρύο
η νύχτα
αυτός που περιμένω δεν θα ‘ρθει
***
ΨΑΧΝΩ
Δεν είναι ρήμα αλλά παραφροσύνη. Δεν υποδεικνύει
δράση. Δεν θέλει να πάω να συναντήσω κάποιον
αλλά κείμαι γιατί κάποος δεν έρχεται.
*Από το βιβλίο “Αλεχάντρα Πισαρνίκ, Ποιήματα”. Μετάφραση: Στάθης Ιντζές. Εκδόσεις Θράκα, Λάρισα, Φεβρουάριος 2014.
all shot at NYU on 15 December, 2004
Please Credit Jon Crispin
Jon Crispin PO Box 958 Amherst, MA 01004
413 256 6453
ALL RIGHTS RESERVED
Θαρρούμε ότι η φωτιά κατατρώγει το ξύλο.
Κάνουμε λάθος. Το ξύλο αναζητά τη φλόγα.
Η φωτιά γλύφει το αγκυροβόλημα του ξύλου
και το ξύλο ενδίδει στην οικειότητα τούτη,
με τον τρόπο που εμείς και ο κόσμος συναντιόμαστε
κάθε νέα μέρα. Απώλειες και απολαβές στις συναντήσεις.
Όπως η καρδιά συναντά ό,τι δεν είναι καρδιά, όπως
το πνεύμα συναντά τη σάρκα και το στόμα συναντά
το αλλότριο σε άλλο στόμα. Στεκόμαστε,
κοιτώντας την ερήμωση του κήπου μας,
στο πρώιμο σκοτάδι του Νοέμβρη, ακούγοντας τα κοράκια
να πετούν ενώ το πρώτο χιόνι λάμει παγωμένα παντού.
Η θλίψη αποκαλύπτει την καρδιά, το ίδιο και η αναπάντεχη ευτυχία.
*Μετάφραση: Τούλα Παπαπάντου.
***Από το “Ένεκεν”, Νο 40, Απρίλιος-Ιούνιος 2016.
Δεν
ζητώ την ανάμνηση,
ξοδεύω έρωτες για να πετώ πέτρες,
και στο λευκό
λαιμό της μελαγχολίας
δίνω
φιλιά,
η ζήλια της ερωμένης,
μεγαλώνουν και τα παιδιά,
γίνονται καημοί
ασθένειες
και γέλια που θρηνούν μετά γεννήσεις,
θα έχουν
μεγαλώσει στο θέρος
όταν η πινακίδα θα έχει ξηλωθεί
και οι
φωνές
θα στροβιλίζουν
τους περασμένους αιώνες.
~
(alexmil)
α’
Βλέπω πρόσωπα τσακισμένα
στο φως της νύχτας
το χαμόγελο – πορσελάνη
σέρνεται απ’ το σαλόνι στην κρεβατοκάμαρα
ξηλώνει το φόρεμα της ψευτιάς
η ηθική της περσόνας
αφήνει το σώμα γυμνό
πάνω σε σατέν σεντόνια
βρωμάει το κραγιόν
όταν ξεβάφει
τα μάτια μουτζουρώνονται
μπερδεύεται η εικόνα
καθαρή η δαντελένια κιλότα
στο πάτωμα
οι εραστές όλο επιστρέφουν
τι γυρεύουν;
Η αγάπη
πέθανε
κάποιος φωνάζει:
ας γαμηθούμε.
View original post 102 more words
Είναι η κατακρήμνιση στη στάχτη,
και όχι η περήφανη θάλασσα που μας οδηγεί/
κι όσο κι αν ζούμε
ως εντολές,
ή άρση μας
σ’ αυτήν τη συλλογικότητα
μας καθορίζει/
κι ενώ ταξιδεύει η ψυχή μας
τεντωμένη προς το άπειρο
όλο και ζαλίζεται,
καθώς ανάβουν τα φώτα τους οι αστεροειδείς/
οι βώλοι μας αποκλείονται,
από τη γεωμετρία του σύμπαντος/
κι οι αλυκές μας σκοντάφτουν πάνω τους,
ενώ το υποκίτρινο λευκό τους,
ματώνει/
μα δεν θυμάμαι να υπήρξαμε ποτέ
τίποτα καλύτερο.
Έχοντας πουλήσει τα χρόνια μας στον Βιτρούβιο,
κοιτώντας όλο προς τα μπρος,
η αλήθεια μας είναι αυτό που φυτρώνει στο αλάτι:
ότι ζήσαμε, ζήσαμε/
και δεν πρόκειται να μας επιστραφεί/
photo: Wolfgang Tillmans (German, born 1968)
The State We’re In, A (Room 14)
2015
Ink-jet print
Dimensions variable
© Wolfgang Tillmans
από «Τα οθόνια κείμενα»
Διαδόθηκε πως είδαν την Παναγία να υφαίνει
μικρά ράσα για τα παιδιά των σκλάβων.
Κάθεται λένε παράμερα, κάτω από ένα σκίνο,
υφαίνει και κλαίει. Ποιος ξέρει, ίσως ν’ άκουσε
για την προδοσία, ίσως να λυπάται ακόμα για
τις μικροσκοπικές δεσποινίδες που τις έδιωξαν
από τον Πύργο και κατεβαίνουν τρεκλίζοντας προς τα βράχια.
Η Παναγία δεν είναι μια ξένη σε τούτο τον τόπο.
Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τα φιλόπτωχα ταμεία
ούτε με τα κλουβιά, ούτε με τα πυροτεχνήματα.
Όμως κάτι παιδιά είπαν πως την είδαν να κοιμάται
πολλές βραδιές σ’ εκείνα τα χαλάσματα στο ρέμα.
Άραγε πληροφορήθηκε για τη λόγχη;
Τα πηγάδια –ευτυχώς– φέτος γέμισαν.
Λένε πως βοήθησαν σ’ αυτό πολύ τα δάκρυά της.
Από τη συλλογή Η αντοχή των υλικών (1971) του Ματθαίου Μουντέ
Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)
ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΝ
Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός,
Ο λαμπρὸς άνθρωπος, ο οἰκογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτὰ ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.
Α, ρε Λαυρέντη, εγὼ που μόνο τό `ξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωὴ μέσα στο ψέμα
Κοιμού εν ειρήνῃ, δεν θα `ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωὴ μες στη σιωπὴ θα την εξαγοράσω
Πολὺ ακριβὰ κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Κοιμού εν ειρήνῃ. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
Ο λαμπρὸς άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Δε θα `σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταιος
TOMBSTONE ENGRAVING
You also died and you became the special
good family man, the patriot
thirty six wreaths accompanied you
three funereal speeches by vice presidents
seven votes in favor of what you offered
ah, Lavrentis, only I knew what…
View original post 93 more words
To Koskino 