Η αλήθεια είναι μίμηση του εαυτού.
Το απεχθές όριο του κόσμου.
Η ανελέητη σωτηρία της πρώτης θλίξης.
Η διαρκώς ετοιμόρροπη πύλη των αισθήσεων.
Η φθονερή εποπτεία του λόγου.
Η αλήθεια είναι τα πάντα.
Τίποτα δεν επιτρέπεται.

Με έναν σιωπηλό τρόπο, σςςςς
Είναι η ώρα
Που σε αγαπώ τρελά
Ειρηνικά
Πάντα η ώρα
Πάντα η ώρα
Πάντα ώρα

_____________________________________________////

Για όσες αρνήσεις φυτεύτηκαν στο κενό μας,
θα φυτρώνει πάντα μια αδιαμφισβήτητη κατάφαση/
η άρνηση της πτήσης
στις κατασκευές του Λεονάρντο,
θα ανακαλεί τη νομοτελή βαρύτητα
ενώ η απώλεια της νιότης μας,
θα οδηγεί
στη θεοποίηση του κάλλους,
κι όμως
πικρά θα διαπιστώνω διαρκώς,
πως δεν τα καταφέρνουμε να αποφανθούμε
ούτε για την πτήση ούτε για το κάλλος,
έτσι περιγραμματικά κι ασθενικά που πορεύονται γύρω μας,
σαν με τα δάχτυλα ενός αγάλματος στραμμένα
προς τη δροσιά των άστρων,
την ωραιότητα απλά υμνώντας ενός πολεμιστή,
ή τις φλύαρες σπηλιές
εκείνης της κοπέλας με το ασύμμετρο βάδισμα,
ή την αναλαμπή μιας εκκένωσης
στο χθόνιο λιβάδι,
τις σάρκες που βλήθηκαν
και το πώς μύριζαν οι κορυφές των πεύκων μετά/
Αποδειχτήκαμε τόσο ακατάλληλοι για ποίηση,
όσο ένας κόκκος σκόνης
που προσπαθεί να εξηγήσει τις τρεις διαστάσεις,
στο χρόνο και στους θεούς.
ΚΛ – 30/07/2017

photo: Gertrude Käsebier
The Sketch (Beatrice Baxter)
1903

Δαχτυλιές σ’ ένα παράθυρο,
γιατί ο χρόνος μπορεί να αντιστραφεί.
Είναι το πριν ή το μετά η φυσική μου κατάσταση;
Αδιαφορώ για το μέλλον, όσο και για το παρελθόν που δε μου ανήκει.

Σ’ ένα δωμάτιο διαμελισμένο από τη λήθη
κρύβονται οι ενοχές.
Ανθρώπινες κραυγές.
Σου φωνάζω πως ξεχνάω,
η μνήμη μου μια ζελατίνα που έχει φθαρεί από το χρόνο.
Αν δεν μου ανήκουν οι στιγμές μου
τότε ανήκουν σε κάποιον άλλον;

Ανθρώπινες κραυγές.
Αδυναμίες που κρύβονται στο χρόνο
με τη μορφή μιας αυθαίρετης ύπαρξης.
Δε θυμάμαι.
Δε θυμάμαι όλα αυτά που ήταν να γίνω.
Ανθρώπινες κραυγές – μόνο αυτό θυμάμαι.
Πόσο σωτήρια μια λέξη που όταν παίρνει μορφή
όλα όσα εννοεί κρύβονται μέσα της.
Πάντα θυμάμαι τις κραυγές.
Αυτές που δεν κατάφεραν να εκφράσουν όλα όσα εννοούν
που καμιά λέξη δεν τις έκανε τη χάρη.
Δεν τις γιάτρεψε, και έτσι κανείς άλλος δε θα πονέσει γι’ αυτές.
Θα μείνουν…

In the early 21st century, for the first time in its modern history, Greek poetry lost its faith in the Revolution.

Not just individual poets but the collective poetic project abandoned political messianism. The “generation of the crisis” (poets born around 1980), the generation maturing in the 2000s, did not express any positive literary interest in the gradual rise of the Left to power. When the victory appeared imminent, even those poets who voted for Syriza did not record in their work any anticipation for the historic development. As they had announced already in 2011, their leftist commitments had been radically refocused on a “new political consciousness.’

In the current British election campaign, 21 poets who support a particular candidate for Labour Leader have contributed to an ebook with the self-explanatory title 21 Poems, 21 Reasons for Choosing Jeremy Corbyn.  Can anybody imagine a similar poetry collection offering reasons…

Μην περιμένεις να τελειώσει το ποίημα
για να δικαιωθεί ο κόσμος.
Μην περιμένεις για τον στίχο
που θα ανασύρει τον ήλιο.
Μην περιμένεις για την λέξη
που θα σε επαναφέρει.
Μην περιμένεις να ξεκινήσει το ποίημα
για να δικαιωθεί ο κόσμος.
Η ποίηση απώλεσε, πια, τέτοιου είδους δικαιοδοσίες.
Δυστυχώς, προς όφελός της.
( Ο _ Ο κόσμος εξάλλου έχει, ήδη, κριθεί.)

—της Ευτυχίας Παναγιώτου—
[#ποίηση σε πρώτη προβολή]

Παγώνουν σε κάδρα αναμνήσεις.
Οργώνουν το δρόμο καδρόνια.
Εγώ κάθομαι, βλέπω

το φως ν’ αγκυλώνει.

Τους βλέπω, με μάτια πηγάδια,
σφιχτά πώς κρατάνε

(τα δάχτυλα γάντζοι)

σφιχτά σαν πνιγμένοι
καδρόνια και κάδρα

(τον τίμιο τους φόβο).

Και βλέπω, σαν cyborg σωστό,
απέξω την τάξη, και μέσα σωριάζουν
οι τοίχοι, στα νύχια σοβάδες.

Αέρα σπαρμένε το θαύμα
θερίζεις

τσιρίδες
σιχτίρια,
ή στίχους

ανθρώπους και σκόνη.

29.7.2017

Cover art: Pat Perry

* * *

Ποίηση σε πρώτη προβολή

Τέλειωνε ο Ιούλιος/
τα βράδια είχαν μέσα και τη μέρα,
μα η ασπίδα των άστρων ήταν ακόμη η θάλασσα/
στην άκρη ένας πλανόδιος με τραγιάσκα ύπνου, 
πούλαγε πράσινα νταριά/
τον θυμόμουν από τα πεδινά,
ήταν ρετσινάς, αγελαδάς και καρβουνιάρης/
ενώ σκάλιζε τα κάρβουνα με μαχαίρι,
οι σπίθες μύριζαν δόντια και οπλές
και μια ελαφριά βαρβατίλα
σαν των νεφών τα πλάτη μετά τους Αρχάγγελους/
οι δύο μας μόνο όπως βρισκόμασταν,
ούτε παιδιά, ούτε γονείς
κι η ασάλευτη γλώσσα του χρόνου,
π’ ανέπνεε στο σβέρκο μας/
Εκείνος, έλυνε συνέχεια τα κορδόνια του,
ενώ παρατάσσονταν
των αετωμάτων και των εκατόνταρχων τα δόρατα
εν υπνώσει,
τα μάτια του εξείχαν κατακόκκινα,
μες στο λευκό ενύπνιο/
Αιώνια κλαμμένος που τον έθαψαν με στενά παπούτσια
και τον δυσκόλευαν στο βάδισμα
(πως το κάνε αυτό η Φούλια του;)
πάνε κιόλας σαράντα χρόνια,
σώνει πια/
μόλις τον είδε που κόντευε του φώναξε:
– Σε καλόμαθα Θάνατε,
αθάνατε!/
έπειτα έτριξε…

Με λόγια δεν διαβάζονται τα όνειρα:
η επέλαση των τρωκτικών στο κόκκινο χώμα,
μια οσμή φωσφόρου
που καιγόταν σαν εφημερίδα, 
το χέρι του που αναζητούσε στήριγμα
για να ανέβει τα σκαλιά,
κι η νύχτα του σεισμού
σαν έσβησαν τα φώτα,
ή ένας μαΐστρος που μας δίδασκε μια ηχηρή περιοδικότητα,
ενόσω μας μασσούσε τα μαλλιά
-στην αγκαλιά μου που κρυβόσουν-
πάνω στο κάστρο.
Όλα θεόκλειστα σε έναν μαύρο τόπο,
που πάει κι έρχεται σα βάρκα
με το νυχτερινό το κύμα,
μα ουδέποτε μας βρέχει/
και τίποτα δεν ερμηνεύεται
με τον φθαρμένο ονειροκρίτη της μάνας μου,
που έλεγε στο λήμμα “άσπρο άλογο”:
“μεγάλη λαχτάρα θα σε βρει”/

photo: Jerry Uelsmann (born 1934)
Bloomington, Indiana
1958
Gelatin silver print
19.9 x 18.3 cm
© Jerry Uelsmann