ΑΦΙΣΑ
κατέβαλα τόση προσπάθεια
να μάθω να διαβάζω
δακρύζοντας
***
ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
ω παρακαλώ
τα μεσάνυχτα είναι καλωσόρισμα
κ’ είναι το κρύο
η νύχτα
αυτός που περιμένω δεν θα ‘ρθει
***
ΨΑΧΝΩ
Δεν είναι ρήμα αλλά παραφροσύνη. Δεν υποδεικνύει
δράση. Δεν θέλει να πάω να συναντήσω κάποιον
αλλά κείμαι γιατί κάποος δεν έρχεται.
*Από το βιβλίο “Αλεχάντρα Πισαρνίκ, Ποιήματα”. Μετάφραση: Στάθης Ιντζές. Εκδόσεις Θράκα, Λάρισα, Φεβρουάριος 2014.
all shot at NYU on 15 December, 2004
Please Credit Jon Crispin
Jon Crispin PO Box 958 Amherst, MA 01004
413 256 6453
ALL RIGHTS RESERVED
Θαρρούμε ότι η φωτιά κατατρώγει το ξύλο.
Κάνουμε λάθος. Το ξύλο αναζητά τη φλόγα.
Η φωτιά γλύφει το αγκυροβόλημα του ξύλου
και το ξύλο ενδίδει στην οικειότητα τούτη,
με τον τρόπο που εμείς και ο κόσμος συναντιόμαστε
κάθε νέα μέρα. Απώλειες και απολαβές στις συναντήσεις.
Όπως η καρδιά συναντά ό,τι δεν είναι καρδιά, όπως
το πνεύμα συναντά τη σάρκα και το στόμα συναντά
το αλλότριο σε άλλο στόμα. Στεκόμαστε,
κοιτώντας την ερήμωση του κήπου μας,
στο πρώιμο σκοτάδι του Νοέμβρη, ακούγοντας τα κοράκια
να πετούν ενώ το πρώτο χιόνι λάμει παγωμένα παντού.
Η θλίψη αποκαλύπτει την καρδιά, το ίδιο και η αναπάντεχη ευτυχία.
*Μετάφραση: Τούλα Παπαπάντου.
***Από το “Ένεκεν”, Νο 40, Απρίλιος-Ιούνιος 2016.
Δεν
ζητώ την ανάμνηση,
ξοδεύω έρωτες για να πετώ πέτρες,
και στο λευκό
λαιμό της μελαγχολίας
δίνω
φιλιά,
η ζήλια της ερωμένης,
μεγαλώνουν και τα παιδιά,
γίνονται καημοί
ασθένειες
και γέλια που θρηνούν μετά γεννήσεις,
θα έχουν
μεγαλώσει στο θέρος
όταν η πινακίδα θα έχει ξηλωθεί
και οι
φωνές
θα στροβιλίζουν
τους περασμένους αιώνες.
~
(alexmil)
α’
Βλέπω πρόσωπα τσακισμένα
στο φως της νύχτας
το χαμόγελο – πορσελάνη
σέρνεται απ’ το σαλόνι στην κρεβατοκάμαρα
ξηλώνει το φόρεμα της ψευτιάς
η ηθική της περσόνας
αφήνει το σώμα γυμνό
πάνω σε σατέν σεντόνια
βρωμάει το κραγιόν
όταν ξεβάφει
τα μάτια μουτζουρώνονται
μπερδεύεται η εικόνα
καθαρή η δαντελένια κιλότα
στο πάτωμα
οι εραστές όλο επιστρέφουν
τι γυρεύουν;
Η αγάπη
πέθανε
κάποιος φωνάζει:
ας γαμηθούμε.
View original post 102 more words
Είναι η κατακρήμνιση στη στάχτη,
και όχι η περήφανη θάλασσα που μας οδηγεί/
κι όσο κι αν ζούμε
ως εντολές,
ή άρση μας
σ’ αυτήν τη συλλογικότητα
μας καθορίζει/
κι ενώ ταξιδεύει η ψυχή μας
τεντωμένη προς το άπειρο
όλο και ζαλίζεται,
καθώς ανάβουν τα φώτα τους οι αστεροειδείς/
οι βώλοι μας αποκλείονται,
από τη γεωμετρία του σύμπαντος/
κι οι αλυκές μας σκοντάφτουν πάνω τους,
ενώ το υποκίτρινο λευκό τους,
ματώνει/
μα δεν θυμάμαι να υπήρξαμε ποτέ
τίποτα καλύτερο.
Έχοντας πουλήσει τα χρόνια μας στον Βιτρούβιο,
κοιτώντας όλο προς τα μπρος,
η αλήθεια μας είναι αυτό που φυτρώνει στο αλάτι:
ότι ζήσαμε, ζήσαμε/
και δεν πρόκειται να μας επιστραφεί/
photo: Wolfgang Tillmans (German, born 1968)
The State We’re In, A (Room 14)
2015
Ink-jet print
Dimensions variable
© Wolfgang Tillmans
από «Τα οθόνια κείμενα»
Διαδόθηκε πως είδαν την Παναγία να υφαίνει
μικρά ράσα για τα παιδιά των σκλάβων.
Κάθεται λένε παράμερα, κάτω από ένα σκίνο,
υφαίνει και κλαίει. Ποιος ξέρει, ίσως ν’ άκουσε
για την προδοσία, ίσως να λυπάται ακόμα για
τις μικροσκοπικές δεσποινίδες που τις έδιωξαν
από τον Πύργο και κατεβαίνουν τρεκλίζοντας προς τα βράχια.
Η Παναγία δεν είναι μια ξένη σε τούτο τον τόπο.
Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τα φιλόπτωχα ταμεία
ούτε με τα κλουβιά, ούτε με τα πυροτεχνήματα.
Όμως κάτι παιδιά είπαν πως την είδαν να κοιμάται
πολλές βραδιές σ’ εκείνα τα χαλάσματα στο ρέμα.
Άραγε πληροφορήθηκε για τη λόγχη;
Τα πηγάδια –ευτυχώς– φέτος γέμισαν.
Λένε πως βοήθησαν σ’ αυτό πολύ τα δάκρυά της.
Από τη συλλογή Η αντοχή των υλικών (1971) του Ματθαίου Μουντέ
Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)
ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΝ
Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός,
Ο λαμπρὸς άνθρωπος, ο οἰκογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτὰ ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.
Α, ρε Λαυρέντη, εγὼ που μόνο τό `ξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωὴ μέσα στο ψέμα
Κοιμού εν ειρήνῃ, δεν θα `ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωὴ μες στη σιωπὴ θα την εξαγοράσω
Πολὺ ακριβὰ κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Κοιμού εν ειρήνῃ. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
Ο λαμπρὸς άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Δε θα `σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταιος
TOMBSTONE ENGRAVING
You also died and you became the special
good family man, the patriot
thirty six wreaths accompanied you
three funereal speeches by vice presidents
seven votes in favor of what you offered
ah, Lavrentis, only I knew what…
View original post 93 more words
με φώναξαν
να αναγνωρίσω το πτώμα
στην υπόγεια αίθουσα
του Δημοτικού Νεκροτομείου
του Περιφερειακού Νοσοκομείου,
η γυναίκα μου,
ακίνητη νεκρή παγωμένη
κάποτε στους κήπους μας
υπήρχαν λεμονιές
αναγνώρισα το πτώμα
από την φρικτή οσμή
ένα ακίνητο σύννεφο αέρα
που κάλυπτε το κεφάλι της
View original post 584 more words
Καμιά προκατάληψη δεν είναι τόσο γελοία
όσο η προκατάληψη της μεγαλοπρέπειας.
.
════════════
.
❝ Σχέδια στην άμμο ❞
.
Το πρωινό σεργιανίζει στην παραλία
πασπαλισμένο με ήλιο.
Χέρια.
Πόδια ακρωτηριασμένα.
Σώματα που επανενώνονται.
Κεφάλια από καουτσούκ που επιπλέουν.
.
Όλα είναι χρυσά και γαλάζια!
.
Η σκιά από τις τέντες.Τα μάτια των κοριτσιών
που, ενδοφλέβια,παίρνουν μυθιστορήματα και
ορίζοντες. Η χαρά μου, φτιαγμένη από λαστιχένια
παπούτσια,με κάνει να χοροπηδώ στην άμμο.
.
Και πάνω απ’ όλα είναι η θάλασσα!
.
Η θάλασσα!… Ρυθμός της περιπλάνησης.
Η θάλασσα! Με τα σάλια και την επιληψία της.
.
Η θάλασσα!… Μέχρι να φωνάξεις
ΦΤΑΝΕΙ!
Όπως στο τσίρκο.
.
●▬▬▬▬▬▬▬●
.
❝ Ανάθημα ❞
.
Τα κορίτσια του Φλόρες έχουν μάτια γλυκά σαν
τα ζαχαρωμένα αμύγδαλα της Confiteria del
Molino, και φορούν μεταξωτούς φιόγκους που
γεύονται τους γλουτούς φτερουγίζοντας σαν
πεταλούδες.
.
Όταν σουρουπώνει,όλες τους κρεμούν τα άγουρα
στήθη τους στα σιδερένια κλαδιά των μπαλκονιών,
ώστε τα φουστάνια τους να κοκκινίσουν
όταν τις νιώσουν γυμνές, και τη νύχτα, ρυμουλκούμενες
από τις μαμάδες τους — σημαιοστολισμένες
σαν φρεγάτες — βγαίνουν βόλτα στην πλατεία,
για να εκσπερματώσουν οι άντρες
λόγια στο αφτί τους και οι φωσφορίζουσες θηλές τους
να αναβοσβήσουν σαν πυγολαμπίδες.
.
Τα κορίτσια του Φλόρες ζουν με την αγωνία
μην τυχόν σαπίσουν οι γλουτοί τους σαν
πολυκαιρισμένα μήλα,και ο πόθος των ανδρών τις
πνίγει τόσο που κάποιες φορές θα ήθελαν να
απαλλαγούν απ΄ αυτόν όπως από έναν κορσέ,
μιας και δεν έχουν το κουράγιο να κόψουν το
κορμί τους κομματάκια και να το πετάξουν σε
όσους περνούν απ’ το πεζοδρόμιο.
.
{Φλόρες: γειτονιά με μπορντέλα στο Μπουένος Άιρες}
.
●▬▬▬▬▬▬▬●
.
❝ Νυχτερινό ❞
.
Δροσιά απ’ το τζάμι όταν το μέτωπο ακουμπάει
στο παράθυρο.Φώτα ξενυχτισμένα,που
όταν σβήνουν μας αφήνουν ακόμα πιο μόνους.
.
Τι μας θυμίζει το ουρλιαχτό των γάτων σε οίστρο,
και ποια να ‘ναι η πρόθεση των χαρτιών
που σέρνονται στις άδειες αυλές;
.
Κάποιες φορές σκεφτόμαστε,καθώς γυρνάμε το
διακόπτη του ηλεκτρικού,την τρομάρα που θα
πάρουν οι σκιές,και θα θέλαμε να τις προειδοποιήσουμε
για να προλάβουν να κουλουριαστούν στις γωνιές.
.
Νύχτες που επιθυμούμε ένα απαλό χάδι στην
πλάτη,και που ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε ότι
δεν υπάρχει τίποτα πιο τρυφερό από το να χαϊδεύεις
κάτι που κοιμάται.
Σιωπή! — γρύλλος δίχως φωνή που χώνεται στ’
αφτί μας.Τραγούδι από βρύσες που στάζουν!
— μοναδικός γρύλλος που ταιριάζει στην πόλη.
.
●▬▬▬▬▬▬▬●
.
❝ Αδέσποτες σημειώσεις ❞
.
Στον υπαίθριο χώρο ενός καφέ είναι μια γκρίζα
οικογένεια.Περνούν κάτι στήθη αλλήθωρα
που γυρεύουν ένα χαμόγελο πάνω στα τραπέζια.
Ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα ξεθωριάζει
τα φύλλα των δέντρων.Σε έναν πέμπτο όροφο,
κάποιος σταυρώνεται ανοίγοντας διάπλατα ένα
παράθυρο.
.
Σκέφτομαι πού θα φυλάξω τα περίπτερα,τους
φανοστάτες, τους περαστικούς που τρυπώνουν
από τις κόρες των ματιών μου. Αισθάνομαι
τόσο γεμάτος που φοβάμαι μήπως σκάσω… Θα
χρειαζόταν να αφήσω λίγη απ’ τη σαβούρα στο
πεζοδρόμιο…
.
Με το που φτάνω σε μια γωνία,η σκιά μου με
αποχωρίζεται και,άξαφνα,ρίχνεται στις ρόδες
ενός τραμ.
.
●▬▬▬▬▬▬▬●▬▬▬▬▬▬▬●
.
*Από το βιβλίο “Oliverio Girondo, Είκοσι ποιήματα για να διαβαστούν στο τραμ”. Εισαγωγή — Επιμέλεια μετάφρασης Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2017. Εμείς πήραμε τα ποιήματα και τη φωτογραφία της ανάρτησης από τη σελίδα της Anna Doulia στο facebook. Photo: Jean—Baptiste Mondino, Subway Angel
Το σχεδίασμα της ζωής μου
βρίσκεται στο δωμάτιο ενός σπιτιού,
το οποίο δεν είναι δικό μου·
δε γνωρίζω σε ποιο δωμάτιο βρίσκεται
κρυμμένο.
ξέρω ότι το σχεδίασμα αυτό, oμοιάζει
σε πρόσωπο και είμαι εγώ,
αλλά δεν είναι το δικό μου πρόσωπο.
Πρέπει να συνεχίσω να σχεδιάζω, χωρίς
να μπορώ να δω την πρόοδο της εργασίας μου.
Ήμουν πάντα ηλίθιος με τον εαυτό μου·
αν δω ποτέ το σχεδίασμα και δε με ικανοποιήσει,
δε θα μετανιώσω·
όντας ηλίθιος με τον εαυτό μου, κατάφερα
να μην έχω πια ένα ολόδικό μου πρόσωπο.
Σε τι θα χρησίμευε;
[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]
To Koskino 