Μόνο οι τελευταίοι στίχοι των ποιημάτων
Οι τελευταίες παράγραφοι των αφηγημάτων
Ίσως μονάχα οι τελευταίες τους λέξεις
Μια φευγαλέα εικόνα αυτών και μιας τελείας
Αρκούν για να επιβεβαιώσουν τον θάνατο του αναγνώστη.
Αυτοχειρία ή φόνος;

Billy Collins

—μετάφραση: Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος—

Αν αυτό εδώ ήταν μυθιστόρημα,
θα ξεκινούσε μ’ έναν χαρακτήρα,
έναν άντρα μόνο του σ’ ένα τρένο που κατευθύνεται στον νότο
ή ένα νεαρό κορίτσι σε μια κούνια έξω από μιαν αγροικία.

Και καθώς θα γυρνούσαν οι σελίδες, θα διάβαζες
ότι ήταν πρωί ή ήταν μαύρα μεσάνυχτα
κι εγώ, ο αφηγητής, θα περιέγραφα για χάρη σου
τα πολλά και διαφορετικά σύννεφα πάνω απ’ την αγροικία

και τι φορούσε εκείνος ο άντρας στο τρένο
μέχρι και το κόκκινο καρώ του κασκόλ
και το καπέλο που το ‘χε ρίξει στη σχάρα πάνω από το κεφάλι του,
ακόμα και τις αγελάδες που γλιστρούν έξω από το παράθυρο του.

Τελικά –γιατί κανείς δεν διαβάζει τόσο αργά–
θα μάθαινες πως το τρένο ή πήγαινε τον άντρα
πίσω στον τόπο που γεννήθηκε
ή κατευθυνόταν προς το απέραντο άγνωστο

κι όλα αυτά θα τα ανεχτείς πιθανότατα
καθώς θα περιμένεις υπομονετικά ν’ ακουστούν…

Ο χρόνος είναι
Το savoir vivre της
Ανημποριάς

Crash online!
Μήτε τοίνυν ταῦτα φοβοῦ καὶ γὰρ οὐδὲ πολὺ τἀργύριόν
ἐστιν ὃ θέλουσι λαβόντες τινὲς σῶσαί σε καὶ ἐξαγαγεῖν ἐνθένδε.

Επιστροφή σημαίνει πάντα ευκολότερος ορίζοντας.

Οι βάρκες είναι μια καλή ετυμολογία της λέξης πατρίδα.

Ο θεός μόνο ξέρει πως να μην γνωρίζει.

Πολύχρωμοι δισεκατομμυριούχοι
Μαύροι αλήτες
Κάθε σώμα διάφανο

Μάθημα πρώτο μιας σωστής απόδρασης.
Σιωπή.

Μάθημα δεύτερο μιας σωστής ανταρσίας.
Σιωπή.

Ο δρόμος για την κρεβατοκάμαρά μου περνά από την δική σου.
Την επόμενη φορά ας συστηθούμε.

Μόλις ενενήντα λέξεις για τόσες προσευχές.

Αν εκφέρεις καλά ένα φωνήεν έχεις ήδη κατακτήσει την ιστορία του ανθρώπου.

Επίπεδη η γη για όσους παραμένουν άφοβοι.

Υπενθύμιση: Στο επόμενο γαμήσι να μας φανταστώ σε χίλια χρόνια από τώρα.

Θα σου στρώσω το τραπέζι
με τραπεζομάντηλα από τον Πόντο
μαχαιροπήρουνα της γιαγιάς που έφυγε
πρησμένη από τον πόνο
από τον Αχέροντα παππού
που έγδερνε
τα σωθικά της

θα σου σερβίρω κεφτεδάκια
από χώμα αραβόσιτο
κι άμμο της ξενιτιάς
με χόρτα θάλασσας
και πόνο των Ιμαλαΐων
μια θάλασσα
χωρίς βυθό
όπως οι νύχτες κι οι ευχές
της εφηβείας

Γαλήνη, Γαλήνη,
είσαι ένα φυτό
με κομμένα τα καλώδια
γι’ αυτό ποτέ κανείς δεν θα σε καταλάβει
κι όλοι θα σε ονομάζουν επιστροφή.

Γαλήνη, Γαλήνη
πόσο ακριβή η στυφή σου γλώσσα
με μαθαίνει τα επίπεδα
και τα χρώματα απ’ την αρχή.

Γαλήνη, τα περιστέρια γιατί δεν πετάν εδώ;
Οι μοτοσικλετιστές θα πατήσουν ποτέ το πόδι τους κάτω;

Γαλήνη, είσαι πράγματι ο γύψος που μου υποσχέθηκες.

Γαλήνη, δεν μπορώ να σου κρατήσω μυστικά.
Μονάχα εύχομαι έστω κι ένα
κομματάκι της σκιάς μου να επιβιώσει.
Ελπίζω πολλά σε αυτό τώρα που έγινα αγέρωχος.

Η καημένη η αγάπη μου
πείστηκε πως θα ‘μαι πια εγώ αυτός.

Στιχάκια, το πρωί θα σας ξεχάσω
Ανάλαφρα τριγύρω που πετάτε
Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο το σκάτε
Τα πέλματά μου σίδερο και γράσο.

Είχα πιστέψει εγώ στη δύναμή σας
Θάμαζα τη βουτιά σας στα ερέβη
Ο Καρυωτάκης ’κει που ’χε κατέβει
Ασώματος, την άβυσσο διανύσας.

Αφού κλέψαν τη σκέψη των επιστημόνων
και δεν λύσαν το πρόβλημα
κι αφού κλέψαν τα χέρια των εργατών
και δεν χτίσαν τον δρόμο
κι αφού κλέψαν το φιλί των εραστών
και δεν αγαπηθήκαν
κι αφού κλέψαν το γάλα των παιδιών
και δεν χορτάσανε
αναγκάστηκαν οι καημένοι να αναθεωρήσουν
την ιδιότητα του ποιητή.

Ονειρεύομαι που και που
μιαν επιστροφή,
γεμάτη απ’ την οδύνη των αποχωρισμών
που θα ‘ρθει να γιατρέψει,
έξω θα συμβαίνουν τα καλοκαίρια με στάχυα και αντίλαλο,
ο μεσημβρινός φάρος του Μελαγκαβί
που όλο θα υποδέχεται
τον Αυγουστιάτικο ήλιο όπως θα δύει στην κορώνα του,
σαλός του Ηραίου,
και τα μάτια των γλάρων
που θα κλείνουν τυφλωμένα,
κι εσείς που όλο θα επιστρέφετε αέναα,
αγκαλιασμένοι
μέσα στο φως που περισσεύει,
μάταια να γυρεύετε ψαχουλευτά
τις λεμονιές μας,
ή έστω με τη μυρωδιά,
καθένας τον δικό του ευωδιαστό λεμονανθό.
ΚΛ – 10/10/2017

photo: Sudek-The Enchanting Garden