Αν υπήρχε έστω κι ένα ποίημα
να πει την αλήθεια
εγώ δεν θα υπήρχα.

Ευτυχώς, υπάρχουν άπειρα ποιήματα που λεν την αλήθεια.

Κι άλλα τόσα, πάλι, που δεν τη λένε.

Εγώ δεν προσπάθησα ποτέ
να πω την αλήθεια
αλλά, φυσικά, μπορεί και να συνέβη.
Σε αυτή την περίπτωση
ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.

στις παραλίες

Το σώμα εκτίθεται γυμνό
στον κόσμο ή στον ουρανό
την κάθε μέρα.

Έχει το χνούδι χρυσαφί
από του ήλιου την αφή
και του αέρα.

Σαν το γεράκι θα περιμένω
καρτερικά στις παραλίες
ζωηρές απροσδόκητες λείες.

Δεν προσδοκούσε τα γόητρα της πλατείας.
Η ικανοποίηση του βρίσκονταν στη στιγμή
που ο σκοτεινός κι απόμακρος δρόμος
θέριευε τα βήματά του και δικαίωνε
την ανάσα του, πείθοντας τον πως αυτή
ήταν η μόνη θέση για οποιονδήποτε,
ακριβώς όπως κι αυτός, μπορούσε
να αγαπήσει οποιονδήποτε, μα και να
αγαπηθεί από οποιονδήποτε τύχαινε
να βρεθεί μια τέτοια στιγμή σε μια θέση
σαν κι αυτή. Μέχρι τώρα δεν ήταν λίγες
οι άγνωστες και δυσδιάκριτες φιγούρες
που ερωτεύθηκε παράφορα και που
ένιωσε βαθιά μες στην καρδιά του
να του ορκίζονται αιώνια αγάπη.

Ήταν ασήμαντη η ώρα της κρίσεως.
Γυμνά κορμιά, ατάραχα, συνέχιζαν τον πλου τους.
Μόνο το φόντο, στους άπειρους χρωματισμούς του
ίσως λιγάκι να σκυθρώπιασε
με κείνη την ενστικτώδη του όραση.
Γυμνά κορμιά, χωρίς επίγνωση
της σήμανσης των ατελών τους χαρακτηριστικών
ή των κυοφόρων τους πληγμάτων.
Και τ’ άκριτο φως και το θαλερό σκοτάδι
επέτειναν, αθελά τους, την πικρία.

Ονειρεύομαι
μέσ’ απ’ ένα ινδικό μπλε* φθινόπωρο εντός μου
μ’ ηλιόλουστο βλέμμα ανάμεσα στα φρύδια
κι ένα κομματάκι φεγγάρι κάτω απ’ τη γλώσσα
εσωτερικά για να λάμπει
ανήσυχη συνείδηση χτυπάει τατουάζ στα τείχη του τα
μπλε φύλλα
θα τα σκεπάσουν χιόνια
μέχρι μια πορφυρή άνοιξη
μπλε φύλλα
απαλά, από την ύπαρξή μου ξεσχισμένα
-να τ’ αφήσω να βολτάρουν-
ονειρεύομαι
μ’ ομίχλη στα μαλλιά
κι έλεος στα μάτια
τ’ αεράκι μου αφήνει
ύποπτο φιλί στον αριστερό ώμο
σαν της μοναξιάς υπενθύμιση

*απόχρωση του μπλε

Αλληγορίες ενός λιμανιού που δεν υπήρξε

Τα κομψευόμενα έως καταξιωμένα αποβράσματα του δικοινοτικού συρμού ή αχταρμά φωτογραφιζόντουσαν με μια τεράστια επιταγή υπογεγραμμένη από έναν μισητό αγγλοσαξονικό τίτλο ευγενείας. Κάποιες σημαίες σημαιοστολισμένες το σημαιοστολισμό κυμάτιζαν ·έστω και ξεφτισμένες από την οργή του Αιόλου. Άλλες -μεταλλικές κι αμετακίνητες- στην κορυφή του ιστού έπαιζαν ατάραχες Stratego. Οι αχιβάδες του Επαμεινώνδα κατοικούσαν στα μανιτάρια, εισχωρώντας αστραπιαία τον ίλιγγο κι άγνωστο πόλεμο αρχέτυπων αστερισμών. Ο ταγματάρχης ποιητής αιχμαλώτιζε στη χλαίνη τα ψίχουλα της κουραμάνας, απεγκλώβιζε στην παλαιά ξιφολόγχη τα δόντια τού σκορβούτου κι εκκινούσε με το επόμενο ύψωμα να φλέγεται στις νευρικές διακλαδώσεις του σωματότροπου ύφους.

ΚΑΜΙΑ φορά, ξυπνάω τη νύχτα, ανάβω τη λάμπα και στέκο-

μαι εκεί, απέναντι στον ξένο, το πρωί βέβαια, δεν έμενε τίποτα,

μονάχα ένα ανεπαίσθητο σημάδι, που θα μπορούσε να το πάρει κα-

νείς για μια σταγόνα κερί, ενώ ήταν ίσως το ασυγχώρητο που

κανείς δεν το`βλεπε, μόνο το παλιό λησμονημένο όργανο ακουγό-

ταν στο υπόγειο, και θα `πρεπε να `χω θάψει, Θεέ μου, από καιρό

τα ενθύμια, γιατί και το αναπόφευκτο έτσι ελάχιστα αρχίζει,

καθόμουν, λοιπόν, τις νύχτες στη σκάλα περιμένοντας αυτόν

που θα νικούσε τον σιωπηλό κόσμο, και θα `παιρνε τη μεγάλη βελό-

να του πλεξίματος που κρατούσα, σαν τις γυναίκες, την ώρα που οι

άλλοι κοιμούνται, αφηρημένες πάνω στο εργόχειρο, έχουν ακολου-

θήσει κιόλας εκείνον που αιώνια μας προσπερνά.

SOMETIMES during the night I wake up Ι light the lamp and

stand there opposite the foreigner; at daybreak of course nothing was

left but an imperceptible mark that…

Επέτειος

Έστησε τη φιέστα
μπροστά στο μνημείο των πεσόντων
διανέμοντας σε τιμή ευκαιρίας
εμφιαλωμένα πλαστικά
λίγο πιο ’κει
στο κτίριο της μέριμνας κυριών
συνεδρίαζε το συμβούλιο
για την δίκαιη κατανομή του φιλοπτώχου
την ίδια ώρα
που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωνε
τις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου
από ιπτάμενα αντικείμενα αγνώστου εθνικότητας.