Αυτές οι λέξεις
Κάθε στιγμή
Που δεν λέμε
Γύρω απ’ τα τείχη
Ως πέρα τον κόσμο
Είναι η μόνη μας ελπίδα
Για τ’ αύριο

Beti Alonso

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε…

Εκείνες οι λέξεις
Το βράδυ
Που δεν λέμε
Γύρω απ’ τα τείχη
Ως πέρα τον κόσμο
Προετοιμάζοντας
Τ’ αύριο
Είναι πολύ

Νύχτα τεσσάρων φεγγαριών

κι ένα μοναχικό δεντρί,

με μια σκιά μονάχα

κι ένα μόνο πουλί.

Ψάχνω στη σάρκα μου

τα ίχνη των χειλιών σου.

Φίλησε το νερό τον άνεμο

χωρίς να τον αγγίξει.

Φέρνω το Όχι που μου πρόσφερες

μες του χεριού μου την παλάμη

σαν κέρινο λεμόνι

άσπρο σχεδόν.

Νύχτα τεσσάρων φεγγαριών

κι ένα μοναχικό δεντρί

Στο κεφαλάκι της καρφίτσας

γυρνάει ο έρωτάς μου.

FEDERICO GARCIA LORCA

Mετάφραση: Ανδρέας Αγγελάκης.

Αναμασώ φωνές.
Παρασιτικός διαβάζομαι.
Ολοστρόγγυλος.
Αδυνατώ να μεταφράσω.
Αδυνατώ να κριτικάρω.
Την γενιά μου την πούλησα με την σειρά μου.
Το ίδιο και το πνεύμα των ημερών.
Δεν αναζητώ.
Δημοσιεύω αμέσως.
Προπάντων στο facebook.
Δημοσιεύω τα πάντα.
Σύντομα οπουδήποτε.
Δεν είμαι καλός.
Δεν είμαι χορδή.
Δεν είμαι δράκος.
Δεν είμαι σκαφτιάς.
Δεν ξέρω μπάνιο.
Δεν είμαι άλτης.
Δεν είμαι ποιητής.
Δεν έχω γεννηθεί ακόμα.
Έχω τα δαχτυλά μου στη θέση τους.

Τουμ τα ραμ, του τζαμ που ραμ
Πι πιρίμ τσι μπομ κου τριμ
Κούτι κούτι κούτι λο
Βζζζζζζινγκ σιρίμ τσι φο λοκό
Μπλα μπλα μπλου, μπλι μπλο τρολό
Πι τι πι τι πι τι μπονγκ
Μπονγκ μπονγκ μπονγκ, μπονγκ μπονγκ μπονγκ
Ουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Ουιιιιιιιιιι, ουι ουι ουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Πουμ..

Πόσο παράδοξος βιώνεται
ένας αλλότριος θάνατος,
όταν στερεύουν πια τα δάκρυα
δίχως να φυτρώνουν αντίστοιχες
πολεμίστρες
κι οι άνθρωποι
που θα έπρεπε να είναι
ο καθένας το δικό του φως,
σκουπίζουν την αλισάχνη των γονιών τους
απ’ το πρόσωπο,
διατηρώντας αναπόφευκτα στις μασχάλες τους,
ένα δροσερό ενύπνιο
με τους πριγκηπικούς εαυτούς τους/
Μονάχα που και που
κάποιοι απ’ αυτούς
βγαίνουν από την πόρτα τους
Χριστούγεννα,
μ’ ένα πιατάκι με σπασμένα ποιήματα
για τους μοναχικούς λύκους/

Υπάρχουν άλλωστε, τουλάχιστον δυο σύμπαντα:
ένα, που συγκολλά τα ποιήματα αυτά
κι άλλο ένα
εκείνο που δημοπρατεί
τα σπίτια των γερόντων/

Το άπειρο ή πεπερασμένο πλήθος των συμπάντων
που ενδιαμέσως διαβιοί,
ως θεωρία θαρραλέα
ακόμη ελέγχεται._
ΚΛ -19/12/2017

photo: Lyonel Feininger 
American, 1871–1956
Untitled [Street Scene, Double Exposure, Halle]
1929-1930
Gelatin silver print
Image: 17.8 x 23.7 cm (7 x 9 5/16 in.)
Gift of T. Lux Feininger, Houghton Library, Harvard University
© Artists Rights…

Στην άκρη του δαχτύλου υπάρχει ένα μάτι
στην άκρη του ματιού ένα στόμα.
Ακομά κι αν ήθελα να διανύσω την απόσταση
αντίστροφα, ως την καρδιά
θα έπρεπε, πρωτίστως, να κόψω το κεφάλι μου
και στη θέση του να βάλω έναν ουρανό
με κείνη την σωστή απόχρωση
που συνταιριάζει τα σφάλματα
σ’ ένα υπέροχο μηδενικό.
Μα όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι το οποίο ξεκίνησα
κλαίγοντας
για τη βία που προηγήθηκε της δικής μου
δηλώνοντας, εξ αρχής, χαμένος και προσφιλής
στην γενικευμένη αίσθηση του χαμού
της αποξένωσης και της λύσσας.
Ενίοτε, μονάχα, οριζοντιώμαι
σε μια απέλπιδα προσπάθεια
να παραλληλιστώ με την φορά της κίνησης
και να ελεήσω λίγη απ’ την ευδαιμονία
— ίσως της μόνης εναπομείνουσας
του να είσαι αόρατος.