Νόμιζα ότι ήμουν αναπόφευκτος.
Γραφτό να συμβώ.
Κάθε μικρό μου κλώτσημα να είναι ένα μαχαίρι στην καρδιά σου.
Όταν βγήκα από μέσα σου ένιωσες ελεύθερη.
Όμως μετά με είδες.
Για ένα μόνο δευτερόλεπτο.
Έκλαιγα.
Κι ήμουν μικρός.
Και τότε ήξερες ότι είμαι ένα τίποτα.
Δεν ήμουν τίποτα.
Όχι ακόμα.

Είπα τις λάθος λέξεις,
ένιωσα αταίριαστα,
σκέφτηκα με σκέψεις
που είχαν συναισθήματα
αταίριαστα με τα συναισθήματά τους,
σκέψεις που είχαν καλύτερες σκέψεις
με λογική ανεξέλεγκτη,
που δεν μπορούσε να φέρει τις
σκέψεις των σκέψεων πιο κοντά μου.
Εξέφερα τραύματα
περιέφερα κόκαλα,
έφερα αίμα αργό, δυσκίνητο.

The Big Wave by Katsushika Hokusai

Συγκρούσεις. Διαρκείς συγκρούσεις. Μέσα μας, έξω μας, μικρές ή μεγάλες… Για καθετί νέο που ανακαλύπτουμε, καθετί που αλλάζει, καθετί που μας κλονίζει.

Θα ‘λεγε κανείς ότι η πορεία του ανθρώπου είναι μια κατάσταση μόνιμων συγκρούσεων. Γεννιόμαστε σ’ ένα περιβάλλον που μας μαθαίνει πράγματα, τα οποία τα δεχόμαστε αξιωματικά. Κι αργότερα, σταδιακά, γίνεται η μεγάλη ανατροπή. Μεγαλώνοντας κι αποκτώντας τις δικές μας εμπειρίες διαμορφώνεται η αντίληψή μας για τα πάντα κι αρχίζουμε ν’ αμφισβητούμε αυτά που μάθαμε, αυτά που ξέρουμε. Καταλήγουμε σε δικά μας συμπεράσματα, τα οποία δεν συμφωνούν πάντα με όσα ακολουθούσαμε ως τώρα.

Αναζητούμε, παρατηρούμε, διαβάζουμε, αναλύουμε. Προχωράμε ένα βήμα μπροστά (καμιά φορά και πίσω) και ανατρέπουμε, καταργούμε κι αντικαθιστούμε πεποιθήσεις, όρους και κανόνες. Κι αυτό δεν γίνεται αναίμακτα.Είναι δύσκολο να καταλήξουμε στο ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα νομίζαμε. Είναι όμως εξίσου δύσκολο να καταλήξουμε ότι τελικά είναι όπως τα…

Σε αυτήν την πόλη αφθονούν τα χέρια
Διασχίζουν τα βουνά και τις χαράδρες
Άλλα γράφουν συνθήματα στους τοίχους
Άλλα από πίσω τους τρέχουν και τα σβήνουν
Έπειτα φεύγουν όπως είναι φυσικό
Πρόκειται για αποδημητικά χέρια

Περπατούσαμε μία μέρα κι έπιασε βροχή
Μα αρνούμενες ταξί να πάρουμε
Τινάζαμε περήφανα η μία το παλτό της άλλης
Και τα μαλλιά μας στραγγίζαμε στα πεζοδρόμια
Ώσπου από τα γέλια βάλαμε τα κλάματα, μα τη φιλία μας

Χέρια έρχονται και φεύγουν όπως σου είπα είναι πολλά
Μα τους καρπούς μου δεν τους ξεφλουδίζουνε
Όχι για λόγο σοβαρό, έτσι για αλλαγή
Από τα ξεκαθαρίσματα στους τοίχους και την τόση τιτλοφόρηση
Ξεφλουδίστε με
Δέντρο αειθαλές στην άκρη του δρόμου
Τόσο που θα ‘θελα να γίνω φυλλοβόλο
Ξεφλουδίστε με, στα χέρια που περνούν τείνω
Αδιακρίτως τον κορμό μου
Πότε με ύφος σοβαρό και μετρημένο
Πότε επαίτης που πεθαίνει από την πείνα
Ξεφλουδίστε με κάτω απ’ τη φλούδα μου…

Αν είχα μια Αθήνα να γράψω.
Ή έστω μια Πάτρα.
Με όλη τους την δόλια στοργή.
Αντ’ αυτού τούτη η πόλη.
Με αφήνει ήσυχο να μεγαλουργήσω.
Δίχως λέξεις να κρύψω.
Δίχως συμφορά και δίχως γιατρικό.
Ο παραμικρός φόνος γίνεται ρήση.
Το ίδιο και η αυτοχειρία.
Δεν μένει παρά να πω την σιωπή.
Συγχώρα με, μωρό μου.

Στην Ευρύκλεια, στον Θοδωρή, στη Χρύσα,

στον Ηλία, στη Μίνα και σε άλλους

 εξ Αθηνών καλούς φίλους

1. Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης κι εγώ

Έχω μιλήσει αρκετές φορές για τον Λαπαθιώτη μέχρι τώρα. Δημόσια, ιδιωτικά σε φιλικά πρόσωπα και παρέες, ακόμα και μόνος μου κάποιες φορές συνομιλώ μαζί του. Μια λοιπόν ακόμα δεν βλάπτει, αρκεί να μην είναι ανιαρή. Η σχέση μας χρονολογείται από τα μέσα περίπου της –μυθικής πια– δεκαετίας του 1980. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν ο ποιητής συμπεριλαμβανόταν στα σχολικά εγχειρίδια κείνης της εποχής. Κατά πάσα πιθανότητα ναι ως ένας χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του νεορομαντισμού, τότε, στη χώρα μας.

Για να μην είμαι απόλυτος λοιπόν, ακόμα κι αν είχα διδαχτεί κάποιο ποίημά του, στο Γυμνάσιο ή στο Λύκειο, αυτό θα ήταν ασφαλώς ένα από εκείνα τα γλυκερά και πολύ ανυπόφορα, όπου περισσεύουν τα επίθετα και λοιπά καλολογικά στοιχεία, τα υποκοριστικά και τα συναισθήματα ξεχειλίζουν τόσο πολύ ώστε, αντί να…