Νύχτα τεσσάρων φεγγαριών
κι ένα μοναχικό δεντρί,
με μια σκιά μονάχα
κι ένα μόνο πουλί.
Ψάχνω στη σάρκα μου
τα ίχνη των χειλιών σου.
Φίλησε το νερό τον άνεμο
χωρίς να τον αγγίξει.
Φέρνω το Όχι που μου πρόσφερες
μες του χεριού μου την παλάμη
σαν κέρινο λεμόνι
άσπρο σχεδόν.
Νύχτα τεσσάρων φεγγαριών
κι ένα μοναχικό δεντρί
Στο κεφαλάκι της καρφίτσας
γυρνάει ο έρωτάς μου.
FEDERICO GARCIA LORCA
Mετάφραση: Ανδρέας Αγγελάκης.
Σε σχέδια Clifford Harper
Φώκια
Η φώκια όταν βρίσκεται στο νερό
γλιστράει τόσο πολύ
ώστε είναι δύσκολο να πιαστεί.
Αλλά όταν κάνει έρωτα
πηγαίνει σε στεγνό έδαφος
και οι άνθρωποι τη σκοτώνουν με ραβδιά.
Για να έχεις μια ευτυχισμένη ερωτική ζωή,
έλεγξε το περιβάλλον σου.
Γύπας
Ο Θωμάς Ακινάτης πίστευε ότι οι γύπες είναι λεσβίες
και γονιμοποιούνται με τον άνεμο.
Αν ψάχνεις τα δεδομένα της ζωής
οι παπιστές διανοούμενοι μπορεί
να είναι πολύ αποπροσανατολιστικοί.
Σκιάχτρο
Μια μαγεία σ’ ακολουθεί
από τη στιγμή της γέννησής σου.
Η κοινωνία πιστοποιεί τη γέννησή σου
και σε θεωρεί πολίτη.
Μην την αφήσεις να σε τρομάξει.
Μάθε να τα βγάζεις πέρα μ’ έναν κόσμο
που έχει φτιαχτεί αποκλειστικά με ψέμα,
και στον οποίο,
αν βρεις μια αλήθεια αντί για ένα ψέμμα,
οφείλεται στην απροσεξία κάποιου.
Αυτά τα παραγεμισμένα κουρέλια είναι ακίνδυνα,
εκτός αν τους δείξεις φόβο
κάτι που ποτέ δεν δικαιολογούν,
ή αν δείξεις την περιφρόνησή σου
η οποία βεβαίως είναι το μόνο που αξίζουν.
Αν τα κα΄νεις αυτά θα ζωντανέψουν
και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να σε σκοτώσουν.
Μυρμήγκι
Ο Αχιλλέας, ο Αίσωπος, ο Μαρκ Τουαίν, ο Στάλιν,
ασχολήθηκαν με το μυρμήγκι.
Οι πιθανότητές τουυς είναι 1 προς 3
αν αποφασίσεις να το αγνοήσεις.
Ο τερμίτης τα τρώει
και τρομάζει όλους τους ανθρώπους.
*Από τη συλλογή “Κτηνολογία”, Εκδόσεις Για Μια Ελευθεριακή Κουλτούρα, Δεκέμβρης 1995.
Αναμασώ φωνές.
Παρασιτικός διαβάζομαι.
Ολοστρόγγυλος.
Αδυνατώ να μεταφράσω.
Αδυνατώ να κριτικάρω.
Την γενιά μου την πούλησα με την σειρά μου.
Το ίδιο και το πνεύμα των ημερών.
Δεν αναζητώ.
Δημοσιεύω αμέσως.
Προπάντων στο facebook.
Δημοσιεύω τα πάντα.
Σύντομα οπουδήποτε.
Δεν είμαι καλός.
Δεν είμαι χορδή.
Δεν είμαι δράκος.
Δεν είμαι σκαφτιάς.
Δεν ξέρω μπάνιο.
Δεν είμαι άλτης.
Δεν είμαι ποιητής.
Δεν έχω γεννηθεί ακόμα.
Έχω τα δαχτυλά μου στη θέση τους.
Τουμ τα ραμ, του τζαμ που ραμ
Πι πιρίμ τσι μπομ κου τριμ
Κούτι κούτι κούτι λο
Βζζζζζζινγκ σιρίμ τσι φο λοκό
Μπλα μπλα μπλου, μπλι μπλο τρολό
Πι τι πι τι πι τι μπονγκ
Μπονγκ μπονγκ μπονγκ, μπονγκ μπονγκ μπονγκ
Ουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Ουιιιιιιιιιι, ουι ουι ουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Πουμ..
Πόσο παράδοξος βιώνεται
ένας αλλότριος θάνατος,
όταν στερεύουν πια τα δάκρυα
δίχως να φυτρώνουν αντίστοιχες
πολεμίστρες
κι οι άνθρωποι
που θα έπρεπε να είναι
ο καθένας το δικό του φως,
σκουπίζουν την αλισάχνη των γονιών τους
απ’ το πρόσωπο,
διατηρώντας αναπόφευκτα στις μασχάλες τους,
ένα δροσερό ενύπνιο
με τους πριγκηπικούς εαυτούς τους/
Μονάχα που και που
κάποιοι απ’ αυτούς
βγαίνουν από την πόρτα τους
Χριστούγεννα,
μ’ ένα πιατάκι με σπασμένα ποιήματα
για τους μοναχικούς λύκους/
Υπάρχουν άλλωστε, τουλάχιστον δυο σύμπαντα:
ένα, που συγκολλά τα ποιήματα αυτά
κι άλλο ένα
εκείνο που δημοπρατεί
τα σπίτια των γερόντων/
Το άπειρο ή πεπερασμένο πλήθος των συμπάντων
που ενδιαμέσως διαβιοί,
ως θεωρία θαρραλέα
ακόμη ελέγχεται._
ΚΛ -19/12/2017
photo: Lyonel Feininger
American, 1871–1956
Untitled [Street Scene, Double Exposure, Halle]
1929-1930
Gelatin silver print
Image: 17.8 x 23.7 cm (7 x 9 5/16 in.)
Gift of T. Lux Feininger, Houghton Library, Harvard University
© Artists Rights…
View original post 8 more words
Στην άκρη του δαχτύλου υπάρχει ένα μάτι
στην άκρη του ματιού ένα στόμα.
Ακομά κι αν ήθελα να διανύσω την απόσταση
αντίστροφα, ως την καρδιά
θα έπρεπε, πρωτίστως, να κόψω το κεφάλι μου
και στη θέση του να βάλω έναν ουρανό
με κείνη την σωστή απόχρωση
που συνταιριάζει τα σφάλματα
σ’ ένα υπέροχο μηδενικό.
Μα όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι το οποίο ξεκίνησα
κλαίγοντας
για τη βία που προηγήθηκε της δικής μου
δηλώνοντας, εξ αρχής, χαμένος και προσφιλής
στην γενικευμένη αίσθηση του χαμού
της αποξένωσης και της λύσσας.
Ενίοτε, μονάχα, οριζοντιώμαι
σε μια απέλπιδα προσπάθεια
να παραλληλιστώ με την φορά της κίνησης
και να ελεήσω λίγη απ’ την ευδαιμονία
— ίσως της μόνης εναπομείνουσας
του να είσαι αόρατος.
επιτύμβια
αυτή η ελιά αγαπήθηκε πολύ
από ανθρώπους που δεν είχαν ησυχία
εδώ βρίσκεται μία λίμνη
λίμνη είναι επειδή δεν σκέφτηκε ποτέ
εδώ βρίσκεται ένα δέντρο
δέντρο σημαίνει «μόνο του»
για τα ποτάμια δεν υπάρχουν επιτύμβιες στήλες
η φρίκη τους είναι δική μου
επιθυμία καδραρισμένη αn’ τον ορίζοντα
μόλις κολύμπησα
αχνά υγρά σκοτεινά η
ακτή σε κοιτά
αλλά
τι θα σε κυματίζει
ναυαγέ
όταν εκπληρωθεί η υπόσχεση;
τόσο που κοιτούν τη θάλασσα
θα γαληνέψουν και την προκυμαία
οι ψαράδες της
σκέφτηκα
και σπαρτάρησα
***
τα χρώματα είναι
μπλε είναι
η θάλασσα
τα ματόχαντρα
η επιθυμία
το ξημέρωμα
κόκκινο είναι
το αίμα
η μητέρα
το κόκκινο χώμα όταν το λέει κοκκινόχωμα
το ξαναμμένο κίτρινο
μαύρο είναι
οι ψαράδες
οι πενθούντες
οι νεκροί
λευκό είναι
όχι το χαρτί
όχι
το μάτι
χρόνια θαυμάζοντας το μπλε
ξανοιγόταν ήδη μ’ εκείνο το καράβι
σε χρώμα που δε θα έβλεπα ποτέ
η εκθαμβωτική λευκότητα του χαρτιού
είναι προϊόν γραφής
είναι της νύχτας μου η λευκή στιγμή
όταν έξω
αστράφτει ποίημα
*Από τη συλλογή “Τρεις μέρες κι ένα τρίτο”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.
Δέρμα στην κρεμάστρα
Τις νύχτες
όταν κουρασμένοι επιστρέφουμε
εκδυόμαστε το δέρμα μας,
το αποθέτουμε στην κρεμάστρα
προσεκτικά
ώστε το πρωί ατσαλάκωτοι
να παραδοθούμε
στις καθημερινές μας συνάφειες.
Τα ματωμένα υπνοσέντονα
αγουροξυπνημένοι ακόμα
πώς στροβιλίζονται
θα κοιτάμε στο πληντύριο
κι ολοκάθαρα θα στεγνώνουν
στα μανταλάκια του ήλιου.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ
για όλα εκείνα
που υποδόρια μας πληγώνουν.
View original post 78 more words
Κοιμισμένο πηγάδι
σιγανό
και σπασμένο βιβλίο
το χέρι μου άγγιζε ψηλά την
κάλτσα σου
κοντά στ’ όνειρό της
η γλώσσα μου σκεφτότανε τα
δόντια σου
το χέρι μου αγαπούσε το θάνατο
το άλλο μου χέρι ήταν από κερί
και έλιωνε
τα μάτια σου ήταν από κερί
και έλιωναν
κι έξω ήταν νύχτα
και έβρεχε
κοιμισμένο πηγάδι
σιγανό
και σπασμένο βιβλίο.
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ.
«ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ 1952»
Την ώρα του μεσημεριανού αγόρασα ένα πελώριο πορτοκάλι ―
Το μέγεθός του μας έκανε όλους να γελάσουμε.
Το καθάρισα και το μοιράστηκα με τον Ρόμπερτ και τον Ντέιβ ―
Πήραν εκείνοι από ένα τέταρτο και ’γω το άλλο μισό.
Και αυτό το πορτοκάλι, με έκανε τόσο χαρούμενη
Όπως τα συνηθισμένα πράγματα συχνά το πετυχαίνουν
Τώρα τελευταία. Τα ψώνια. Μια βόλτα στο πάρκο.
Αυτή η γαλήνη και η ικανοποίηση. Είναι κάτι καινούριο.
Η υπόλοιπη μέρα κύλησε αρκετά εύκολα.
Έκανα όλες τις δουλειές που είχα προγραμματίσει,
Και τις ευχαριστήθηκα καθώς τις έκανα, και μου περίσσεψε και χρόνος.
Σ’ αγαπώ και χαίρομαι που ζω.
To Koskino 