Μας βρήκε η ποίηση
Εύκολους και πανεπόπτες
Έτοιμους να προσδώσουμε στο νόημα
Έναν οποιονδήποτε κόσμο
Και μόνο αφού μετονομαστούμε χίλιες φορές
Να μηνύσουμε τις λέξεις που δεν πέθαναν μαζί μας
Μας βρήκε η ποίηση
Ικέτες και φλεγματικούς
Στον ποδόγυρο της μούσας
Να μουρμουράμε πανηγυρικές λεωφόρους
Με νεκρές επιγραφές και τιμές σκοτωμένες
Εγκατελειμμένα βλέμματα να καρφώνουν τον ίσκιο μας
Μας βρήκε η ποίηση
Πρόχειρους κι απλόχερους
Ελεύθερους κι ήσυχους
Να ξεμακραίνουμε τον δρόμο
Να μην φτάσει κανείς
Κανείς να μη μας βρεί ποτέ
Μονάχα η ποίηση

Little bird by Alex Cherry

Αναζητώ το υποκατάστατό σου
Σ’ένα πρόσωπο, σ’ ένα πράγμα, σ’ έναν ήχο
Ειλικρινά με ξαφνιάζει η διαπίστωση ότι
Έχεις ριζώσει μέσα μου

Κοιτώ το αντικείμενο του πόθου μου
Μα είναι κίβδηλο – καλύτερα έτσι
Δεν θ’ άντεχα να είσαι εσύ στ’ αλήθεια
Ανυπόφορος σαν τον πόνο

Το μυαλό δεν με προϊδεάζει
Αιφνιδιαστικά σε επιβάλλει μέσα και γύρω μου
Μα εγώ αντιστέκομαι και σου ξεφεύγω
Δίχως να πέφτω στην παγίδα

Ένα «κρίμα» αναδύεται απ’ τα βάθη
Που κάθε τόσο θες να μου θυμίζεις
Μάταια, επίμονε λαθρεπιβάτη μου, μόνιμα ηττημένε
Αφού κατέληξα από καιρό πως

Δεν σε θέλω…

Κι αφού μάθαμε τόσα πολλά
Για το ψύχος, τους φράχτες και το φεγγάρι
Για το καθένα χωριστά μα και για όλα μαζί
Αναγκαστήκαμε, προκειμένου η γνώση αυτή να στεριώσει
Να πιστέψουμε πως κάποιος μας αγαπά
Ακριβώς όπως και μεις μπορούμε να τον αγαπήσουμε

Ο ουρανός είναι από στάχτη,

τα δέντρα είναι λευκά.

Τα καμένα καλάμια

είναι μαύρα κάρβουνα.

Το αίμα πάγωσε

στην πληγωμένη Ανατολή.

Το βουνό άχρωμο χαρτί,

είναι τσαλακωμένο.

Η σκόνη από τις δημοσιές

κρύβεται στα φαράγγια.

Οι πηγές είναι θολές

κι οι βάλτοι ακίνητοι.

Τα κουδούνια των κοπαδιών αντηχούν μέσα σ’ ένα γκρίζο κοκκινωπό,

και το μαγκανοπήγαδο

τέλειωσε το κομπολόι τις προσευχές του.

Ο ουρανός είναι από στάχτη,

τα δέντρα είναι λευκά.

F.G. LORCA

1920

ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΜΟΣ Α’

VI

H λησμονημένη είναι ο στρατιώτης που σταυρώθηκε

η λησμονημένη είναι το ρολόγι που σταμάτησε

η λησμονημένη είναι το κλωνάρι που άναψε

η λησμονημένη είναι η βελόνα που έσπασε

η λησμονημένη είναι ο επιτάφιος που άνθισε

η λησμονημένη είναι το χέρι που σημάδεψε

η λησμονημένη είναι η πληγή που ανατρίχιασε

η λησμονημένη είναι το φιλί που αρρώστησε

η λησμονημένη είναι το μαχαίρι που ξαστόχησε

η λησμονημένη είναι η λάσπη που ξεράθηκε

η λησμονημένη είναι ο πυρετός που έπεσε

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ 1945

Κράτησα τη ζωή μου

μπρος στα μάτια μου

σαν το καλειδοσκόπιο

που το στριφογυρίζεις

μάταια πασχίζοντας

τα σχήματα που πέρασαν

να επαναλάβεις.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

ΣΧΗΜΑΤΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ 1973

Τελευταίο μπλουζ, για να διαβαστεί κάποια μέρα.

ήταν μόνο ένα φλερτ

εσύ ασφαλώς το γνώριζες-

κάποιος πληγώθηκε

εδώ και καιρό.

όλα είναι ίδια

ένας χρόνος πέρασε-

μια μέρα ήρθες

μια μέρα θα πεθάνεις.

Κάποιος πέθανε εδώ και καιρό-

κάποιος που προσπάθησε

αλλά δεν γνώριζε.

Τελευταίο ποίημα του Παβέζε, γραμμένο στα αγγλικά, με ημερομηνία 11 Απριλίου 1950. Λίγους μήνες μετά τον Αύγουστο, αυτοκτόνησε σε ξενοδοχείο στο Τορίνο. Αποδέκτης του ποιήματος είναι η Αμερικανίδα ηθοποιός Κόννι Ντόουλινγκ , με την οποία ο Παβέζε έζησε έναν ατελέσφορο έρωτα την Άνοιξη του ’50. Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς είχε γράψει τους αλησμόνητους στίχους:« Θα ‘ρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου/ […] Τα μάτια σου / θα ‘ναι μια λέξη κενή / μια κραυγή που έσβησε, μια σιωπή/ […] Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί»

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

 ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ.

L’ appuntamento

ακουγόταν το δικό μας
τραγούδι
l’ appuntamento
Ορνέλα Βανόνι
και ραντεβού στον ουρανό
του Σαν Ρέμο
μια καταθλιπτική βροχή
και μια ντροπή
να χτυπάει το πρόσωπο μας
σφιχτά δεμένους
να μας κρατάει στο χώμα
και στην αγκαλιά
ο ένας του άλλου

κι όταν θα πεθάνω θα ‘θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

(Φύλλα Ημερολογίου)

ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ