L’ appuntamento

ακουγόταν το δικό μας
τραγούδι
l’ appuntamento
Ορνέλα Βανόνι
και ραντεβού στον ουρανό
του Σαν Ρέμο
μια καταθλιπτική βροχή
και μια ντροπή
να χτυπάει το πρόσωπο μας
σφιχτά δεμένους
να μας κρατάει στο χώμα
και στην αγκαλιά
ο ένας του άλλου

κι όταν θα πεθάνω θα ‘θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

(Φύλλα Ημερολογίου)

ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

(Αρχίζω
να σφυρίζω ένα σκοπό για το κακό μάτι,
κοιτώ / με κοιτούν
μοχθηρά
σπίτια,
ανυψωτικά ψυχών,
ένας δρόμος με λάθος πινακίδες και ζόρικα μαγαζιά,
ταξιδιωτικά,
για την άλλη πλευρά)
~
Δεν
ζούμε για πάντα
φωνάζει ένας από παραθυράκι τουαλέτας,
ένα βυζί μου έρχεται στο
μυαλό,
επιθετικό σαν ζώνη ασφαλείας
στα χείλη,
οι ρόγες της,
κουμπιά μεγατόνων,
και σκουπιδοφωτιές πιο πέρα,
καίω άρα υπάρχω,
από άστεγους,
καλοντυμένους
~
Κι εγώ,
περπατώ χωρίς λόγο στις μέρες,
γυμνιστής ψυχής
με μολυβένιο σακίδιο,
νομίζω με εμφύτευση τον πλανήτη γη στον εγκέφαλο,
με κάποιον άλλο
που ζει
μέσα μου,
~
τον επόμενο.
~
(alexmil)

Δεν είναι ποτέ
ούτε μόνο χωρική, ούτε μόνο χρονική,
μια διάσταση αθωότητας που μας βγάζει κάποτε τη γλώσσα,
και καταπίνει τα φωνήεντα
σα λαίμαργος
μυρμηγκοφάγος/
εκτός χρόνου θυμάμαι ενίοτε
και τους λαρυγγισμούς
του Παναγιώτη Φαρμάκη
σαν μοιραζόταν με τον πατέρα μου
πάνω στη μάντρα μας
μια μπύρα/
δεν καταλάβαινα τις λέξεις,
μήτε πώς από το κεφάλι του
αναδυόταν ένα μαντήλι
σαν τριγωνικό πανί,
κι απ’ το αμπέχωνο εξείχε πάντα
μια μαργαρίτα,
μέσα από έναν άδειο τελαμώνα/
το πως έμοιαζε τόσο με τον Όσιο Λουκά,
και γιατί κάτι γατόνια της γειτονιάς
νιαούριζαν,
ακούγοντάς τον,
εκστασιασμένα/
το πως ο πατέρας
συγκατάνευε
-από πού κι ως πού;-
σε όλη
αυτή τη θλίψη/
και τέλος πάντων,
τι ήθελε να πει
με τα μάτια του,
που έκλαιγαν πάντα δίχως δάκρυα,
και σε ποιά γλώσσα;/
δεν είχα ακόμη καταλάβει,
πως στην αιχμή των φωνηέντων,
οχυρώνεται πάντα
ένα ποίημα,
που πασχίζει να γραφτεί,
ανεξάρτητα απ’ τη γλώσσα…

Αδιαφορία.
Καλή λέξη για να δελεάσεις έναν απαιτητικό αναγνώστη.
Ανοησία.
Τον έχεις ήδη καβατζώσει.
Ελλιπής.
Πάνω που αρχίζει να δυσθυμεί ξανά
Αίμα Αίμα Αίμα Αίμα
Κουφάλα νεκροθάφτη, όλοι μας θα πεθάνετε μια μέρα.

Στον Τζον Λένον

«Πού πάμε, παίδες;»
«Στην κορυφή, Τζόνυ!»
«Και πού ’ν’ αυτή, παίδες;»
«Από το πολύ ψηλά-λίγο
πιο πάνω !»
(δημοτικό τραγούδι του Bdin*)

Κάθε μέρα
καθώς κατεβαίνω από το τραμ
στη γειτονιά των απελπισμένων
που διόλου τυχαία ονομάστηκε «Ελπίδα»,
συναντώ τον Τζον Λένον:
Καλημέρα, Τζόνυ!
Καλημέρα, κύριε!
Πώς είσαι, Τζόνυ;
Καλά, ευχαριστώ, κύριε !
Πάντα μ’ αυτό το χλωμό αγγλικό πρόσωπο,
πάντα μ’ αυτά τα γυαλιά και τα μαλλιά –
ο Τζον Λένον στην «Ελπίδα» ζει
και ποδήλατα πουλάει.

Βόλτα με τον παππού στο βουνό· κόβει ξύλα για τον χειμώνα· μου μιλά για την αναγκεμένη ζωή του· πόλεμος, εμφύλιος, φτώχεια, μουγγή λαλιά· μου δείχνει δέντρα, λουλούδια και ζούδια· τι τρώγεται, τι είναι επικίνδυνο, τι πρέπει να προσέχω· τίποτα από αυτά δεν μου χρειάστηκε στην πόλη κι ήμουν ολότελα απροετοίμαστος για όλα, αλλά πούντος να με πάρει ξανά, να φύγω απ’ τα άθλια της ζωής μου.

Γράφει η Μαργαρίτα Μηλιώνη

(μια συνομιλία με τον Τόμας Στέρνς Έλιοτ
με τον δικό του τρόπο)

Επειδή ήπια εκεί
που δένδρα ανθίζουνε και τρέχουνε βρυσοπηγές
εφ᾽όσον κάθε τι που έγινε θα ξαναγίνει
επειδή δεν υπάρχει μόνος του ο χρόνος
κι επειδή ο τόπος δεν είναι ποτέ μόνο τόπος
χαίρομαι που τα πράγματα είναι όπως είναι
αγαπητέ Τομ
χαίρομαι λοιπόν έχοντας να καταπιαστώ με κάτι
που να μου δίνει χαρά.

Επειδή δεν χρειάζεται να ελπίζω πως θα ξαναγυρίσω
επειδή δεν επιθυμώ τίποτα να λησμονήσω
τα ζητήματα αυτά που με τον ευατό μου
πάρα πολύ τα συζητώ
πάρα πολύ τα εξηγώ και δεν θέλω
γιατι δεν χρειάζεται να ελπίζω
τίποτα άλλο δεν χρειάζεται
παρά να αφεθώ
να ρέω ελεύθερα στο εδώ και τώρα

επειδή ετούτα τα φτερά
τούτη η μεταμόρφωση ήρθε ακριβώς την ώρα που έπρεπε
επειδή κι ό γέρικος αετός έχει καλή σχέση με τον ήλιο
επειδή θα ξαναγεννηθεί χίλιες φορές