“Αντί η ποιητική γενιά του 2000 να πενθήσει τη χαμένη επανάσταση, προτίμησε να μείνει πιστή στο αριστερό πρόταγμα της αυτονομίας και στην ιστορική ρήξη της εξέγερσης.  Έτσι καλλιέργησε μια ριζοσπαστικοποίηση του στίχου προς αναρχίζουσες κατευθύνσεις.  Οι καινούργιοι ποιητές απορρίπτουν την μεσσιανική ουτοπία της επανάστασης και στοχάζονται το εκρηκτικό συμβάν της εξέγερσης που συναθροίζει πολίτες και τους συσπειρώνει στο κοινό.”                κάνετε κλικ εδώ για τη συνέντευξη στη ‘Βαβυλωνία’

Τρία παλαιότερα ελληνόγλωσσα γραφτά μου επίσης για την ποιητική γενιά του 2000:

“Αριστερή μελαγχολική ποίηση: Η ελληνική γενιά του 2000”

A dialectic of contraries, rather than opposites, in four 2017 Greek poetry cycles

“Η αριστερή μελαγχολία στην ελληνική ποιητική γενιά του 2000”

Ευχαριστώ θερμά τον συγγραφέα και εκδότη κ. Θάνο Γώγο που πήρε τη συνέντευξη και το εξαιρετικό περιοδικό Βαβυλωνία που τη φιλοξένησε.

May 15, 2017

Παρακαλείσθε μόλις εισέρχεσθε να κλείνετε τις θύρες

Έχω μια καρδιά από τέφρα
κάθε που βρέχει γίνεται όλο και πιο βαριά,
έχω ένα αρμόνιο κολλημένο στο αυτί
κάθε που η Κυριακή πλησιάζει.

Κυριακή σκέπασε τον γύψινο κρόταφό σου,
ανάμνηση πέταξε
τον οβολό σου μακριά
μέσα στο καπέλο του ζητιάνου.

Ετούτη η πλατφόρμα επιβίβασης
είναι μια ξεθωριασμένη αστραπή
κηλιδωμένη απ’ τη βροχή
από δάκρυα κι από λάδια.

Art & Atrocity – Judy Gor

Όταν ξεμένει
κι όταν ξεμένω και εγώ
– και δεν είναι λίγες οι φορές
που συμβαίνει κάτι τέτοιο –
με την μάνα μου
καπνίζουμε
από μισό τσιγάρο. Το σπάζει
στη μέση και
καπνίζουμε. Και όπως κάθε
Μάνα
που προσέχει τα παιδιά της
μου δίνει το κομμάτι
που κρατά το φίλτρο.

Εντάξει… νοιώθω λίγο ριγμένος
με τη μοιρασιά
αλλά απ’ την άλλη
Τί να πεις; μάνα μου
είναι.

Πάλι καλά
που δεν
καπνίζει και η αδερφή μου
να λέω!

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

Κι αυτές που αγάπησαν στα Κύθηρα
Κι αυτές που κοιλοπόνεσαν στις Θήβες
Κι αυτές που γέννησαν στα λαϊκά νοσοκομεία
μίσχο, φύλλο, ανθό και πέταλο
την άλογη
την εξαυλωμένη
την καβαλημένη φύση

τρόπαια φέρνουν ματωμένα
τρόπαια σωμάτων θεσπεσίων
τρόπαια ανθρώπων λυγισμένων
τρόπαια εραστών
τρόπαια ξένων
τρόπαια αρραβώνων ξεχασμένων

Που και που
γυρίζοντας στα όνειρα,
τους συναντώ,
αδίστακτοι μισθοφόροι του χρονικού επέκεινα
που υλοτομούν τα κωνοφόρα
της λήθης μας,
ως σφάγια των βράχων
και σφάγια της αυγής/
Με νύχια και με δόντια παλεύω να αποσώσω
δύο τρεις σταγόνες καθαρές,
όπου να ακινητούν οι στιγμές επάνω στον παλμό τους,
ν’ ανοίγει η άβυσσος για να χωρέσει
όλο τον ήχο και το φως/
κάπως σαν κείνα τα θεάματα
που οργάνωνε ο ΕΟΤ μετά τη μεταπολίτευση
στις διάφορες πόλεις ,
όπου εκδράμαμε με το πούλμαν του Κατσούρη/
Να όπως εδώ,
που η μάνα μου χορεύει
το “Η ζωή εδώ τελειώνει”
όρθια, στη γαλαρία
και σείεται το πούλμαν απ τα σφυρίγματα/
Δεν υπήρχαν τότε βλέπεις,
ζώνες κι άλλα τέτοια πολιτικώς ορθά,
να μας δένουν με τη ζωή,
μη τυχόν και μας τελειώσει._
ΚΛ – 05/05/2018

photo: Josef Sudek
Dans le jardin [In the garden]
1954-1959
Gelatin silver print
17 × 23.3 cm
Musée…

Μόλις σε πρωτοείδα
Και σ’ αγαπάω χίλια χρόνια
Προτού το ρίσκο της σιωπής
Μαρτυρήσει ποιος να είσαι

Μπορείς πάντα να είσαι
Πριν ακόμα επιστρέψεις
Λιγό αφότου πια χαθείς
Κάθε μια καρδιά

Δεν έχει συμβεί
Δίχως εσένα
Το πρίν ή το μετά
Από εμένα

Μακριά στον ορίζοντα γίνεται

ένα ναυάγιο, είναι πολύ μακριά

και δεν γνωρίζουμε τους πνιγμένους,

τους φίλους και τους συγγενείς που

τους θρηνούν.

Αλλά κι εδώ κοντά γίνεται ένα άλλο

ναυάγιο, κι αλίμονο, ξέρουμε

τους πνιγμένους, καθώς και τους

φίλους και τους συγγενείς που τους θρηνούν.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΑΝΑΠΟΔΑ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ

1998