Τι νιώθει η έρημος

όταν μακρινός άνεμος

αποθέτει πάνω της ένα σπόρο;

Ξεδιψάει ποτέ το γεμάτο ποτήρι;

Ο δρόμος που τελειώνει σ’ αδιέξοδο

ονειρεύεται άραγε τις μακρινές αποστάσεις;

Τρέμουν ποτέ τα γόνατα του πανίσχυρου Χάρου;

Οι μεγάλες ψυχές γνωρίζουν άραγε

ότι υπάρχει μόνο ένα μέγεθος θανάτου;

Τα ψηλά βουνά νιώθουνε τάχα

ότι ο κόκκος άμμου είν’ αδερφός τους;

Η μετάνοια θυμάται αλήθεια

ότι κάποτε λεγόταν τόλμη;

Το χέρι που δίνει και το χέρι που παίρνει

ξέρει ότι είναι δυο γλάροι που ζυγιάζονται

πάνω από το κενό της έλλειψης;

Πως νοιώθει τάχα η νύχτα

μ’ όλα τούτα τ’ άστρα στο κορμί τη;

ωραία ή σημαδεμένη;

Το φεγγάρι όταν το λεν σελήνη διχάζεται;

Τι κρύβει το κρεβάτι κάτω απ το προσκέφαλό του

περίστροφο ή όνειρα;

Τα πούπουλα του μαξιλαριού

ονειρεύονται ακόμα τα ύψη;

Πως πεθαίνει ο μόνος άνθρωπος

πως τρίζει η ψυχή του ερημίτη

όταν  την αγγίζει ο θάνατος

τι κρότο κάνει…

και παρά τις όποιες προβλέψεις
και την μακρά ιστορία των αγώνων
η επανάσταση ήδη μεταδίδεται
σε ζωντανή σύνδεση
με τις οθόνες μας.
πες « ζήτω η επανάσταση »
μην φοβάσαι ρε

ποτέ μου δεν περίμενα ότι θα νικήσουμε
ανεργία με ταμείο, άφθονο πιε
και κάνα ιδανικό να μας συγκεντρώνει που και που
συμβασούλες για το χειμώνα και πάλι ήλιος. Όλε
ζούμε σαν τους ήρωες που διαβάζαμε
μπορεί και καλύτερα
οι άλλοι εξάλλου είναι στις τρύπες τους

ευτυχώς κατά την διάρκεια των αιώνων
υπήρξαν ευλογημένοι άνθρωποι
που δεν κατάφεραν ποτέ
να σηκώσουν κεφάλι
από τον μόχθο τους
γλυτώνοντας μας
από ακόμα περισσότερη ποίηση

 «Η εποχή των κερασιών», είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε στη Γαλλία το 1866, με λόγια του Jean Baptiste Clément και μουσική του Antoine Renard. Εξαιρετικά δημοφιλές στις γαλλόφωνες χώρες. Είναι συνδεδεμένο με την Κομμούνα του Παρισιού το 1871.

  ΟClément  κομμουνάρος και ο ίδιος,  πιστεύεται πως  το αφιέρωσε το 1882 στη γενναία νοσοκόμα Louise που πολέμησε και σκοτώθηκε στη Semaine  Sanglante «αιματηρή εβδομάδα»

Έχει περάσει στην ιστορία σαν επαναστατικό τραγούδι και αφηγείται πως θα είναι η ζωή όταν το σύστημα θα έχει αλλάξει και οι συνθήκες της ζωής θα είναι ανθρώπινες και δεν θα υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ανθρώπων.

Έχει γνωρίσει πολλές εκδοχές και έχει τραγουδηθεί από πολλούς, μεταξύ των οποίων και ο Yves Montand.

Όταν τράβηξα αυτή την φωτογραφία, το μυαλό μου πήγε κατευθείαν εκεί.  Τα κόκκινα, γλυκά δροσερά κεράσια που μας μεταφέρουν σε μια εποχή που θα είναι γλυκιά κι ανθρώπινη.

Τους στίχους τους πήρα…

Αν πριν απ’ το λευκό ήταν το λευκό
έτσι και γω ήμουν πριν από μένα
μα κι οποιαδήποτε άλλη υπόθεση
είναι πάντα επαρκής κι ευπρόσδεκτη
όσο αυτό το ποιηματάκι
μου κρατάει συντροφιά
αράδα την αράδα
μέχρι να γίνει κι
αυτό ότι γίνει.

Έπειτα είναι κι οι στιγμές
που αναρωτιέσαι αν θα αρθεί ποτέ,
το σεντόνι με τις πέτρες
όπου γυαλίζει
μαύρο κι αχνιστό
το αρθρόποδο της μελαγχολίας,
ή αν θα πάψει ο υπερκείμενος σίφουνας
να μακελεύει ό,τι βρει,
τις παλιές φωτογραφίες των συλλόγων που σε περιέχουν
-και πλέον οι ραδιουργίες τους
εξυφαίνονται σε ένα ονειρικό κενό-
τη μακρά λίστα
των λησμονημένων φίλων
που κατέληξαν
προσδοκώντας ανάσταση
και ζωή του μέλλοντος αιώνος,
και μια ασπρόμαυρη εικόνα σου
με χοντροπάπουτσα,
όπου ένας έκθαμβος πιτσιρικάς
ακολουθεί τις πεταλούδες
που είναι πιο βαριές κι από τους ελέφαντες,
ανηφορίζοντας προς την Πορτ ντε Κλινιακούρ
μα βγαίνει
ξανά και ξανά στην Ελευσίνα,
με νυχιές στα φρύδια
και στο στόμα μια σχισιά
σα λαγόχειλο.
– Πρώτα να μάθουμε να κλίνουμε
τα ρήματα avoir και être, Constantin…
(που έλεγε κι ο μεσιέ Μερτζάνης._)

ΚΛ – 21/05/2018

Ο χρόνος είναι ο πόλεμος, λέει ο σοφός.
Ο χρόνος είναι η ευλογία, λέει ο πιστός.
Ο χρόνος είναι η προσευχή, λέει ένας άλλος πιστός.
Ο χρόνος είναι το φως, λέει μια όμορφη νεαρή κοπέλα.
Ο χρόνος είναι ο επόμενος στίχος, λέει ο ποιητής.
Ο χρόνος είναι ένας ξένος, λέει ο άντρας πριν γίνει παιδί.
Ο χρόνος είναι η χρήση του, λέει ένα ζώο πριν αποκοιμηθεί.
Ο χρόνος είναι το οξυγόνο, λέει ο φυλακισμένος.
Ο χρόνος είναι η σιωπή, λέει ο ερωτευμένος.
Ο χρόνος είναι μια ευχή, λέει ο πεθαμένος.
Ο χρόνος είναι ο Θεός, λέει ο διάολος.
Ο χρόνος είναι μια βλακεία, λέει ο χώρος.
Ο χρόνος είμαι γω, λέω εγώ.
Ο χρόνος είσαι εσύ, λες εσύ όταν είσαι εγώ.
Ο χρόνος, ο χρόνος, ο χρόνος, επαναλαμβάνει ολοένα ο χρόνος.

Αν κάποιος είναι νεκρός, αυτός είναι νεκρός
καθώς εσύ τρέχεις να μάθεις
πως αυτός είναι νεκρός, κάποιος είναι νεκρός
καθώς εσύ τρέχεις να μάθεις
γιατί κάποιος είναι νεκρός, αυτός είναι νεκρός
καθώς εσύ τρέχεις να μάθεις
Αν αυτός είναι νεκρός, κάποιος είναι νεκρός

• Διαβάστε επίσης: Ένα μικρό αφιέρωμα στον Βλάντιμιρ Μαγιακόφσκι

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει

http://anarxes-skepseis.blogspot.com/2013/07/blog-post_8.html

Είναι τόσο εύκολο
να γράψεις κάτι
οτιδήποτε
προτού καν σκεφτείς τι γράφεις
ή το θεωρήσεις ως κάτι
που είναι ή δεν είναι
μα που αυτομάτως ξέρεις
πως ακόμη κι αν
δεν είναι αυτό που θες να πεις
το αγαπάς και το εκτιμάς
και το διαβάζεις
ξανά και ξανά
έως ότου βρει κι αυτό,
σταδιακά, την σημασία του.

i. Η αξία της ποίησης

Κάποτε, αναρωτιέσαι, τι νόημα
έχει να γράφεις ποιήματα, σε αράδες μετρημένες
να επικεντρώνεσαι στη μνήμη και στη βιογραφία
όταν στους δρόμους βασιλεύει ο πόνος
κι η πλατεία είναι δίχως περιστέρια.
Δεν είναι μια μάταιη εμμονή αυτό το καταναγκαστικό
έργο του να εξηγήσεις μια ζωή, τη δική σου,
ενώ οι άλλοι πεθαίνουν ή υποφέρουν
στην απέραντη ενδοχώρα της αδικίας;
Σκέψου ότι αν αυτά τα πράγματα σ’ απασχολούν
και ο ξένος πόνος δεν σου είναι
αδιάφορος, είναι κάτι που οφείλεται στην ποίηση:
να επιδιώκεις την ομορφιά με ρυθμό και λέξεις
-ότι αυτό είναι ένα ποίημα-
δεν θα τακτοποιήσει μια ζωή σκληρή και αμείλικτη,
αλλά εσένα σε κάνει καλό, θλιμμένο και μυστηριώδη,
τρεις αξίες που αν σ’ αυτές εστιάσεις
γεννιούνται απ’ την εξοικείωση σου με την ομορφιά.
Γι’ αυτό μην το αφήνεις, επίμενε,
χάραξε τη λαβωματιά απ το φως κάποιων στίχων
που μιλούν για σένα και τους οποίους…