Ι

Συναντώντας κάποτε στα ερείπια
μιας ξεχασμένης οικοδομής
ένα δέντρο δειλά να ξεθαρρεύει
στέκω μπροστά του σα να περιμένω
πως αυτό το φτωχό λυχνάρι
με το βουβό του φως
θα προλάβει προτού σβήσει
να με ζεστάνει.

Όταν κόπηκε η φροντίδα
είδα μια σκλήθρα
να πέφτει απ’ τον ουρανό
και να βυθίζεται στη γλώσσα –
είναι όλοι μ’ ένα στόμα
που η απώλεια το ’χει καψαλίσει,
η απελπισία σκορπά τα δίχτυα της
μα κανείς δεν τα μαζεύει.
Η γεύση της σκουριάς
άπλωσε στις λέξεις
σπυριά με την υφή της θλίψης
λάβωσαν την κλεψύδρα
και σβήσαν του πελάγους
τη μουσική.

Σαν χθες ήταν νωπό το μελάνι
που ενώ μας κράτησε συντροφιά
στους χαλεπότερους καιρούς
τώρα μας αντικρίζει ξερό.
Έκτοτε χάσαμε τόσα
που φαντάζει σχεδόν μάταιο
ίχνη έστω ν’ ανασύρω απ’ τη λήθη
το νήμα υπομονετικά να υφάνω.

Πώς αψηφάς τον κίνδυνο
και μέσα σ’ ανάερη βαρυχειμωνιά
στην αγωνία σου κλεισμένος
το μοτέτο αναπολείς
και υπομένεις καρτερικά
τη σιγή γύρω σου χυμένη·
πώς με κόπο ό,τι αφήνει
η ζωή σμιλεύεις –
αυτό που παραδίδει η μοναξιά –
και όταν αναπάντεχα βραδιάζει
όταν μάτια τρυφερά
γλαρώνουν
ήρεμος υποδέχεσαι
και με αγάπη τη σκιά.

* “Η στάχτη στον ουρανίσκο”, εκδόσεις Σμίλη, Ιούλιος 2017.

μου αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το σώμα
σου. Τόσο που είναι φρέσκο αυτό το πράγμα.
Μύες καλύτεροι, νευρώνες περισσότεροι.
μου αρέσει το σώμα σου. μου αρέσει αυτό που κάνει,
μου αρέσουν τα πώς του. μου αρέσει απ’ το σώμα σου να νιώθω τη σπονδυλική στήλη και κόκαλα, και την τρεμουλιαστή
κρουστο-απαλό τητά του και που εγώ θα το
ξανά και ξανά και ξανά
φιλήσω, μου αρέσει να φιλώ αυτό κι εκείνο σου,
μου αρέσει, αργά να χαϊδεύω το, χνούδι φουντωτό το
γουνάκι ηλεκτρισμένο σου, και τι-ν’-αυτό που βγαίνει
από τη χωρισμένη σάρκα … Και μάτια μεγάλα ερωτο-ψίχουλα,

και ίσως μου αρέσει το ρίγος

του από κάτω μου εσύ τόσο, που, αλήθεια, φρέσκο πόσο

*Aπό το [μόνο με την άνοιξη] 44 ποιήματα, μτφρ. Βασίλης Αμανατίδης, εκδ. Νεφέλη. Αναημοσίευση από εδώ: https://poiimata.com/2018/09/15/soma-mou-cummings/