Απ’ τις πληγές των αγαλμάτων
έτρεχε βροχή σ’ ένα παλιό μου ποίημα.
Κάποιες λέξεις όμως μείναν πεισματικά εκεί,
μωρές παρθένες,
περιμένοντας κάποια ανταλλαγή χέρι με χέρι.
Οι πληγές συνεχώς ακριβαίνουν από τότε
καίνε όλο και πιο πολύ συναίσθημα.
Έσχισα μια φθινοπωρινή μέρα,
τα κουρέλια της έφθασαν να ντυθεί ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Πέταξα βότσαλα στη θάλασσα
και εν αγνοία μου πετροβολούσα νεκρούς.
Κι απ’ τις πληγές των αγαλμάτων τρέχει βροχή.

*Από τη συλλογή «Στρατός ξυπόλητων λέξεων», εκδόσεις Βακχικόν, 2018.

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΗΣΕΣ

Τίποτε πιο δικό σου από εκείνο
που δε θέλησες.

Ζούμε ονειρευόμενοι
ο ένας για τον άλλον. Γιε μου,
είσαι τι όνειρο της Γέρμας,
κι είσαι το όνειρό μου
ταξιδιώτη.

Χρύσα Ελένη Δάφνη
-χείλη σκληρά, ανενδοίαστα-
τι έφταιξε και ποτέ δε σσας είχα;

*

FUTURISSIMO

Εξόριστος από ποιους
Ποιαν είχε πατρίδα;
Μην ήμουν άγγελος κι ο ίλιγγος
της πτώσης τσάκισε τη μνήμη μου;
Αδύνατον.
Αντάρτης και δειλός δε συμβιβάζονται.
Πέρα είμαι τυχάρπαστη
σαν όλα εδώ.
Γι’ αυτό
τα γουρουνάκια τραγουδούν
αγγελικά
κι η πόρνη
διαφεντεύει τον αιθέρα.

Κουράγιο κουράγιο.
Ο τυμβωρύχος ήδη ξεκίνησε
με ψάχνει θα με βρει
θ’ ανακαλύψεις τούτο το φιλέρημο λογάρι
θα.

*Από τη συλλογή ‘Εν καμίνω”, Έκδοση Πλανόδιον.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Δίπλα από το Μουσείο
Η σύνθεση του χρόνου
Σε αντίστιξη με την επικυριαρχία
Οι μοναξιές τοποθετημένες σαν πινακίδες στον χώρο
Μετακινούνται ανεπαίσθητα
από κάποια αόριστη
δύναμη
Σε ένα αδιόρατο χορό μεταξύ τους
που μιλαει για ένα άγνωστο
εδώ
που
συμβαδίζει πάντα μαζί τους,

– Στην σύνθεση του χρόνου –

Καθώς όλοι υποδύονται σε άγνωστους και γνωστούς
Τον εαυτό τους υποδύονται, υποχρεωμένοι
και στους δυο,
μέσα στην τόση τους ησυχία
Σμιλεύοντας κάτι αναγνωρίσιμο και παρηγορητικό
Αντί της μοναξιάς τους,
Την σύνθεση του χρόνου, και την επικυριαρχία,
Πόσο άχρηστο είναι να μην πιστεύω σε αυτό
Όταν είναι τελικά παντού
Πιο απόμακρο
Και από αυτό το ποίημα
Και από τα αγάλματα που για κάποια λειτουργία,
που περιμένεις άσκοπα να γίνει,
Έχουν τοποθετήθει
Μέσα

Καθόλου κρυμμένα
Στο απόγευμα.

***

Η ΓΗ ΓΥΡΙΖΕΙ ΑΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΟΣ

Ποιος κλαίει τώρα γιατί τίποτα δεν κέρδισε
Γιατί τίποτα τελικά δεν έγινε
Το βράδυ εκείνο είδα
Τη χώρα του τίποτα
Τα είχε κάνει όλα για εμένα
Σε ένα ολόιδιο μέρος
Σε κάποιον άλλον σαν και εμένα
Η μάλλον όχι σαν εσένα εκεί
Την κοιτούσα
Δεν είχα ιδέα πως τα κατάφερε
Νομίζω κάποτε, εγώ μόνο τα κατάφερνα
Εκείνο το βράδυ πήγα εκεί πάλι
Στο ίδιο παλιό μας μέρος
Η χρονιά ήταν ένα έτος αχανές
Τότε η από τότε
Βρέθηκα μπροστά στην υπόλοιπη μου ζωή
Το γιατί, ούτε που θα το ρωτούσε ποτέ κανείς
Και όμως ήταν τόσο απλό
Τα είχε κάνει πια όλα για εμένα
Η χώρα του τίποτα
Δίχως ούτε στιγμή να κουνηθεί
Από εκεί που βρισκόταν
Μπροστά στα μάτια μου, μια ζωή
(Ποτέ μου
Δεν
Σε ξαναβρήκα)
Για μια στιγμή
κάτι
κουνήθηκε
Ήταν αργά.
Ήμουν στην θέση που ήξερε ότι θα με βρει

Ήξερε,
απλά
που
θα με

βρει.