Ο επιθανάτιος ρόγχος αυτού του κόσμου έχει ήδη πληκτρολογηθεί.
Κανείς δεν κατάφερε να αντισταθεί στο φέγγος της άγραφης σελίδας.
Κανείς, ποτέ, δεν θέλησε να περιθάλψει την καταστροφή.
Κανείς, πια, δεν μπορεί να επινοηθεί.
Κανείς δεν το επιθυμεί, επίσης, για κανέναν.
Τα λίγα χρόνια που μείνανε μέχρι την ασήμαντη θλίψη
ενός μωβ διατάγματος
ή ενός χρυσαφί εραστή
ας σπαταληθούν με τις κατάλληλες λέξεις.
Απ’ τις πληγές των αγαλμάτων
έτρεχε βροχή σ’ ένα παλιό μου ποίημα.
Κάποιες λέξεις όμως μείναν πεισματικά εκεί,
μωρές παρθένες,
περιμένοντας κάποια ανταλλαγή χέρι με χέρι.
Οι πληγές συνεχώς ακριβαίνουν από τότε
καίνε όλο και πιο πολύ συναίσθημα.
Έσχισα μια φθινοπωρινή μέρα,
τα κουρέλια της έφθασαν να ντυθεί ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Πέταξα βότσαλα στη θάλασσα
και εν αγνοία μου πετροβολούσα νεκρούς.
Κι απ’ τις πληγές των αγαλμάτων τρέχει βροχή.
*Από τη συλλογή «Στρατός ξυπόλητων λέξεων», εκδόσεις Βακχικόν, 2018.
21. Με το χρυσό του
σε χρύσωσε ο ήλιος∙
δύει κουρελής.
21. The sun gilts you all
with its gold; now is setting
as a ragged beggar.
***
22. Στολίδι είσαι
στον καθρέφτη. Πίσω του
κρύβεις θησαυρό.
22. In front of mirror
you’re or nament. Behind it
you hide a treasure.
View original post 451 more words
Για μια κυρία θλιμμένη
Τους αγαπημένους της ας αφήσουμε,
όταν θάναι νεκρή,
να γράψουν αυτό στα οστά της πάνω:
«Πια δε ζει να μας δίνει άρτο
Ποιος ζήτησε μόνο πέτρες απ’ αυτή».
View original post 222 more words
Η αρχή του τρομερού
Πάντα φυλαγόσουν
από του κάκτου τα αγκάθια,
όμως το τριαντάφυλλο
σου έσκισε την σάρκα.
***
Όταν σβήνουν τα φώτα
Μην υποκρίνεσαι
στην τέχνη
ούτε στον έρωτα,
το ψεύτικο
είναι ανελέητο,
αργά, το βράδυ,
όταν μένεις μόνος.
View original post 100 more words
ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΗΣΕΣ
Τίποτε πιο δικό σου από εκείνο
που δε θέλησες.
Ζούμε ονειρευόμενοι
ο ένας για τον άλλον. Γιε μου,
είσαι τι όνειρο της Γέρμας,
κι είσαι το όνειρό μου
ταξιδιώτη.
Χρύσα Ελένη Δάφνη
-χείλη σκληρά, ανενδοίαστα-
τι έφταιξε και ποτέ δε σσας είχα;
*
FUTURISSIMO
Εξόριστος από ποιους
Ποιαν είχε πατρίδα;
Μην ήμουν άγγελος κι ο ίλιγγος
της πτώσης τσάκισε τη μνήμη μου;
Αδύνατον.
Αντάρτης και δειλός δε συμβιβάζονται.
Πέρα είμαι τυχάρπαστη
σαν όλα εδώ.
Γι’ αυτό
τα γουρουνάκια τραγουδούν
αγγελικά
κι η πόρνη
διαφεντεύει τον αιθέρα.
Κουράγιο κουράγιο.
Ο τυμβωρύχος ήδη ξεκίνησε
με ψάχνει θα με βρει
θ’ ανακαλύψεις τούτο το φιλέρημο λογάρι
θα.
*Από τη συλλογή ‘Εν καμίνω”, Έκδοση Πλανόδιον.
Ήταν εύστοχη
η φρίκη
ακριβώς όπως
σου ανήκει
με το γέρικο αμόνι
που στον ουρανό
φυτρώνει
και κανείς μας
δεν γλιτώνει
είτε κλαίει
είτε γελά
το κεφάλι του
όπως σπα
και απλώνει
τα μυαλά
και ριζώνει
την καρδιά
μια χαλκομανία
στο χώμα
ένα σκίτσο
δίχως χρώμα.
