ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Δίπλα από το Μουσείο
Η σύνθεση του χρόνου
Σε αντίστιξη με την επικυριαρχία
Οι μοναξιές τοποθετημένες σαν πινακίδες στον χώρο
Μετακινούνται ανεπαίσθητα
από κάποια αόριστη
δύναμη
Σε ένα αδιόρατο χορό μεταξύ τους
που μιλαει για ένα άγνωστο
εδώ
που
συμβαδίζει πάντα μαζί τους,

– Στην σύνθεση του χρόνου –

Καθώς όλοι υποδύονται σε άγνωστους και γνωστούς
Τον εαυτό τους υποδύονται, υποχρεωμένοι
και στους δυο,
μέσα στην τόση τους ησυχία
Σμιλεύοντας κάτι αναγνωρίσιμο και παρηγορητικό
Αντί της μοναξιάς τους,
Την σύνθεση του χρόνου, και την επικυριαρχία,
Πόσο άχρηστο είναι να μην πιστεύω σε αυτό
Όταν είναι τελικά παντού
Πιο απόμακρο
Και από αυτό το ποίημα
Και από τα αγάλματα που για κάποια λειτουργία,
που περιμένεις άσκοπα να γίνει,
Έχουν τοποθετήθει
Μέσα

Καθόλου κρυμμένα
Στο απόγευμα.

***

Η ΓΗ ΓΥΡΙΖΕΙ ΑΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΟΣ

Ποιος κλαίει τώρα γιατί τίποτα δεν κέρδισε
Γιατί τίποτα τελικά δεν έγινε
Το βράδυ εκείνο είδα
Τη χώρα του τίποτα
Τα είχε κάνει όλα για εμένα
Σε ένα ολόιδιο μέρος
Σε κάποιον άλλον σαν και εμένα
Η μάλλον όχι σαν εσένα εκεί
Την κοιτούσα
Δεν είχα ιδέα πως τα κατάφερε
Νομίζω κάποτε, εγώ μόνο τα κατάφερνα
Εκείνο το βράδυ πήγα εκεί πάλι
Στο ίδιο παλιό μας μέρος
Η χρονιά ήταν ένα έτος αχανές
Τότε η από τότε
Βρέθηκα μπροστά στην υπόλοιπη μου ζωή
Το γιατί, ούτε που θα το ρωτούσε ποτέ κανείς
Και όμως ήταν τόσο απλό
Τα είχε κάνει πια όλα για εμένα
Η χώρα του τίποτα
Δίχως ούτε στιγμή να κουνηθεί
Από εκεί που βρισκόταν
Μπροστά στα μάτια μου, μια ζωή
(Ποτέ μου
Δεν
Σε ξαναβρήκα)
Για μια στιγμή
κάτι
κουνήθηκε
Ήταν αργά.
Ήμουν στην θέση που ήξερε ότι θα με βρει

Ήξερε,
απλά
που
θα με

βρει.

Ι

Συναντώντας κάποτε στα ερείπια
μιας ξεχασμένης οικοδομής
ένα δέντρο δειλά να ξεθαρρεύει
στέκω μπροστά του σα να περιμένω
πως αυτό το φτωχό λυχνάρι
με το βουβό του φως
θα προλάβει προτού σβήσει
να με ζεστάνει.

Όταν κόπηκε η φροντίδα
είδα μια σκλήθρα
να πέφτει απ’ τον ουρανό
και να βυθίζεται στη γλώσσα –
είναι όλοι μ’ ένα στόμα
που η απώλεια το ’χει καψαλίσει,
η απελπισία σκορπά τα δίχτυα της
μα κανείς δεν τα μαζεύει.
Η γεύση της σκουριάς
άπλωσε στις λέξεις
σπυριά με την υφή της θλίψης
λάβωσαν την κλεψύδρα
και σβήσαν του πελάγους
τη μουσική.

Σαν χθες ήταν νωπό το μελάνι
που ενώ μας κράτησε συντροφιά
στους χαλεπότερους καιρούς
τώρα μας αντικρίζει ξερό.
Έκτοτε χάσαμε τόσα
που φαντάζει σχεδόν μάταιο
ίχνη έστω ν’ ανασύρω απ’ τη λήθη
το νήμα υπομονετικά να υφάνω.

Πώς αψηφάς τον κίνδυνο
και μέσα σ’ ανάερη βαρυχειμωνιά
στην αγωνία σου κλεισμένος
το μοτέτο αναπολείς
και υπομένεις καρτερικά
τη σιγή γύρω σου χυμένη·
πώς με κόπο ό,τι αφήνει
η ζωή σμιλεύεις –
αυτό που παραδίδει η μοναξιά –
και όταν αναπάντεχα βραδιάζει
όταν μάτια τρυφερά
γλαρώνουν
ήρεμος υποδέχεσαι
και με αγάπη τη σκιά.

* “Η στάχτη στον ουρανίσκο”, εκδόσεις Σμίλη, Ιούλιος 2017.

μου αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το σώμα
σου. Τόσο που είναι φρέσκο αυτό το πράγμα.
Μύες καλύτεροι, νευρώνες περισσότεροι.
μου αρέσει το σώμα σου. μου αρέσει αυτό που κάνει,
μου αρέσουν τα πώς του. μου αρέσει απ’ το σώμα σου να νιώθω τη σπονδυλική στήλη και κόκαλα, και την τρεμουλιαστή
κρουστο-απαλό τητά του και που εγώ θα το
ξανά και ξανά και ξανά
φιλήσω, μου αρέσει να φιλώ αυτό κι εκείνο σου,
μου αρέσει, αργά να χαϊδεύω το, χνούδι φουντωτό το
γουνάκι ηλεκτρισμένο σου, και τι-ν’-αυτό που βγαίνει
από τη χωρισμένη σάρκα … Και μάτια μεγάλα ερωτο-ψίχουλα,

και ίσως μου αρέσει το ρίγος

του από κάτω μου εσύ τόσο, που, αλήθεια, φρέσκο πόσο

*Aπό το [μόνο με την άνοιξη] 44 ποιήματα, μτφρ. Βασίλης Αμανατίδης, εκδ. Νεφέλη. Αναημοσίευση από εδώ: https://poiimata.com/2018/09/15/soma-mou-cummings/