Πήδα

Το φράχτη που έχτισες γύρω απ’το “εγώ” σου

Και βγες στο κρύο και τη βροχή,

Είναι ωραία η ζωή μα όχι τέλεια,

Οι πρωταγωνιστές το κρίνουν,

Όχι οι παρατηρητές.

~

Σπάσε

Τα δεσμά που χαλιναγωγούν το πνεύμα σου,

Και άστο να οργιάσει στης ζωής τον πυρετό,

Η ζωή είναι δική σου,

Όχι δική τους,

Κι ας στα μάθανε αλλιώς.

~

Γράψε

Για ότι θέλεις να αλλάξει,

Ποτέ δεν ξέρεις,

Αν κάποιος άλλος, που ποτέ δε θα γνωρίσεις,

Μοιράζεται την ίδια τρέλα με εσένα.

~

Σκότωσε

Ότι σε σκοτώνει,

Ότι θεοποιεί τις μαύρες σκέψεις,

Ότι δίνει αξία στο τίποτα,

Ότι σου στερεί το χαμόγελο,

Ότι κρύβει τον ήλιο.

~

Μίλα

Εκεί που η σιωπή κυβερνά,

Εκεί που το δίκιο σε πνίγει,

Εκεί που απαγορεύεται,

Εκεί που η λαλιά σου δε θέλουν να ακουστεί.

~

Ζήσε

Τα όνειρα σου,

Τις πιο τρελές σου σκέψεις,

Χωρίς όρους και συμβάσεις,

Χωρίς “αν”, χωρίς…

Ο επιθανάτιος ρόγχος αυτού του κόσμου έχει ήδη πληκτρολογηθεί.
Κανείς δεν κατάφερε να αντισταθεί στο φέγγος της άγραφης σελίδας.
Κανείς, ποτέ, δεν θέλησε να περιθάλψει την καταστροφή.
Κανείς, πια, δεν μπορεί να επινοηθεί.
Κανείς δεν το επιθυμεί, επίσης, για κανέναν.
Τα λίγα χρόνια που μείνανε μέχρι την ασήμαντη θλίψη
ενός μωβ διατάγματος
ή ενός χρυσαφί εραστή
ας σπαταληθούν με τις κατάλληλες λέξεις.

21. Με το χρυσό του
σε χρύσωσε ο ήλιος∙
δύει κουρελής.

21. The sun gilts you all
with its gold; now is setting
as a ragged beggar.

***

22. Στολίδι είσαι
στον καθρέφτη. Πίσω του
κρύβεις θησαυρό.

22. In front of mirror
you’re or nament. Behind it
you hide a treasure.

Για μια κυρία θλιμμένη

Τους αγαπημένους της ας αφήσουμε,
όταν θάναι νεκρή,
να γράψουν αυτό στα οστά της πάνω:
«Πια δε ζει να μας δίνει άρτο
Ποιος ζήτησε μόνο πέτρες απ’ αυτή».

Η αρχή του τρομερού

Πάντα φυλαγόσουν
από του κάκτου τα αγκάθια,
όμως το τριαντάφυλλο
σου έσκισε την σάρκα.

***

Όταν σβήνουν τα φώτα

Μην υποκρίνεσαι
στην τέχνη
ούτε στον έρωτα,
το ψεύτικο
είναι ανελέητο,
αργά, το βράδυ,
όταν μένεις μόνος.