κάποια εκατομμύρια λέξεις για να κοιτάξω απ’ το παράθυρο

Ο Πόνος της Εξορίας

Μακριά, πέρα μακριά

καλεί η ελευθερία

κι εδώ η εξορία αλλοιώνει

εγκλωβίζει, διαπερνά

μας φοβερίζει και μας καρφώνει

με μαχαίρι κοφτερό

Η εξορία βυθίζεται

στην ψυχή μας

και τόσο πονεί

σαν να `χεις μπροστά σου

τη γυναίκα π’ αγαπάς

και δεν μπορείς να τη φιλήσεις

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis

Exile Hurts

 Far away, freedom calls
and here exile corrodes,
threatens us, envelops us,
penetrates us, and stabs
as if it were a dagger.

The exile enters the depth of the soul
and hurts,
so much, as if one has before him
the woman he loves,
but is not allowed to kiss.

© Julio Pavanetti, Uruguay, 1954

Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

From the book “Tiempo de cristales rotos”
***

El exilio duele // lejos, la libertad reclama/y aquí el exilio es el que muerde;/nos amenaza, nos envuelve,/nos atraviesa, y se nos clava/igual…

Μάνα,

Απ’ το χώμα σου φύτρωσα, 

Από σπόρος, βλαστάρι,

Έμαθα γράμματα, λέξεις,

Πλέον κοτζάμ παλικάρι,

Μ’ όπλο μια βαλίτσα σ’ απειλώ πως θα φύγω,

Απορώ ‘δω και χρόνια, πως με πείθεις, να μείνω.

Μάνα,

Ψεύτικα λόγια μου πούλησες,

Στα όνειρα που έκανα, πήγα να φτάσω τ’ αστέρια

Το δείκτη σαν “όχι” μου κούνησες.

Μάνα,

Νταβατζήδες συνέχεια μου φόρτωνες,

Τη ζωή μου από γέννας την όρισες,

Γυμνό με έστειλες, σε σκοτεινά μονοπάτια,

Σε δρόμους άθλιους, με βράχια κι αγκάθια…

Μάνα,

Αφού τα παιδιά σου ισάξια αγαπάς,

Πες μου, γιατί θεωρούμαι παρίας;

Πες μου, πότε τ’ αδέρφια μου γίναν τραμπούκοι

Και μέλη μιας -επιβολής θανάτου- διμοιρίας;

Μάνα,

Τ’ αδέρφια μου γιατί τα εξοντώνεις;

Γιατί, όταν μιλάω, με μαλώνεις;

Γιατί, όταν παλεύω, την ύπαρξη μου μετανιώνεις;

Γιατί να ζω μονάχα στη σιωπή 

Ή την τιμωρία της αγχόνης;

Μάνα,

Γραμμές στον τοίχο τραβώ,

Λογαριασμό προδοσίας κρατώ,

90 και σήμερα, το νου σου μη φτάσω…

Ο κόσμος των παραισθήσεων, της οφθαλμαπάτης αποτέλεσε για εκείνον καταφύγιο ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

Ξύπνα
Φάε
Ντύσου
Τρέξε να προλάβεις,
Δούλεψε,
Κάτσε να σε βρίζουν
Ίδρωσε
Πόνεσε,
Πες ψέματα,
Υποτίμησε,
Κοίτα περίεργα,
την ώρα, τους γύρω
Μην κοιτάς πάνω
Μόλυνε,
Κάνε σκουπίδια
Κάτσε ακούνητος,
αμίλητος, φοβισμένος.
Περίμενε και Περίμενε
να σε δείρουν, να σε φάνε,
να σε σκοτώσουν, μα πρώτα εσύ (πρέπει ;).

Περπάτησε
Μάτωσε
Παίξε στο θέατρο
του παραλόγου
Αναστέναξε
Ξεφύσα
Υπόμεινε χωρίς νόημα
Δώσου, αφήσου, ζαλίσου,
Το ποτέ, το πουθενά
πάντα, πάντοτε, παντοτινά

Τοίχοι, τσιμέντα
Κοστούμια, Γραβάτες
Καθημερινές Φυσιολογικές Παράνοιες,
” Χαμήλωσε τη μουσική ! ”
Κραυγές, ουρλιαχτά
Μια μάνα σκότωσε το παιδί της.
” Μια φορά ένας φίλος μου για να με σώσει
είπε ότι ήμουνα τρελός. Και από τότε έμεινα
ο τρελός για πάντα. Είμαι κεφάτος γυρίζω απ’τον Βερόπουλο…”

Φύγε
Πράξε
Ζωγράφισε
Τραγούδα
Γράψε λέξεις
Όλα είναι μικρούλες
λέξεις σε ένα κόσμο που τρέχει
και γρέμιζεται…

ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ

Στεκόμουν στη βεράντα

τον απέραντο ορίζοντα

και το γαλάζιο τ’ ουρανού κοιτούσα

κι έπαιρνα μέσα μου

την ευωδία του γιασεμιού

παρατηρούσα το χορό

του σύνεφου στ’ αγέρα το τραγούδι

κι αφού η αιωνειότη δεν φαινόταν

ήρθες εσύ

και το φως γίνηκε πιο λαμπρό

κι ο ήλιος φάνηκε

πίσω απ’ του σύνεφου το κάλος

κι ήσουν εσύ η αιωνειότη

που εμφανίστηκε

κι έσεσες στην παλάμη μου

κρυστάλινο εκμαγείο

CRYSTAL

I stood on the terrace

gazing the immense horizon

and the light-blue of the sky

I took inside

the jasmine’s fragrance

noticing the dance

of the cloud in the wind

and when eternity couldn’t be

you came

and the light got brighter

the sun appeared

among the cloud dance

and you were my eternity

that presented itself

falling in my palm

a newly cut diamond

NOTES OF A WET AUGUST, Libros Libertad, winter, 2018

http://www.libroslibertad.com

ανάμεσα στον ουρανό και το ηφαίστειο
τον δαίμονα αέρα, το κόκκινο βαθύ
ανθρώπινο ποτάμι
διχασμένος σε δυο καιρούς
και καταιγίδες
ανάμεσα σε παγωμένα μέλη,
μόρια αγάπης
και κύτταρα της θλίψης,
την Κόρινθο και την Κολχίδα
τη Μήδεια και τη Γλαύκη

δυο ηπείρους
και ορίζοντες
δυο μοίρες και πολέμους
ανάμεσα σε μια πατρίδα
και ολέθριες ζωές
Ιάσονας, Ηρακλής,
και δον Κιχώτης
ίσως όλα μαζί και χωριστά
όπως τα βράδια στη θερινή Μεσόγειο
όταν η κοιμισμένη νύχτα
απλώνει ένα σεντόνι στη γη
εισχωρεί στο σώμα και στον ύπνο
σαν υπερφυσική μητέρα

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

Από όταν κάποτε το γάβγισμα ήταν η μοναδική προσημείωση
μιας νύχτας που ποτέ δεν θα επιστρέψει τώρα
επιφέρει τον ίδιο πόνο με εκείνο το ανενδοίαστα δολοφονικό συνονθύλευμα
που παρά την όποια εύνοια σου τύχει συνεχίζεις να αποκαλείς επιβίωση.
Η κατάλληλη ευκαιρία για να κλείσει το μεσημέρι τις μπαλκονόπορτες
και να θυσιαστεί για μια ακόμη φορά στο απαράμιλλο μιας χιλιοειπωμένης έκφρασης.
Όσο αδυνατείς να εξιχνιάσεις κάποιον
από τους χιλιάδες τρόπους που και μόλις σήμερα έχεις πεθάνει
θα συνεχίζεις να συμπεριφέρεσαι σαν τον τελευταίο
ζωντανό άνθρωπο που ξέρεις.
Η δυστυχία του να αναπνέεις με πληρωμένα διόδια.
Η κατάρα του να αγαπιέσαι από όσους ποτέ δεν θα γνωρίσεις.
Η προσευχή που αρχίζει και τελειώνει με την λέξη θεός.
Η ανατριχίλα μιας αποστραγγισμένης ελπίδας που
τολμά ακόμη να γυρίζει στο άκουσμα ενός ηλεκτρικού ακόρντου
κι εκείνης της φωνής που ποτέ σου δεν επέτρεψες
να αποπληρώσει μια στιγμή
από ότι συσσωρεύτηκε στην κόλαση που εξευγενίζουμε…