Όλοι μ’ αγάπησαν σαν τάφο κυρίως
ή σαν στιγμιαία ενόραση ενός σφαλισμένου κουτιού
μα απ’ όταν καμώθηκα το παράθυρο
ελάχιστοι κοίταξαν έξω.

Από όλες τις χίλιες εξηγήσεις
υπάρχει αυτός  ο δρόμος.
Θα τον γλύψεις;

παραθέτω ένα απόσπασμα που μου αρέσει ιδιαίτερα, από το σύννεφο με παντελόνια του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου.

Εμείς

οι κατάδικοι της πολιτείας των λεπρών

όπου η βρώμα κι ο χρυσός γαγγραίνιασαν τη λέπρα

Εμείς

είμαστε πιο καθάριοι κι απ’ το κρούσταλλο της Βενετιάς

που το ξεπλύνανε μαζί κι οι θάλασσες κι ο ήλιος.

Στα παλιά μας τα παπούτσια κι αν δε βρίσκονται

στους Όμηρους και στους Οβίδιους

ανθρώποι σαν κι εμάς, βλογιοκομμένοι απ’ την καπνιά.

Εμείς

καθένας από μας,

κρατάμε μέσα στη γροθιά μας

τους κινητήριους ιμάντες του σύμπαντος.

… … … … …

Εγώ που η σύγχρονη γενιά μου γέλασε κατάμουτρα,

διακρίνω αυτόν που φτάνει μες απ’ τις οροσειρές του χρόνου,

διακρίνω αυτόν που κανένας δε βλέπει.

Εκεί που τ’ ανθρώπινο βλέμμα τσακίζεται ανήμπορο,

βλέπω να καταφτάνει

των πεινασμένων στρατηλάτης

φορώντας το ακάνθινο στεφάνι της επανάστασης

το 1916.

Κι ανάμεσά μας είμαι εγώ

ο Πρόδρομός του,

κι…

;Ένας φίλος πρέπει να πεθαίνει πριν γίνει φίλος σου.
!Ένας φίλος ανασταίνεται όταν τον αποχωριστείς.
;Ένας φίλος πρέπει να σε σκοτώσει πριν γίνει φίλος σου.
!Ένας φίλος είναι ο νεκρός σου εαυτός.
*Ένας φίλος είναι η λήθη που σφιχταγκαλιάζεις πριν ξυπνήσεις.
;Ένας φίλος δεν λείπει ποτέ απ’ την κηδεία σου.
!Ένας φίλος επιβεβαιώνει τον θάνατό σου.
;Ένας φίλος δεν σου επιτρέπει να αυτοκτονήσεις μακριά του.
!Ένας φίλος διπλασιάζει τους φίλους που έχασες.
;Ένας φίλος μονοπωλεί την ιδέα του θανάτου.
!Ένας φίλος αρκεί για να συντριβείς.
;Ένας φίλος απαιτείται για να πεθάνεις.

Θα σε συναντήσω στην γραμμή του πληθυντικού.
Εκεί που το ένα πολλαπλασιάζεται.
Εκεί που τα όνειρα σημαδεύουν τις γωνίες των τόπων που αγαπούν.
Σαν τις τσακισμένες άκρες των σελίδων που αγαπάς.
Εκεί που πάντα σκοπεύεις να επιστρέψεις.
Και δε θα φοβάμαι.
Δε θα φοβάμαι, γιατί θα ξέρω
πως σημαδεύουμε μόνο αυτά στα οποία γυρεύουμε να επιστρέψουμε.
Και έτσι θα μαι εγώ ο τόπος επιστροφής σου.
Υπογεγραμμένος για πάντα με τ’ όνομα σου.

Αυτή δεν είναι μια ιστορία αγάπης
Ο άντρας που μισώ είναι ζωντανός

Δεν υπήρχε ποτέ ένα κορίτσι
Ένα πολύ συνηθισμένο κανονικό κορίτσι

Λένε πως δεν περιπλανήθηκε πολύ μακριά
Πολύ μακριά πάνω στον αέρα

Ποτέ μια μέρα
Μια κανονική μέρα δεν πέρασε από μπροστά μου
Ενώ δεν μίλησε για τίποτα
Για έξυπνους και υποτελείς
Δεν μου το είπε αυτό

Το πιο ασήμαντο πράγμα
Που ποτέ δεν θα μάθεις
Είναι να μην αγαπάς
Και να μην αγαπιέσαι
Σε αντάλλαγμα

Οι στίχοι δρόμοι

πάμε,

να ζωγραφίσουμε τις πλατείες

η πιο φρικτή μου φυλακή η ανασφάλεια

Η φυγή δεν είναι λύση,

Ο Καβάφης θα είχε έστω ένα μειδίαμα

Κάπου στην Αθήνα αν προσπαθήσεις να φυτέψεις μια τριανταφυλλιά

ανάμεσα στις πλάκες του πεζοδρομίου

ίσως βρεις κάτι που δεν ήξερες πως ψάχνεις

όσο μπορούμε ακόμα να νιώσουμε

Αγάπαμε

Νόμισαν πως ξέχασα να γράφω…

γέλασα δυνατά

ήταν ένα γέλιο ζωηρό, κακαριστό

Τα βρέφη γελάνε ενστικτωδώς

…μεγαλώσαμε…

είπε και έκανε άλλη μια τζούρα

ρουφάμε με μανία τα “ΕΓΩ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΘΑ”

ένα ροζ στίγμα στο μαύρο

κανένα νόημα

πεταλούδες πεταλούδες πεταλούδες

σ’ έχω ερωτευτεί να ξες

πάω να γράψω ένα βιβλίο μήπως σβήσω τη ραστώνη

πρωτοχρονιά της φυγής

σε πλοίο

στη μεσαία θέση του αεροπλάνου

τελευταία μέρα του χρόνου

αγκαλιές λίγο πιο σφιχτές

φιλιά λίγο πιο αληθινά

κράτα τις τελευταίες μου λέξεις…

ΔΡΟΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Το μέγεθος της καταστροφής θα χαρακτηρίσει
αυτό ως μνημείο ή σκουπίδι. Αφού
πραγματικότητα για να γράψουμε δεν υπάρχει.
Εγκλωβίστηκαν λέει Χριστός και Σία στους
διαδρόμους του jumbo. Επιτηρούμε την πλήξη.
Τα χρόνια επιστρέφουν όταν αποφασίζεις
να πεθάνεις. Ένα αμάξι που πάντα προπορεύεται
είναι η συγνώμη που θα ζητήσεις.
Κι όσο λύνεις εκείνο το χαμόγελο ένα
νέο δόντι ξεφυτρώνει. Απαιτούνται τριάντα
επιφανή δάκρυα για την απελευθέρωση.
Δως μου μια λεωφόρο να βάλω τα ψίχουλα.
Μέχρι το σπίτι έχουμε δέκα γιους και μία κόρη.
Μέχρι τη νύχτα έχουμε κάμποση ξεφτίλα
ακόμη. Οι λούπες επιδεικνύουν περίσσια
σύνεση τελευταία. Όταν δεν υπάρχει
διάθεση όλα έχουν ξανασυμβεί.
Για μια διάψευση ελπίδας συνεχίζουμε
να ζούμε. Αν δεν ποθείς να μετανοήσεις
ετοιμάσου να ηττηθείς.