08 11 14 22 28

Τα παιχνίδια στην κατανόηση τους αποζητάν το κατάλληλο μερίδιο μοναξιάς για όλους του πιθανούς συμπαίκτες. Όσοι περισσότεροι τόσο μεγαλύτερο το μερίδιο.

17 20 23 32 35

Όταν κάτι επιβεβαιώνει τον χαρακτήρα της συνήθειας επικαλείται ένα άλλο όνομα κάθε φορά για να αποζημιωθεί.

07 17 19 20 28

Κι υπάρχει ακριβώς το μεταίχμιο όλων των πιθανών λύσεων της ιστορίας που σε αποπληρώνει για όλες όσες εν τέλει θα αποτύχουν.

10 23 24 36 39

Τώρα όπως άλλωστε τότε είναι η καθημερινή δυσανεξία ενός επιπρόσθετου παρόντος που αδημονεί να κυριαρχήσει από αύριο.

You knew father was dead
by the time you were born.
But you never expected
that he ‘ll die anyway.

Σήμερα ήρθα στο σπίτι σου.

Δεν ήσουν εκεί.

Κάλεσα το όνομα σου αρκετές φορές και δεν απάντησες ούτε μια.

Είχαν έρθει κι άλλοι για τον ίδιο λόγο.

Σε καλούσαν κι αυτοί.

Κανεις τους δε σε είδε.

Όσο κι αν κάποιοι προσποιήθηκαν.

Έχω έρθει τόσες φορές από το σπίτι σου. Και σε έχω φωνάξει άλλες τόσες.

Παλιά πίστευα ότι δεν έρχεσαι επειδή «είμαι κακό παιδί».

Μετά μεγάλωσα

Δεν είμαι παιδί πια.

Γέρασα.

Και σίγουρα δεν είμαι κακός.

Με τα κριτήρια που εσυ ορίζεις την κακια.

Γυρνώντας από το σπίτι σου, κοίταξα λίγο πιο έξω, στο δρόμο.

Ήταν κάποιοι που είχαν χάσει κάθε ελπίδα να σε δουν. Δεν είχαν καν τα ρούχα για να έρθουν μέχρι εκεί.

Έβγαλα κάποια από τα δικά μου και τους τα έδωσα.

Με κοίταξαν.

Κι είδα κάπου εκεί στα μάτια τους εσένα.

Ξανακοιταξα κι είχες χαθεί.

Στην επόμενη στροφή είδα κάποιους άλλους. Αυτοί σε είχαν ξεχάσει. Δεν…

Από το μία παρά τέταρτο μαξιλάρι καμπάνα το χάος.
Τρέμει το σκοτάδι μην αγιάσει.
Οι άνθρωποι όπως το σύμφωνο διαδέχεται το φωνήεν.
Αν ήταν όμως άνθρωποι ή δεν ήταν μια σταγόνα νερό
στην πορεία της προς το χώμα.
Κάθε λέξη στην θέση της και μία θέση για κάθε λέξη.
Αν ήταν όμως λέξεις ή δεν ήταν η ίδια σταγόνα νερό
στην πορεία της προς τον ουρανό.
Την στιγμή που η επιθυμία αχνοφέγγει μισάνοιχτη πόρτα
έχω ήδη σβηστεί από την επιφάνεια του κρεβατιού.

Περιμένω ακόμα την μικρή
μικρή ψυχή
που θα φτύσει στα μούτρα της
το χρέος αυτουνού του κόσμου
πληρώνοντας με όλο τον θάνατο
τον θάνατο της.

Είναι αλήθεια πως αυτή η πρόταση ποτέ δεν θα προφερθεί.
Το ίδιο ισχύει και για αυτή.
Και για αυτή.
Μπορώ να είμαι σίγουρος και για αυτή.
Αν προσθέσω άλλη μία θα πέσω έξω;
Μάλλον όχι.
Οπότε κι αυτή.
Τι κρίμα που θα συναθροιστούν με άπειρες ακόμα καταπληκτικές, σιωπηλές προτάσεις.
Το κρίμα στο λαιμό μας.
Και στα δάχτυλά μου.

Αν δε μου γίνεις λίγο εγώ
θα μείνει πάντα μυστικό
το πόσο μ’ αγαπούσες.

Κι αν πάλι εγώ δεν είμαι εγώ
δεν θα μου είναι αρκετό
το σθένος για να σ’ αγαπώ.