Έχω αρχίσει και με υποψιάζομαι για ποίηση
είμαι θλιμμένος μα κι οργισμένος
κι όλα με δένουν σε ένα κουβάρι
μ’ ενα μανδύα και φιμωμένο
με πάνε στη χάση θα δύσει και πάλι
θα χω κεφάλι η χύχτα θ’ αρπάξει
ήττα τη λένε τα πόδια βαραίνει
στο λάκκο μας στέλνει όχι εμένα
όλη τη φαρα μ’ πάλι και πάλι
Η πρόοδος ανεστραμμένη συντήρηση
νομενκλατούρα της προόδου
προοδευτικές καταδίκες
προοδευτικά γκούλαγκ
Ω η Πρόοδος τι ωραία μας φιμώνει
Υπάρχει μια στιγμή στη μέση ενός τυφώνα ή στη γωνία ενός μπαρ, τις πρώτες πρωινές ώρες, που αναρωτιέσαι, ταυτόχρονα, για το πως βρέθηκες στην θέση αυτή κι ακόμα αν είσαι εσύ ο ίδιος που κάνει αυτή την σκέψη ή έχεις αντικατασταθεί με κάποιον ή κάτι που αρκείται σε τέτοιες απορίες προκειμένου η καταστροφή να συμμαχήσει με την σιωπή που απλώνεται πάνω από τα φιλικά πυρά της βλεμματικής επαφής που απέμεινε γύρω από δέκα ή περισσότερα μπουκάλια μπύρας, ξεθυμασμένης και στυφής, σε παράτολμες επιχειρήσεις θάρρους ή αλήθειας, ανόητα απροκάλυπτης ως επιχείρημα υπεράσπισης της αποτυχίας της ή της θυσίας της για το κεφάλι μες στα παπλώματα ενός ακόμα αύριο.
“Play with me” Photography by Tomasz Zaczeniuk
Σαν παγωτό από κανέλα,
κολλάει στα δάχτυλα ο θυμός.
Οι αργοναύτες που δε ζύγωσαν.
Γιατί χωρίς την Πηνελόπη
δεν προσμένεις πια το θαύμα.
Έμαθα απ’ έξω τα ονόματα.
Οι προτάσεις τους μου κομματιάζουν τη γλώσσα.
Μαύρη σκιά με το όνομα εκείνης, η ιστορία σου.
Μου χτυπά την πόρτα.
Έμαθα από καιρό να μην ανοίγω σε ξένους.
Μη μου θυμώνεις το όνειρο.
Είχα κι εγώ κάποτε ένα παιδί
που ζήταγε πολλά.
Εντός.
Αυτή η πόλη σε βασιλεύει.
Δίχως λίγο καθημερινό δηλητήριο
θα έμενε χωρίς υπηκόους.
Υπήρχε μια πραγματικά υπέροχη ιστορία έως ότου αυτή η πρόταση πάρει μπρος μα τώρα πρέπει να αρκεστούμε στην πιθανότητα οι δύο αυτές ιστορίες να συναντηθούν κάποια στιγμή μετά το πέρας της τελείας.
Όπως πάντα
Γεμάτο το αμφιθέατρο, όπως πάντα.
Πρώτα τοποθετούνται οι άλλοι, όπως πάντα.
Εμείς περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή, όπως πάντα.
«Τακτική, σύντροφοι», μας υπενθυμίζει ο Σ., όπως πάντα.
Πώς ανοίγουν τα μάτια του,
κάθε που μας μιλάει.
Πώς κλείνουν τα μάτια μας,
κάθε που τον ακούμε.
Έχει ιστορία στο χώρο ο Σ.
Μετράει παραπάνω ο λόγος του.
Μη με ρωτάς γιατί.
Απλά, έτσι είναι.
Και μη ρωτάς ποιος είναι ο Σ.
Αυτά τα ρωτάνε οι χαφιέδες.
Έχουν ήδη περάσει τρεις ώρες.
Φωνές, αντιδικίες, ο κακός χαμός.
Αλλά σε λίγο θα σηκωθεί ο Σ.
όπως πάντα,
και θα γλιτώσουμε από τις θεωρίες του κάθε τυχάρπαστου.
***
Οι χτίστες
«Το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο
και θα μείνει δημόσιο.
Δεν πρέπει να στοχοποιούμε τα παιδιά
που διαμαρτυρήθηκαν για το αυτονόητο.
Το χτίσιμο ήταν συμβολικό,
ήταν πολιτική πράξη με ιερό σκοπό,
κανένας δεν τραμπούκισε κανέναν,
κανένας δεν τραυματίστηκε,
αλλά αύριο θα βγουν τα κανάλια
και θα πουν ότι φασίστες είναι αυτά τα παιδιά,
τα παιδιά μας,
κι όχι όλοι αυτοί που τους στερούν τη ζωή.»
*Από το βιβλίο “Μαχνοβτσίνα – Τριάντα σημειώσεις”, εκδόσεις διάπυροΝ, Νοέμβριος 2013 .
Τίποτε πιο αργό και τίποτε
πιο γρήγορο απ’ τη ζωή
Έχει περάσει από πάντα και δεν έχει
έρθει ποτέ
κ’ είναι συνάμα εδώ από πάντα και για πάντα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΥΦΑΝΤΗΣ
Δημοσιευμένα στο περιοδικό “Το δέντρο”
Από το συλλογικό « ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Στην Ελλάδα
πλειοψηφούν συντριπτικώς τα ερείπια
δεξιά κι αριστερά και μεταξύ αυτών πάλι ερείπια
όπως λογουχάρη οι Δελφοί
Ντέλφι για τους ξένους μας…
Ψυχές σωφέρ ταλαιπωρούνται
πηγαίνοντας αμάξια μέσα από τοπία ονειρεμένα.
Θυμάμαι τώρα το σκληρό χρώμα της πλαγιάς
που το πατούσαν άσπρα αρνιά σαν μεθυσμένα.
Παντού πωλούνται οικόπεδα παντού
πωλούνται φάρμακα ακριβά για τις αρρώστιες που δεν ήρθανε ακόμα.
Ήδη οι «τυχεροί» και οι «έξυπνοι» ψάχνουν πυρετωδώς
μες στις αυριανές μας σκέψεις…
Ήδη αποθηκεύονται νέες πουστιές νέες ρουφιανιές και Δυστυχώς
ακόμα…
Δελφοί πού είναι λοιπόν οι γκάνγκστερς
που θα διανυκτερεύσουνε στα μπιχλιμπιδωτά οτέλς σου
πού είναι των μεγαλομπακάληδων οι κόρες
που τις κατατρυπάνε εσατζήδες και ποδοσφαιριστές
πού είναι οι σαφρακιασμένοι κινηματογραφικοί αστέρες
που πίνουνε χασίσι για όλους τους μπουζουκτσήδες της Ελλάδας
πού είναι οι «κορυφαίοι» μας ζωγράφοι καί ποιητές
που τους κατατρυπάνε εσατζήδες και ποδοσφαιριστές
πού είναι οι ήρωες των γαργαλάτων
πού είναι τα τέκνα των αθανάτων
παρέα με τεκνά συμμάχους και τα λαχταριστά σκυλιά τους
πού είναι ο ηλίθιος βασιλομήτωρ που μας κυβερνά
πού είναι η δανεική βασίλισσα που δεν την κυβερνά
πού είναι λοιπόν οι σκιές εκείνων που φωτίζουν
τον άνοστο μαντράχαλο και λάμπει;
Βλέπω κάποια ανθρωπάκια… σβήνουν μέσα στ’ αρώματα και στα απεριτίφ
κι όσο κι αν έψαξα την Κασταλία δεν τη βρήκα
όπου κι αν ρώτησα κανείς δεν τους θυμόνταν
τον τσαρλατάνο το Σικελιανό και την Αμερικάνα του…
Έφυγα πήγα στο Δίστομο κ’ έκανα γκάλοπ
ιδού τ’ αποτελέσματα: Πλειοψηφούν συντριπτικώς
οι δεξιοί
οι κεντρώοι μαζεύουν κάτι λίγα
οι περισσότεροι αριστεροί έγιναν κεντρώοι
και δεξιοί
και οι εναπομείναντες βάλαν το κόμμα να τους βρει
δουλειά στη Λειβαδιά ή στην Αθήνα…
*Από τη συλλογή “Τα θεάματα” (1966-1982), που περιέχεται στο βιβλίο “Θωμάς Γκόρπας Τα Ποιήματα (1957-1983)”, Κέδρος 2006.
Απόσπασμα από το « σύννεφο με παντελόνια»
Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος.
Σήμερα πρέπει
με τη βαριά
ν’ αποτυπώνεσαι στο καύκαλο του κόσμου,
«είναι τάχα ο χορός μου κομψός;»
κοιτάχτε πως διασκεδάζω
εγώ-
ο χαρτοκλέφτης κι ο ρουφιάνος
της πλατείας.
Από σας
που χρόνια τώρα παπαριάζετε στον έρωτα
εγώ θα χωρίσω τα τσανάκια μου
τον ήλιο βάζοντας μονύελο
στ’ ορθάνοιχτό μου μάτι.
Μ’ απίθανο ρούχο ντυμένος
θα βαδίσω στη γης
και μπροστά μου δεμένον μ’ αλυσίδα
θα κρατάω σα σκυλί τον Ναπολέοντα.
………………………………………
Ει, σεις που σουλατσέρνετε,
βγάλτε τα χέρια από τις τσέπες.
Πάρτε μαχαίρι, πέτρα, μπόμπα,
κι αν είν’ κανείς σας δίχως χέρια
να ‘ρθει να χτυπηθεί με κουτουλιές.
……………………………..
Στον ουρανό, σα Μαρσεγιέζα κόκκινη,
σφαδάζει ψοφώντας η δύση.
Όλα πια είναι μια τρέλα.
ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Εκδόσεις Κ.Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ
To Koskino 