Τα όνειρα κρατιούνται από μια κλωστή
Τα γυμνά τοπία από τους ατμούς των
.
Οι πιο ευαίσθητες γραμμές συντρίβονται
.
Φρουρούν τα σώματα εχθροί
Κλείνουν σταυροί τις πεδιάδες
.
Και μόνο εσύ ελπίδα
Έχεις τις πόρτες διάπλατες
.
Με μια ματιά σου γεννιούνται καβαλλάρηδες
.
Φορείς τη λάμψη μιας γιορτής
.
Και μες στη χλόη της φωνής σου
Κατοικούν πουλιά
ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΏΤΗΣ
Από τη συλλογή «Χειμερινό ηλιοστάσιο.»
Alberto Magnelli, Ronde oceanique
ΑΡΧΙΝΙΣΑΝ οι φωτοφόρες κόρες της Ανατολής
να κουρελιάζονται γύρω μας.
Σαν στρείδια μένουν ακίνητες και περιμένουν
κάποιο αργό ξύπνημα.
Πέντε μολυβένια δάχτυλα ξεκουράζονται στο κράνος μου.
Νά ‘ναι του Θεού η συμφιλίωση, ή του στρατηγού η έγνοια;
Δεν ξέρω,
άν είμαι έτοιμος ν’ ακούσω μια θρηνωδία,
να προφτάσω ένα βρεχτό λάλημα,
πριν σωπάσει στο βρυχηθμό του λιονταριού.
Δεν ξέρω
άλλο απ’ την έχθρα της νίκης τ’ είναι δικό μου.
Κοιτάζω με τό ‘να μάτι τα σουφρωμένα φρύδια της μέρας.
Κείνα τα πέντε γίναν μύρια τόσα!…
Κι όταν όλα μαζί σπιρούνισαν τη φοράδα στην κοιλιά,
ούρλιαξε για τον ύμνο που ψάλλαμε γιαυτή.
Δεν ξέρω πότε χάθηκε:
Με το πουλάρι που γέννησε στα πόδια μας,
ή γιατί ξεπέζεψε το καύκαλό της η νύχτα, να συμμαχήσει με ποιόν;
Δεν ξέρω
άν έτσι θρέφεται η θέα των μαστόρων,
όταν εισελαύνουν τα λάσπινα παραπέτα
στο λάτρεμα του αγγυλωτού βράχου,
με τα ΕΛΟΒΙΑ της λευτεριάς ΤΟΥ τ’ αγριοπερίστερα.
Δεν ξέρω
αν το διάταγμα της ηθικής
συγγενεύει με το άνομο πέταγμα μιας ελπίδας
στο ΙΔΙΟ φωτοφόρο κατώφλι του νόμιμου θανάτου.
Δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρω!…
*Από τη συλλογή “Επί Γης Ειρήνη”, εκδόσεις “Δίπτυχο”, Αθήνα 1983.
Το κλειστό βιβλίο
Το λυπημένο βιολί
Ο ραγισμένος άγγελος που αγρυπνεί
.
Που είστε παιδικά μου χέρια
Με λησμονήσατε
Μα δεν μπορώ
Δεν έχω πια τα μάτια μου να κλάψω
.
Η βροχή αποκλείστηκε στον κήπο
Απ’ τα κλαδιά των δέντρων κρέμονται
Καρδιές
Μικρά φώτα
Ο ήχος μιας καμπάνας
Η προσευχή
.
Ακόμα καπνίζουν των ημερών τα ερείπια
ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ
Από την συλλογή « Φύλλα ύπνου»
Έχω αρχίσει και με υποψιάζομαι για ποίηση
είμαι θλιμμένος μα κι οργισμένος
κι όλα με δένουν σε ένα κουβάρι
μ’ ενα μανδύα και φιμωμένο
με πάνε στη χάση θα δύσει και πάλι
θα χω κεφάλι η χύχτα θ’ αρπάξει
ήττα τη λένε τα πόδια βαραίνει
στο λάκκο μας στέλνει όχι εμένα
όλη τη φαρα μ’ πάλι και πάλι
Η πρόοδος ανεστραμμένη συντήρηση
νομενκλατούρα της προόδου
προοδευτικές καταδίκες
προοδευτικά γκούλαγκ
Ω η Πρόοδος τι ωραία μας φιμώνει
Υπάρχει μια στιγμή στη μέση ενός τυφώνα ή στη γωνία ενός μπαρ, τις πρώτες πρωινές ώρες, που αναρωτιέσαι, ταυτόχρονα, για το πως βρέθηκες στην θέση αυτή κι ακόμα αν είσαι εσύ ο ίδιος που κάνει αυτή την σκέψη ή έχεις αντικατασταθεί με κάποιον ή κάτι που αρκείται σε τέτοιες απορίες προκειμένου η καταστροφή να συμμαχήσει με την σιωπή που απλώνεται πάνω από τα φιλικά πυρά της βλεμματικής επαφής που απέμεινε γύρω από δέκα ή περισσότερα μπουκάλια μπύρας, ξεθυμασμένης και στυφής, σε παράτολμες επιχειρήσεις θάρρους ή αλήθειας, ανόητα απροκάλυπτης ως επιχείρημα υπεράσπισης της αποτυχίας της ή της θυσίας της για το κεφάλι μες στα παπλώματα ενός ακόμα αύριο.
“Play with me” Photography by Tomasz Zaczeniuk
Σαν παγωτό από κανέλα,
κολλάει στα δάχτυλα ο θυμός.
Οι αργοναύτες που δε ζύγωσαν.
Γιατί χωρίς την Πηνελόπη
δεν προσμένεις πια το θαύμα.
Έμαθα απ’ έξω τα ονόματα.
Οι προτάσεις τους μου κομματιάζουν τη γλώσσα.
Μαύρη σκιά με το όνομα εκείνης, η ιστορία σου.
Μου χτυπά την πόρτα.
Έμαθα από καιρό να μην ανοίγω σε ξένους.
Μη μου θυμώνεις το όνειρο.
Είχα κι εγώ κάποτε ένα παιδί
που ζήταγε πολλά.
Εντός.
Αυτή η πόλη σε βασιλεύει.
Δίχως λίγο καθημερινό δηλητήριο
θα έμενε χωρίς υπηκόους.
Υπήρχε μια πραγματικά υπέροχη ιστορία έως ότου αυτή η πρόταση πάρει μπρος μα τώρα πρέπει να αρκεστούμε στην πιθανότητα οι δύο αυτές ιστορίες να συναντηθούν κάποια στιγμή μετά το πέρας της τελείας.
Όπως πάντα
Γεμάτο το αμφιθέατρο, όπως πάντα.
Πρώτα τοποθετούνται οι άλλοι, όπως πάντα.
Εμείς περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή, όπως πάντα.
«Τακτική, σύντροφοι», μας υπενθυμίζει ο Σ., όπως πάντα.
Πώς ανοίγουν τα μάτια του,
κάθε που μας μιλάει.
Πώς κλείνουν τα μάτια μας,
κάθε που τον ακούμε.
Έχει ιστορία στο χώρο ο Σ.
Μετράει παραπάνω ο λόγος του.
Μη με ρωτάς γιατί.
Απλά, έτσι είναι.
Και μη ρωτάς ποιος είναι ο Σ.
Αυτά τα ρωτάνε οι χαφιέδες.
Έχουν ήδη περάσει τρεις ώρες.
Φωνές, αντιδικίες, ο κακός χαμός.
Αλλά σε λίγο θα σηκωθεί ο Σ.
όπως πάντα,
και θα γλιτώσουμε από τις θεωρίες του κάθε τυχάρπαστου.
***
Οι χτίστες
«Το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο
και θα μείνει δημόσιο.
Δεν πρέπει να στοχοποιούμε τα παιδιά
που διαμαρτυρήθηκαν για το αυτονόητο.
Το χτίσιμο ήταν συμβολικό,
ήταν πολιτική πράξη με ιερό σκοπό,
κανένας δεν τραμπούκισε κανέναν,
κανένας δεν τραυματίστηκε,
αλλά αύριο θα βγουν τα κανάλια
και θα πουν ότι φασίστες είναι αυτά τα παιδιά,
τα παιδιά μας,
κι όχι όλοι αυτοί που τους στερούν τη ζωή.»
*Από το βιβλίο “Μαχνοβτσίνα – Τριάντα σημειώσεις”, εκδόσεις διάπυροΝ, Νοέμβριος 2013 .
To Koskino 