ΦΥΓΗ
Από τότε που έφυγες
τα άστρα κοιμούνται σπίτι μου
ΤΟΠΟΣ
Σε αυτόν τον τόπο
Το βλέμμα δεν μπορεί να θρέψει
Ούτε τη χαρά ούτε και τη λύπη
ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ
Βιαστικοί ταξιδιώτες του
ονείρου είμαστε
Στα χέρια μας
τα ξύλινα όπλα των παιδιών
Στα μάτια μας
όλα τα χρώματα
ΑΤΑΦΗ
Άταφη αγάπη
Τον έρωτα περιμένει
ΜΥΣΤΙΚΟ
Ζηλεύουν
τις αμυγδαλιές
οι κερασιές
Το αποκάλυψε
εχθές βράδυ
ένας χιονάνθρωπος
στο φεγγάρι
*Από τη συλλογή “Ο έρωτας της βροχής είναι παντοτινός”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2019.
In Memoriam | Νίκος Κασίμης
..κι ύστερα, έκλεισες τα μάτια, καταπίνοντας βιαστικά
μια τσίχλα σχεδόν αμάσητη.
Είχαν προηγηθεί βέβαια κάτι λαχανιασμένα αλισβερίσια
-εκ του συστάδην, πάντοτε-
Κάτι νυχιές στις χούφτες, κάτι βλέμματα.
Τίποτα δεν προμήνυε όμως τόση υγρασία,
να φτάνει ως το μεδούλι και να ψάχνει ακόμη…
εσύ, καλά εκεί, εν αναμονή, κάτω απ’ την ελάχιστη μάσκαρα
που έλιωνε έτσι, απρόκλητα – εγώ τι κάνω τώρα, μου λες;
Ποτάμια ιδρώτας… κι όχι, δεν ήταν άγγιγμα ελαφιού,
το γρέζι έτρωγε δέρμα κι από κάτω γυάλινες φλέβες – θρύψαλα
ηττηθήκαμε κατά κράτος φίλε, η μπάλα έφυγε πέρα, στα μάρμαρα…
μ’ ένα μύτο ξερό, σφύριξε η λήξη
κι ύστερα…
ύστερα, το κακό απόγινε, ολοσχερώς που λένε…
μπλέξαν κραγιόνια, δάκρυα κι αναφιλητά, ένα τουρλουμπούκι
αδιάβαστος πήγα, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.
Μ’ αρέσει που στο τέλος ρώτησες «τι ώρα είναι»,
καθώς μου σκούπιζες – καθόλου απαλά- κάτι αναμνηστικές μπογιές
στην άκρη των χειλιών
κι…
View original post 124 more words
Όχι γι’ αυτό που δείχνουν
Γι’ αυτό που προσπαθούν να κρύψουν
θέλουν οι άνθρωποι ν’ αγαπηθούν.
Μία ατέλεια
Μία γκάφα τους
Ένα αστείο που δεν γέλασε κανείς
Μία αδεξιότητα
Έτσι οι άνθρωποι ανθίζουν
Έτσι βγάζουνε φτερά
***
Ευτυχώς που δεν έχω ιδέες
και τριγυρνώ λεύτερος
κάτω απ’ το φεγγάρι
***
Πάει καιρός που έπαψα να καλώ στο τηλέφωνο
Έπαψαν και να με καλούν
Την μοναξιά δεν την ξεγελάω
Και τι λέγαμε άλλωστε;
Άντε να θάβαμε κανά δυο-τρεις τηλεφωνικώς
Άντε να κάναμε και καμιά ψευτοανάλυση
***
Τα λόγια μου
περιφέρονται γύρω από τον εαυτό μου
Οι σιωπές μου μοναχά
το σύμπαν αγκαλιάζουν
View original post 230 more words
Στο αναγνωστικό του καλοκαιριού στη ράχη την κοτσωμένη με το εξ απαλών ονύχων δέρμα υπάρχω ραμμένος σελιδοδείχτης κεντημένος με το μοτίφ ενός σαλίγκαρου έρπω την αθωότητά μου στις σελίδες των εξοχών με τις κεραίες μου ετοιμόρροπες αχτίνες αυτόματης ομπρέλας στο χειμαδιό μου κατεβαίνω πρόσφυγας πριν την κακοκαιριά της καλοσύνης μου που με χτυπά με τον πρέποντα πάντα σεβασμό του εξώστη προς τον άμβωνα προς έναν ασκεπή σαλίγκαρο ένας ραμμένος εγκληματίας είμαι κοινός ένας σελιδοδείχτης που αποδικιώνεται προτού ξεχειμωνιάσει
(Νυχτερινό στη Γέφυρα του Μπρούκλιν)
Κανείς δεν κοιμάται στον ουρανό!
Κανείς.
Τα πλάσματα της σελήνης μυρίζουν
το ένα το άλλο γύρω από τις καλύβες τους.
Θα έρθουν οι μεγάλοι ζωντανοί δεινόσαυροι
και θα δαγκώσουν τους ανθρώπους που δεν
έχουν όνειρα
και ο άνθρωπος που φεύγει με τσακισμένη τη
καρδιά του θενα συναντήσει
στις γωνιές των δρόμων
ένα κροκόδειλο απίστευτο, ησυχασμένο
κάτω από την προστασία των άστρων.
Κανείς δεν κοιμάται στον κόσμο.
Κανείς!
Ένας νεκρός υπάρχει σε κοιμητήριο
που είναι μακριά
παράπονο έχει, τρία χρόνια
ένα τοπίο, επειδή έχει,
μια εικόνα στο γόνατό του επάνω.
Τόσο πολύ έκλαιγε ο μικρός νεκρός σήμερα…
Ήρθαν τα σκυλιά για να ησυχάσει.
Δεν είναι όνειρο η ζωή!
Μην κοιμόσαστε!
Αγρυπνάτε!
Πέφτουμε από τα σκαλοπάτια και θα φάμε
χώμα βρεγμένο,
ανεβαίνουμε στις κορυφές των χιονιών
…νεκρές οι ντάλιες.
Δεν υπάρχουν όνειρα!
Ούτε λησμονιά.
Ζωντανή σάρκα
Σμίγουν σε φιλιά τα στόματα
μέσα σε πλεξούδες από φλέβες
και…
View original post 234 more words
Εσύ αναγνώστη
Εσύ αναγνώστη πάλλεις από ζωή και περηφάνεια και αγάπη
Όπως κι εγώ,
Για σένα είναι λοιπόν τ’ ακόλουθα τραγούδια.
***
Τον εαυτό τραγουδάω
Τον εαυτό τραγουδάω, έν’ απλό ξεχωριστό πρόσωπο,
Κι όμως εκστομίζω τη λέξη Δημοκρατικός, τη λέξη En-Masse.
Τη φυσιολογία απ’ την κορφή ως τα νύχια τραγουδάω,
Ούτε η φυσιογνωμία μόνη ούτε και μόνος ο νους αξίζουν τη Μούσα,
Λέω πως ολοκληρωμένη η μορφή αξίζει περισσότερο,
Το θηλυκό ομοίως με το Αρσενικό τραγουδάω.
Τη Ζωή απέραντη στο πάθος, τον παλμό και τη δύναμη,
Χαρμόσυνη, δημιουργημένη για την ελεύθερη δράση υπό τους θείους νόμους,
Τον Σύγχρονο Άνθρωπο τραγουδάω.
***
Για εκείνον τραγουδάω
Για εκείνον τραγουδάω,
Το παρόν στο παρελθόν υψώνω,
(Όπως δέντρο πολυετές από τις ρίζες ξεπετιέται,
Το παρόν επιβαλλόμενο στο παρελθόν,)
Με χρόνο και χώρο τον διαστέλλω
Και του εμφυσώ τους αθάνατους νόμους,
Μέσ’ απ’ αυτούς να επιβάλλει τον εαυτό του
Νόμο στον εαυτό του.
View original post 326 more words
Δρόμο παίρνοντας ή αφήνοντας
Δρόμο
Έτσι λέμε καιρούς και καιρούς
Θα την κάνουμε γι’ αλλού
Για το πιο μακρινό και έρημο
Νησί των Εφτά Θαλασσών
Όπου
Όσοι μας έσπασαν τ’ αρχίδια τόσα χρόνια
Κυρίως οι μοιραίοι των βιβλίων
Και οι γενναίοι τής πλατείας
Και οι γόηδες των μπαρ και τής αμμουδιάς
Θα λείπουν – όχι δε θα υπάρχουν πια
Ίσως μόνο στην κοιλιά τού θηρίου
Που τους κατάπιε
Σε μια δαγκωνιά στην τελική
Απελπισμένη σκέψη μιας νύχτας
Παραδομένης στα ποτά των αναχωρήσεων
Στις χαιρετούρες και τα παινέματα
Των ηρώων που φεύγουν
Αλλά όλο βρίσκονται κολλημένοι στα χτεσινά
Όπως λέμε στα κοφτερά βράχια
Κυνηγώντας τις λέξεις που θ’ αποστόμωναν
Την κόψη στο τέλος τής γλώσσας των άλλων
Ας πούμε των απέναντι
Φτηνιάρηδων ξεπουλημένων παραδόπιστων
Των σα μαστρωπών δυο αιώνων
Με τους ξεσηκωμένους κήρυκες
Κεκράχτες πετεινούς τού θέρους
Τού μεσημεριού – λέξεις
Που όμως δε ζυγίζονται αλλιώτικα
Αν δε μετράς σαράντα μαχαιριές
Πρώτα στη ράχη από χέρια παλιόφιλων
Ας πούμε eat my dust και φακ φακ
Fuck you all – λέξεις
Που ξεγλιστρούν μέχρι την άκρη
Τού χείλους των cunnilinguist &
Αν δεν έχεις καταβροχθίσει
Όμοια ξεφλουδισμένο σύκο
Τουλάχιστον το μουνάκι κάποιας Suzanne
Μαρκέλλας ή άλλης
Που σιροπιάζει στο πρώτο φιλί
Χύνοντας γερά μέσα στην πνιχτή φωνή σου
Τη γλύκα που κρύβουν τα γυμνά νησιά
Και πιο πολύ
Τα γυμνά όταν το θέλουν κορίτσια τής ερημιάς
Να σε φωνάζουν στη λιακάδα τους
Και σε καλούν στον οργασμό τους
Να γαμηθείτε μέχρι να ξημερώσει
Μέχρι που το σώμα να γίνει ο σωρός μιας σάρκας
Που μόλις κάνει φου ο άνεμος
Χάθηκες – μετά από τρία γαμήσια στη σειρά
Και την επομένη να σέρνεσαι
Στη δουλειά στο πάσο στη διαδρομή
Μέσα στο τρόλεϊ με τα τρεμάμενα καλώδια
Που τρίζουν και δεν κουβαλούν κανένα υλικό ονείρων
Ούτε για μια φωλιά πουλιών στη φυλλωσιά
Παρά μονάχα κομμένα φτερά
Παρά μονάχα χαμένες ελπίδες
Και τη βεβαιότητα
Πως ό, τι κι αν λέμε
Δε θα ξεκολλήσουμε ποτέ
Από το εδώ και το τώρα τού σήμερα
Ενώ το μέλλον από μακριά
Θα μας φτύνει με χάρη στο πρόσωπο
Κι εμείς θα νομίζουμε
Ότι η ρεματιά με τ’ αηδόνια
Ή τις νεράιδες έρχεται πιο κοντά
Σαν όνειρο με νερά από κρύσταλλο
Γεμάτο τραγούδια χορούς και γέλια
Από εκείνα τα ξεφαντώματα που ζήσαμε χτες
Και θέλαμε να ξαναδούμε στο αύριο
Σα γεγονότα που κανένα χέρι
Καμιά σκέψη και προπάντων
Κανένας πλησίον δε θα μπορούσε
Βουτηγμένος στη χολή του ν’ ακυρώσει για πάντα •
Οι αντάρτες
Κοιμούνται στις σπηλιές των βουνών
Οι Ατίθασοι Άντρες
Χωρίς το σβήσιμο της δίψας
Χωρίς τη ζεστασιά γυναίκας ή παιδιού
Κρεβάτι η ξιφολόγχη
Μαξιλάρι από ατσάλι
(1952)
***
Ύμνος
Είμαι στο σπίτι,
είσαι στο σπίτι,
μέσα
τα παιδιά
κοιμούνται στο
δωμάτιό τους
μέσα, είμαι
εργάζομαι
κάτω
από Το Λυχνάρι
του
ποιήματος
(1964)
***
Η ηλικιωμένη γυναίκα
Ο οδηγός του λεωφορείου κι εγώ καταλαβαίνουμε
ότι αυτή η μικροκαμωμένη ηλικιωμένη γυναίκα
δύσκολα μπορεί να σταθεί
έτσι την επόμενη φορά που θα είσαι
στο στόμα ενός λεωφορείου
δώσε ένα χέρι.
Ακόμα και η μανούλα σου
είναι ένα παιδί κοντά στο τέλος.
(1991)
*Από το βιβλίο “Front Lines – Selected Poems”, City Lights Pocket Poets Series No 55, 2002. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
Σε ποιόν να το πω ρε Θόδωρε ότι πέθανες
δεν είναι κανείς εδώ
και στο χωριό δεν σε ξέρουν
κι η μάνα μου δεν νιώθει από ποιήματα
με τους ομότεχνους παρτίδες έκοψα
τη λύπη πρέπει να την κρατά ένας
για να τιμά τον εκλιπόντα
Στον μόνο που το ξεστόμισα
ήταν η σκυλίτσα μου
πλάσμα εξόχως ποιητικό
που αν ήσουν εδώ χάδια θα σε γέμιζε
και φιλιά
***
Θέατρο
Θα ’χουμε μάχη
το βλέπω ξεκάθαρα
σμήνη πετάνε ανάμεσα απ’ τα δέντρα
στον αέρα υπερίπτανται σε φιγούρες
άλλα αερόβια
στο έδαφος ετοιμασίες και σκαψίματα
κουβάλημα τροφής στα καταφύγια
οι στρατοί παρατάσσονται στο θέατρο της μάχης
Είναι μέρες που ήρθαν τα πανάρχαια μαχητικά
αναβοσβήνει στην άτρακτο το φωτάκι τους
τα τανκς με τις κεραίες τους σκανάρουν τον χώρο
Μόνη κι ατάραχη κρυμμένη στην δάφνη η κουκουβάγια
παρατηρεί αθέατη
κι εγώ ετοιμάζομαι
δεν λιποψυχώ και βρέχω το σκυλί κι εμένα
με αντικουνουπικά
ανάβω φιδάκια…
View original post 211 more words
Δική μου στιγμή
Το βράδυ, τούτο το βράδυ έχει φως.
Τούτη η μέρα είναι η μέρα της κρίσης μου
τούτη η ώρα είναι η στερνή μου μα και η πιο μεγάλη
τούτη η στιγμή φεύγει και χάνεται μέσα στο χρόνο
μα είναι δική μου κατάδική μου
δεν ανήκει σε κανένα
είναι στιγμή της ψυχής και θα μείνει τέτοια
μέσα στους αιώνες για πάντα δική μου.
Περίμενα την τελευταία μου μέρα, η νύχτα σκοτεινή
μ’ αυτή είναι γεμάτη φως, φως που τυφλώνει
ποιος χάθηκε μέσα σε τόσο φως ποτέ;
Είναι πολύ μεγάλο να φεύγεις
και να σε συνοδεύει το φως μέρα ή νύχτα
συνήθως σε συνοδεύει το σκοτάδι μέρα ή νύχτα.
Τούτη η στερνή μου μέρα, νύχτα, στιγμή
είναι μια ευτυχία ολοκληρωμένη.
Έτσι ας χαθώ κόκκος σκόνης
στην απεραντοσύνη του σύμπαντος.
***
Υποχρεωτική συνύπαρξη
Ενωμένες χαλαρές άκρες
αταίριαστα νήματα
κοιτούν αναγκαστικά
προς την ίδια κατεύθυνση
Πέρα από συνηθισμένες πηγές
πήραν κάποια έννοια
αναζητώντας παράξενα μέρη
παράξενη ακρίβεια.
Εξοστρακισμένα αστέρια
στον ουρανό της ζωής
κόκκοι γύρης, έπεσαν στο χώμα
Χωριστή ζωή
ζωτική επαφή
συντροφικότητα αναγκαστική
ευαισθησία, έντονη ανάμεσά τους
αταίριαστα όνειρα
υποχρεωτική συνύπαρξη.
*Από τη συλλογή «Βάλτωμα στην ερημιά του κόσμου», Αθήνα 1985.
To Koskino 