Antonia Pozzi, Δύο ποιήματα

227333_152198831516331_100001786447242_353685_8253751_a

Δεν ξέρω

Νομίζω πως ο τρόπος σου να γελάς
είναι πιο γλυκός απ’ τον ήλιο
πάνω σ’ αυτό το βάζο με τα λουλούδια
που ήδη έχουν λιγάκι
μαραθεί –

νομίζω πως ίσως είναι καλά
να πέφτουν στα διάβα μου
όλα τα δέντρα –

να είμαι μια λευκή έρημη πλατεία
για τη φωνή σου – που ίσως
σχεδιάζει μονοπάτια
για έναν καινούργιο κήπο.

Ντροπαλότητα

Αν κάποια από τις φτωχές μου λέξεις
σ’ αρέσει
και μου το πεις
ακόμη και με τα μάτια μόνο
αφήνομαι
σ’ ένα μακάριο γέλιο
αλλά και τρέμω
σαν μια νεαρή μανούλα
που ακόμη κοκκινίζει
αν ένας περαστικός τής πει
πως το μωρό της είναι όμορφο.

*Μετάφραση: Άννα Γρίβα
**Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ένεκεν”.

Ορχάν Βελί Κανίκ, Παρέλαση ερώτων

28627_1478333523527_5530292_n

Η πρώτη ήταν εκείνο το λεπτό, κοκαλιάρικο κορίτσι…
Μου φαίνεται πως τώρα είναι παντρεμένη με κάποιον έμπορο.
Αναρωτιέμαι αν πάχυνε καθόλου.
Ακόμη καίγομαι για να την ξαναδώ.
Δεν είναι εύκολο πράγμα η πρώτη αγάπη.
……………………… ανεβαίνει
……………………. στεκόμαστε στη μέση του δρόμου
……………………. ακόμη κι αν
……….. γεμίσαμε τους τοίχους με τα ονόματά μας,
……………………… στη φωτιά.
Η Τρίτη ήταν η Δις Μουνεβέρ,
μεγαλύτερη από μένα.
Της έγραφα και πέταγα
τα γράμματα στον κήπο της.
Τα διάβαζε και έσκαγε απ’ τα γέλια.
Τα θυμάμαι ακόμη
και ντρέπομαι, σαν να ’ταν τώρα.
Η τέταρτη ήταν άγρια.
Μου έλεγε προστυχιές.
Μια μέρα γδύθηκε μπροστά μου.
Τα χρόνια πέρασαν,
μα δεν μπορώ να την ξεχάσω.
Κατοίκησε πολύ βαθιά τα όνειρά μου.
Ας προσπεράσουμε την Πέμπτη
κι ας έρθουμε στην έκτη.
την έλεγαν Νουρουνίσσα.
Όμορφη,
μελαχρινή μου,
αγάπη μου, λατρεία μου,
Νουρουνίσσα!
Η έβδομη ήταν η Αλιγέ, αστή από καταγωγή,
μα δεν την εκτιμούσα.
Όπως όλες οι αστές,
ασχολιόταν συνεχώς με γούνες και σκουλαρίκια.
Η όγδοη ήταν πάνω κάτω τα ίδια σκατά.
Εμπιστεύεσαι τη γυναίκα ενός άλλου,
μα όταν θελήσεις να φτάσεις ως το τέλος,
αρχίζουνε τα ψέματα και οι καυγάδες.
Το ψέμα είχε γίνει δεύτερη φύση της.
Την ένατη την έλεγαν Αίτέν.
Χόρευε το χορό της κοιλιάς σε κάποιο μπαρ.
Όσο εργαζόταν ήταν σκλάβα του καθένα,
μα μόλις τέλειωνε, μπορούσε
να κοιμηθεί με όποιον της άρεσε.
Η δέκατη φάνηκε έξυπνη
και με παράτησε.
Δεν έκανε άσχημα.
Ο έρωτας είναι δουλειά για πλούσιους,
τεμπέληδες κι ανέργους.
Αν δυο καρδιές αγαπηθούν
ο κόσμος μοιάζει ωραίος κι αληθινός.
Αλλά δυο σώματα γυμνά
ανήκουν στην μπανιέρα.
Η δωδέκατη έκανε καριέρα.
Τι άλλο να έκανε;
Ήταν φτιαγμένη για άντρα σαδιστή.
Την έλεγαν Λωξάντρα.
Τα βράδια ερχόταν στο δωμάτιό μου
κι έμενε μέχρι το πρωί.
Έπινε κονιάκ και μεθούσε.
Ξυπνούσε απ’ τ’ άγρια χαράματα
κι έφευγε για τη δουλειά.
Ας έρθουμε τώρα στην τελευταία.
Έπεσα πάνω της
σαν να μην είχα αγαπήσει άλλη γυναίκα.
Δεν ήταν μόνο θηλυκό. Ήταν προσωπικότητα.
Τέρμα οι βλακείες με τις ευγένειες,
το επίπεδο ζωής, την απληστία
και τα διαμαντικά.
«Αν είμαστε ελεύθεροι» μου είπε.
«Αν είμαστε το ίδιο» της είπα.
Ήξερε ν’ αγαπάει
και ήξερε να ζει.

Georg Trakl, Δύο ποιήματα

TRAKL

ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
(Πρώτο σχεδίασμα)

Μια σκούρα χρυσή καμπάνα αντηχεί –
ένας εραστής σε σκοτεινό δωμάτιο ξυπνάει·
το μάγουλο στις φλόγες· φως, τρεμοπαίζοντας, στο τζάμι χτυπάει.
Λάμπουν στο ποτάμι: κατάρτι, σκοινιά, πανί.

Ένας μοναχός, μια έγκυος γυναίκα μες στο συνωστισμό.
Κιθάρες παίζουν και αστράφτουν κόκκινες ποδιές.
Ατμόσφαιρα αποπνικτική· μες σε λάμψη χρυσή ξεραίνονται οι καστανιές.
Μαύρη υψώνεται η εκκλησία προκαλώντας θαυμασμό.

Από μάσκα χλωμή το Πνεύμα του Κακού κοιτάζει.
Μία πλατεία σκοτεινιάζει μακάβρια και φρικτή·
Ψίθυροι, το βράδυ, στα νησιά κινούνται.

Ασαφή οιωνό το πέταγμα των πουλιών διαβάζει
ο λεπρός, που ίσως πεθάνει και σαπίσει ως την αυγή.
Στο πάρκο τ’ αδέλφια, τρέμοντας, κοιτιούνται.

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Είναι ένας αγρός θερισμένος που πάνω του πέφτει μια μαύρη βροχή.
Είναι ένα σκούρο δέντρο, που στέκει ερημικό.
Είναι ένας άνεμος που σφυρίζει γύρω από άδειες καλύβες.
Πόσο θλιμμένο το βράδυ αυτό!

Στο κτήμα μπροστά
η ήρεμη ορφανή μαζεύει ακόμη αραιά στάχυα.
Στρογγυλά και χρυσά τα μάτια της πλανιούνται στο λυκόφως
κι η αγκαλιά της προσμένει τον ουράνιο μνηστήρα.

Στο γυρισμό
βρήκαν οι βοσκοί σαπισμένο
το γλυκό σώμα στην βάτο.

Είμαι ένας ίσκιος μακριά από σκοτεινά χωριά.
Τη σιωπή του Θεού την ήπια από
την πηγή του δάσους.

Στο μέτωπό μου κρύο μέταλλο κυλά.
Αράχνες ψάχνουν για την καρδιά μου.
Είναι ένα φως που σβήνει στο στόμα μου.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα” (1913), μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος
Περισσότερα στο http://mixalispapantonopoulos.blogspot.com.au/search/label/%CE%A4%CE%A1%CE%91%CE%9A%CE%9B%20%CE%93%CE%9A%CE%88%CE%9F%CE%A1%CE%93%CE%9A

Ron Riddell, Λέει ο Πλάτων

r.riddell_posible_foto_unal

Στον Dean

Ο Πλάτωνας λέει ότι δεν είμαστε κάτι περισσότερο από φευγαλέες αποχρώσεις
σε ταραχώδη ή σιωπηλά σπήλαια αν και ποτέ δεν συναντήθηκε μαζί σου
στη λεωφόρο West Coast*, στο Mount Cook** ή στη ζούγκλα
όπου η μυρωδιά του αγριόμελου αναβλύζει από τα δέντρα

ποτέ δεν σε συνάντησε στην παραλία ή στο δρόμο
όπου χέρια συνεπαρμένα κι ατρόμητα, ελίσσονται
στην ακτινοβολία του μωβ φυλλώματος της φτέρης***, του χρυσού Karaka****.

Σταματάμε για να ξεκουράσουμε τα μάτια μας και να δειπνήσουμε
μια ανάσα ανέμου έρχεται από τη θάλασσα
αναστενάζοντας στις ανοιχτές αγκάλες του Kauri*****
μιλώντας στο φως του φεγγαριού στη φωνή του Morepork******

Σημειώσεις
*West Coast Road, λεωφόρος στο Canterbury της Νέας Ζηλανδίας.
**Mount Cook, βουνό της Νέας Ζηλανδίας.
*** Στο πρωτότυπο αναφέρεται ως Frond, δηλαδή ως μεγάλο φύλλο φτέρης, σύμφωνα με μερικούς βοτανολόγους. Άλλοι βοτανολόγοι το αναφέρουν ως φύλλο των cycads και των φοινίκων.
****Karaka, ιθαγενές δέντρο της Νέας Ζηλανδίας.
*****Kauri, είδος φυλλοβόλου δέντρου της Νέας Ζηλανδίας.
******Morepork, είδος μικρής καφετιάς κουκουβάγιας που ζει στην Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία, το Τιμόρ, τη Γουινέα και τα γειτονικά νησιά.


Ο Ron Riddell είναι ποιητής, πεζογράφος, ζωγράφος και αγωνιστής της ειρήνης από τη Νέα Ζηλανδία. Πολυγραφότατος, πολυδημοσιευμένος, πολυμεταφρασμένος και πολυταξιδεμένος. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του στη διεύθυνση http://www.ronriddell.com

Ελληνική μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Άρης Αλεξάνδρου, Δύο ποιήματα

47501_3777544838826_400272431_n

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι έτσι αργούν κι οι λέξεις
ν’ ακονιστούν σε λόγο.

Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

ΓΥΜΝΑΣΜΑ

Δοκίμαζε, συνέχιζε τα γυμνάσματά σου.
Κοίτα που κ’ η θάλασσα ανακατεύει συνεχώς
ουρανό και φύκια
πασχίζοντας να βρει το σωστό της χρώμα.

Matt Hetherington, Δύο ποιήματα

Eye_to_Eye

Αυτό

είναι αυτό που δεν μπορώ να πω
αυτό που θέλω να πω

και αυτό που λέω
δεν είναι αυτό που θέλω να πω

αλλά αυτό που μπορώ να πω
είναι ότι δεν θέλω να το πω

και ό,τι δεν θέλω να πω
είναι αυτό που δεν μπορώ να το πω

*Από τη συλλογή Surface (Precious Press, Μελβούρνη 2004), σελ. 49.

Είναι

πίσω από τον νεκρό είναι το πτώμα
πίσω από το πτώμα είναι η φωνή
πίσω από τη φωνή είναι η βία
πίσω από τη βία είναι το μάτι

πίσω από το μάτι είναι η πείνα
πίσω από την πείνα είναι το αίμα
πίσω από το αίμα είναι το φεγγάρι
πίσω από το φεγγάρι είναι ο τοίχος
πίσω από τον τοίχο είναι το μπροστινό του τοίχου

πίσω από το φόβο είναι ο ήλιος
πίσω από τον ήλιο είναι ο καθρέφτης
πίσω από τον καθρέφτη είναι το κλουβί
πίσω από το κλουβί είναι η καρδιά

πίσω από την καρδιά είναι ο ωκεανός
πίσω από τον ωκεανό είναι η λέξη
πίσω από τη λέξη είναι η ειρήνη
πίσω από την ειρήνη είναι το φως
πίσω από το φως είναι το φως

*Από τη συλλογή Surface (Precious Press, Μελβούρνη 2004), σελ. 58.

*Ο Matt Hetherington ζει και δημιουργεί στη Μελβούρνη. Είναι ποιητής, συγγραφέας, δάσκαλος και μουσικός. Τα τελευταία 20 σχεδόν χρόνια έχει συμμετάσχει σε πάμπολλες ποιητικές και άλλες εκδηλώσεις. Έχει κυκλοφορήσει τις ποιητικές συλλογές Love and Fear: A Poetry Anthology (Ed.) (La Trobe University, 2003), Surface (Precious Press, 2004), I Think We Have (Small Change Press, 2007), angles of a broken hill (Ed.) (Broken Hill Regional Writers’ Centre, 2008) και Eye To Eye (De-Repression Press, 2012). Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί ευρέως στην Αυστραλία, τις ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες, ενώ έχουν μεταφραστεί στα ρωσικά, ολλανδικά, τουρκικά, γερμανικά, αραβικά και τώρα στα ελληνικά.

**Η φωτογραφία της ανάρτησης κοσμεί το εξώφυλλο της πρόσφατης ποιητικής συλλογής του Matt Hetherington, Eye To Eye και είναι του Paul Buckley.

***Ελληνική μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Ασημίνα Ξηρογιάννη, Της αγάπης

549478_408751302470969_100000083072144_1548857_1865718847_n

Περάσαμε έρωτες πολλούς.
Ανταμώσαμε σατύρους αγκιστρωμένους
σε σώματα που΄ξεραν μόνο να ξεχνούν.
Ψυχές δεν γνώρισα πολλές να μου ανοιχθούν σε πλάτος και σε βάθος
Της δικής σου τις διαστάσεις δε λησμόνησα.

Περάσαμε έρωτες πολλούς-
Κρυφά και φανερά-
Μας στιγμάτησαν για να μας αφήσουν μετά
εκεί απ΄όπου ξεκινήσαμε,
Στην πρώτη νιότη.

Μαζί.

Μαζί βαδίζουμε σιωπηλά ακούγοντας τους κραδασμούς
του ανέμου της ζωής,
Τις ελευθερίες μας μοιράσαμε σωστά.Με οικονομία.
Και ο χρόνος μάς σεβάστηκε.

Άννα Νιαράκη, Δύο ποιήματα

a-1-blog-dancing

καθʼοδόν
(Τετράδιο Πειραμάτων/ εκδόσεις Χαραμάδα 2010)

Όταν οι λέξεις σιγήσουν
θα πει πως το σώμα σου,
εύγλωττα παραδόθηκε.
Θα πει πως κάποιος
χαμήλωσε την ένταση
και μόνο η σκόνη ακούγεται,
καθώς ακουμπά
αιωρούμενη το μέτωπο.

Όταν οι λέξεις σιγήσουν,
οι νότες θα λάβουν σκυτάλη
κι όλα τα χρώματα θα βάψουν το σκηνικό.
Θα έχουν ξεχυθεί αρώματα και μνήμες
κι εγώ μόνο θα σε κοιτάζω,
αποτυπώνοντας το περίγραμμά σου
με μολύβι στο χαρτί.

Κάθε πετάρισμα βλεφάρου, κλακέτα,
στοπ καρέ της μορφής σου,
που θα μονταριστεί αργότερα
και θα παίζει διαρκώς
κατά την απουσία σου.

Όταν και οι ήχοι σιωπήσουν,
θα έχω σίγουρα καταστραφεί ή
θα είμαι καθ΄οδόν.

Σε σένα
(Τετράδιο Πειραμάτων/ εκδόσεις Χαραμάδα 2010)

Σε σένα απευθύνεται αυτό το ποίημα.
Όπως και τόσα άλλα.
Σε σένα που ορνιθοσκαλίζεις ιερογλυφικά
κάτω από το φεγγάρι μιας ερήμου.
Ή μιας πόλης έρημης, λερώνοντας τους
βρώμικους τοίχους της με κόκκινη μπογιά.
Που περιφέρεσαι χαράματα
μισομεθυσμένος, ημίτρελλος
σε σοκάκια, πλατείες και άδειες
λεωφόρους,
ακίνητος.
Σε σένα που στέκεις παράμερα
της σιωπής, κομπιάζοντας μπροστά
στη φωτιά και τη σαστισμένη οργή της.
Που φυτεύεις υάκινθους σε μια ξερή
βουνοπλαγιά πεθαμένων λέξεων και
περιμένεις την άνοιξη.
Φορέας ανισόρροπων παλμών,
καλοφτιαγμένος
στέρεος και βαρύς
μες στη διαύγεια της θλίψης σου.
Χαμένος.
Ανακαλύπτεις όσα
θα χάσεις ξανά και ξανά.
Τινάζεις από το μαύρο
τις χρωματιστές επωμίδες
και τραβάς την πορεία σου.
Απίθανη ελπίδα της εμμονής μου.
Σε σένα,
που δεν ξέρω
ποιος είσαι,
ξέρω μόνο ότι
έρχεσαι…

*Αναδημοσιεύονται από τσ http://www.poiein.gr και http://poihshkaipoihtes.blogspot.com

Τζούλια Φορτούνη, υστερόγραφο

9200_4993746571189_2684387_n

ποτέ δεν προλάβαινα
τα ληξιπρόθεσμα χρέη
τα dead lines
τις ημερομηνίες
όμως πήγαινα πάντα νωρίτερα
στα ραντεβού μου
και περίμενα
σαν να σκηνοθετούσα μια άφιξη
ή έναν πρόωρο αποχωρισμό

πάντα υπήρξα βιαστική
και ανυπόμονη
στο επάγγελμα
στον έρωτα

δεν ήμουν έτοιμη
ποτέ δεν θα είμαι

* Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το προσωπικό ιστολόγιο της Τζούλιας Φορτούνη στο http://purplestigmes.blogspot.gr/

Άννα Ιωαννίδη, Ο λυγμός της θάλασσας

ΘΑΛΑΣΣΑ+1

Θαλασσοπούλια νεκρά σκέπασαν την ακτή.
Δύσοσμο το θαλασσινό αγέρι.
Κύματα από πλαστικό.
Μία εικόνα χωρίς λόγια ο βυθός,
μία υδάτινη χωματερή,
τάφος ψαριών.
Πέλαγος τοξικό!

Μαύρες κηλίδες κάλυψαν την ακτή.
Χαμένες οι παιδικές αναμνήσεις.
Σβησμένες οι πατημασιές στην αμμουδιά.
Σάπια φύκια έκρυψαν τα βότσαλα.
Πέλαγος τοξικό!

Εκεί στο τοπίο της μαζικής συνενοχής
μία εικόνα μήνυμα καταστροφής
για την ζωή που χάνεται κι αργοπεθαίνει.
Πέλαγος τοξικό!
Για πόσο ακόμη η ελπίδα
θα υπερασπίζεται τ’ όνειρο του παιδιού,
το τραγούδι του δελφινιού;

* Έπαινος στον Ε΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης στη μνήμη Στέλιου Γεράνη της Εταιρίας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά.

**Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Χρήστου Σιψή και πάρθηκε από το http://sipsischristos.blogspot.com