Σεις που πιστεύετε
ότι ο έρωτας με δάμασε
γελιέστε
Μόνη παραδόθηκα
θεραπαινίδα και βασίλισσα
να τον αντικρύσω γυμνό
να μάθω τα μυστικά του
να μην με αφανίσει.
*Από την ποιητική συλλογή “Όσο κόκκινο μου αρνήθηκες”, εκδ. Οσελότος 2013.
**Η εικόνα τη ανάρτησης είναι έργο της Maria Kreyn.
φωνάζεις
τους ανέμους,
τρέχεις στις στάχτες
του τσιγάρου
και μαυρίζεις τις τσέπες σου,
ψάχνεις
για ξεχασμένες αγάπες,
ξεγυμνώνεσαι,
στριφογυρίζεις στους ύμνους
των πεινασμένων
αρσενικών,
χαϊδεύεις τις ρώγες σου
με το μαύρο φως
των άγνωστων χεριών
και κοιτάς
τους σάτυρους,
εκλιπαρούν
για τις ματιές σου,
εκκωφαντικές κραυγές
στην σιωπή
της απελπισίας
και συ να ταξιδεύεις
με τους ανεμοστρόβιλους,
στις παλιές ιστορίες
του μέλλοντος,
να ντύνεσαι
με παρτίδες πόκερ
και να ψάχνεις
στις γαλάζιες σκιές
του λυκόφωτος,
αυτόν που θα σε ταξιδέψει
στους γυάλινους
θόλους
των ονείρων σου•
8-11-2013
Έρχεστε
με τα λόγια στο σακί των ματιών
χτυπάτε το στήθος μου
και σας ανοίγω.
Ο ορίζοντας βυζαίνει την ομίχλη
προχωράτε.
Αποσκίρτησ’ η ψυχή.
Μαριονέτες γλεντάν
το εύκαιρο σώμα.
Ποτάμι περασμένης ώρας
κυλάει σιγαλά τα νερά.
Τα παιδιά σχολνάνε.
Τις κηλίδες των δακρίων
μαζεύουν από το στήθος μου.
Ποτίζουν τα πουλιά
*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της ποιήτριας Ηλιόδενδρον στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com
1
Όλο μιλάω για γραμμές επίπεδα και πέτρες
για να μην τύχει και προσέξεις
πόσο διστάζω να σε αγγίξω
σαν τον κατάδικο που στέκει μες στη νύχτα
διστάζοντας να βάλει το απολυτήριο στην τσέπη
γιατί το ξέρει
πως τόσο φως δε θα το αντέξει.
2
Είχα πάντα έτοιμο
ένα μικρό μπουκάλι που θα ‘ριχνα στη θάλασσα.
Βόρειο πλάτος –αλλάζει κάθε μέρα
μεσημβρινός –αλλάζει κάθε νύχτα
στίγμα –οι χειροπέδες μου.
Δεν το ‘ριξα ποτέ.
Φαίνεται πως πάντοτε υπήρχες.
Όσο υπάρχεις
ταξιδεύω.
3
Θα σε βρω.
Όπου πατάς
πέφτουν πράσινα φύλλα.
4
Ίσως και να ‘σαι πρόφαση
όπως προφασίζομαι τα φύλλα
κ’ έχω κατά νου μου το νερό
όπως μιλάω για γεράνια
και βλέπω εκεί που αγγίξανε
τα χείλη σου το φως.
5
Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά
μια υπόγεια σήραγγα.
Με ένα σουγιά με ένα πιρούνι με τα νύχια
σκάβαμε τις πέτρες
ξέροντας πως θα φτάσουμε το πολύ ως τη θάλασσα.
Κι όμως μας είτανε ανάγκη
να βλέπουμε τα χέρια μας να ζούνε
μου είτανε ανάγκη
να βλέπω πως κοντεύω πόντο πόντο
να σε φτάσω.
6
Μαζί σου δε διστάζω να μιλήσω
πιο σιγά κι από ένα δέντρο στο σκοτάδι.
Μαζί σου η φωνή μου θα διακόψει τη σιωπή
σαν την αγάπη που διακόπτη για μια νύχτα
τη ζωή μας.
7
Ήθελε να ζήσει
όσο θέλουμε κ’ εμείς
κι όμως τον σκοτώσανε.
Είχε ένα χαμόγελο
σαν τη στιγμή που στρίβω τη γωνία
και βλέπω φως
στο παράθυρό σου
κι όμως τον σκοτώσανε.
Μπόρεσε και δέχτηκε πως θα τον ξεχάσουμε
όπως ξεχνάς μια πέτρα που κρατάει το σπίτι σου
κι όμως τον σκοτώσανε.
* Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το Λογοτεχνικό Καφενείο στη διεύθυνση http://logocafe.blogspot.com
Κόκκινο έβαψα
τον ουρανό,
μέρες που μ’ έχασα
και μ’ απαρνήθηκα,
γελώντας αναίτια
τις έζησα.
Κόκκινο έβαψα
το νερό,
σε δάκρυα μ’ έπνιξα
και με διέσωσα,
ξεχνώντας τύψεις
με ξεγέλασα.
Κόκκινο έβαψα
το ποίημα αυτό,
με λέξεις μ’ έσβησα
και μ’ ανέστησα,
γράφοντας μ’ αίμα
μ’ εκδικήθηκα.
(από ανέκδοτη ποιητική συλλογή)
Ίσως να είμαι”ένα
κομμάτι άρρωστο
ενός άρρωστου πράγματος”
ίσως κάτι να μ’έχει κυριεύσει
σίγουρα υπάρχει ανάμεσά
μας μια ομίχλη
σε διακρίνω με το ζόρι
αλλά τα χέρια σου
είναι δυο ζώα που ανοίγουν
δρόμο μες την ομίχλη
και μ’ ακουμπούν.
Ο αρχηγός είναι σιωπηλός
-(σχεδιάζω το σιωπηλό του πρόσωπο)
Ο αρχηγός είναι ισχυρός
-(σχεδιάζω το δυνατό του χέρι)
Ο αρχηγός είναι το αφεντικό των μισθοφόρων
-(σχεδιάζω τα κρανία των νεκρών)
Μετάφραση: Μόσχος Εμμ. Λαγκουβάρδος
Urna con perfil politico
El caudillo es silencioso
-(dibujo su rostro silencioso)
El caudillo es poderoso
-(dibujo su mano fuerte)
El caudillo es el jefe de los hombres armados
-(dibujo las calaveras de los hombres muertos)
17 Νοέμβρη επέτειος
————– ο δρόμος πεδίο μάχης
πεσμένες σημαίες
—- τσακισμένα πανό και κίτρινη σκόνη
Οι ανθρωποφύλακες με τις ασπίδες
Οι ανθρωποφύλακες με τα δακρυγόνα
Πλήθος αμέτρητο στους παράδρομους
——- υψωμένες γροθιές, συνθήματα
κι εσύ ανάμεσά τους
—————– με κόκκινο φουστάνι
οργισμένη σαν ηφαίστειο
———————- όμορφη σαν ιδέα
Κι εγώ ξωπίσω σου μια ζωή
—- με το σημάδι σου κατακούτελα
———– να σ’ ακολουθώ σαν οπτασία
4 Νοεμβρίου 2013
Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Έτσι μικρό ήταν τ’ όνειρό μας.
Μα τούτο τ’ όνειρο ήταν τ’ όνειρο
όλων των πεινασμένων και των αδικημένων.
Κι οι πεινασμένοι ήταν πολλοί
κι οι αδικημένοι ήταν πολλοί
και τ’ όνειρο μεγάλωνε σιγά-σιγά.
Μεγάλωνε πάντοτε
το ίδιο στρογγυλό σαν το ψωμί
και το ίδιο στρογγυλό και σαν τον ήλιο
και το ίδιο στρογγυλό και σαν τη γη
και το ίδιο στρογγυλό σαν τον ορίζοντα.
Ετούτο τ’ όνειρο των πεινασμένων,
τ’ όνειρο των αδικημένων
όλου του κόσμου…
*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από τον τοίχο φίλου στο facebook.
