Δίπλα απ κρύα δέρματα και τα δέντρα από μπετόν,
Μέσα στους υπονόμους και τους νόμους επιβίωνα,
ζώντας ετεροκαθορισμένος,
δανεικός παίχτης μιας ζωής-παιχνιδιού, δίχως έμβιους ήλιους.
Μεγάλωνα.
και κάθε φορά που κοιτούσα το ηλιοβασίλεμα,
το έβλεπα μέσα από ένα συρματόπλεγμα.
“Είναι για να μην πέσεις” μου λένε.
Για την ασφάλειά σου.
Και έτσι μεγάλωνα.
Προστατευμένος και προστατευόμενος.
Μέχρι που συνάντησα μια πόρτα στο ταξίδι μου.
Ένα ηλιοβασίλεμα από ψηλά.
Μα φαινόμουν τόσο μικρός σε σχέση με αυτό.
Και τότε κατάλαβα, πως το νόημα στην ζωή μου,
είναι τα καθημερινά ηλιοβασιλέματα,
με γυμνά μάτια.
Με γυμνά σώματα.
Γυμνά από πάθη και λάθη.
Ηλιοβασιλέματα χρόνων,
και αιώνων,
μαζί σου.
Σε όλη μας την ζωή.
Κι αν ο καιρός είναι συννεφιασμένος,
μην απελπιστείς.
θα δημιουργήσουμε εμείς ηλίους
και θα τους κοιτάμε να χάνονται,
στην ανθρωποθάλασσα.
Θα κόψουμε το συρματόπλεγμα με τα δόντια μας,
όπως κοβόμασταν κατά λάθος,
όταν φιλιόμασταν με πάθος.
Έχει περάσει καιρός,
από τότε που σε είδα να μου χαμογελάς.
Πότε είδες τελευταία το ηλιοβασίλεμα;
Ξέρω.
Έχουμε συρματόπλεγμα.
Μα εγώ το ‘χω καταλάβει προ πολλού.
Το συρματόπλεγμα είναι για την ασφάλειά τους.
Και την ασφάλεια όλων σας.
Από μένα.
Από τον πόθο μου να κάνω τον κόσμο αυτόν να δύσει.
Μόνο και μόνο για να κάθομαι στην κορυφή του πιο ψηλού εναπομείναντα πύργου,
με εσένα.
Επειδή η αρετή της καταστροφής είναι γλυκιά μα πιο γλυκιά είσαι εσύ.
Και όσο περίεργο πράμα σου φαίνεται ο χρόνος,
σκέψου πόσος χρειάζεται για να σε φτάσω.
Και πόσος δεν χρειάζεται για να σε γνωρίσω.
Και πόσος χρειάζεται για να ηρεμήσω εγώ
από τα μοναχικά ηλιοβασιλέματα,
που μου προσφέρονται απλόχερα εδώ.
Την σκυτάλη την πήρε το φεγγάρι τώρα.
Άραγε πόσα φεγγάρια είδες γυμνή από τότε;
Δίχως στάλα ηθικού και ψυχολογικού ρουχισμού;
Γυμνή στα μάτια του;
Σε βρήκα πριν από καιρούς,
μα πριν υπήρχαν και άλλοι καιροί,
με μοναχικά ηλιοβασιλέματα,
και μελοδραματικά φεγγάρια.
Μα θα ‘ρθουν και άλλοι καιροί,
και μαζί θα τους περάσουμε
και χώρια.
Και καθώς σε κοιτώ μέσα απ το παράθυρο του φεγγαριού γυμνός,
δε σκέφτομαι τίποτα άλλο
εκτός απ το καταστροφικό παιχνίδι του μέλλοντος.
Και αυτήν σου την αρετή να με κοιτάς όπως κανένας άλλος.
Και γελώ.
Και επιβεβαιώνω με τα αισθήματά μου
την σκέψη μου:
Η επανάσταση θα ‘ταν βαρετή δίχως τα ηλιοβασιλέματα (μαζί) σου.
(Ακόμη και αυτά με συρματόπλεγμα)
