III

Από μικρός μου άρεζαν
οι βιωματικές ιστορίες.
Αυτές,
που γίνεσαι πρωταγωνιστής,
όσο κρατά το διάλλειμα,
και μόλις επιστρέψεις
στον χείμαρο των στιγμών,
είσαι αλλαγμένος
-όχι στη διάθεση μονάχα-
μέσα σου πάνω απ’ όλα.

Μια φλόγα ζεσταίνει την καρδιά
και καρτερείς,
με μάτια διάπλατα από χαρα,
και προσμονείς,
σαν το μικρό παιδί μπροστά σε τούρτα,
να σου δωθεί η αφορμή,
πράξη να κάνεις
όσα έχεις μάθει.

Έτσι και με την ιστορία.
Υπάρχουν τόσοι τρόποι
να μάθεις τα συμβάντα,
μα έναν μονάχα αγάπησα.
Αυτόν που γίνεσαι κομμάτι της
και βγάζεις τα συμπεράσματα σου.

Νιώθεις
τη θλίψη,
τη χαρά,
στον όλεθρο του άθους πνίγεσαι
και στης εξέλιξης το τρένο
ψάχνεις εισητήριο.

Κακά τα ψέματα,
απ’ τις πηγές
μαθαίνεις την αλήθεια.

Πήγα στην αγορά με τα πουλιά
Κι αγόρασα πουλιά
Για σένα
αγάπη μου
Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια
Κι αγόρασα λουλούδια
Για σένα
αγάπη μου
Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά
Κι αγόρασα αλυσίδες
Βαριές αλυσίδες
Για σένα
αγάπη μου
Και μετά πήγα στην αγορά με τους σκλάβους
Και σ’ έψαξα
Αλλά δε σε βρήκα
αγάπη μου

Ηρώδειο:
Η υγρή ψυχή των ψηφοφόρων
ελαύνεται εις πάθος,
φταίνε οι τόνοι της “Ποιμενικής”
(για ό,τι γράφω, γράψε λάθος
αν λάβει γνώση ο ανακριτής…)

Φθηνές, εσθήτες, λιλιά, λοφία
χοντρές κυρίες που έχουν γνώμη,
στολές – γαλόνι
Πρώτες σειρές
συγκαταφάσκουσα μπουρζουαζία.
Αν είχα θάρρος κι ένα μπετόνι…
“μα τι σας φταίει η κοινωνία;”

τα σπίρτα κρύβω –

πρέπει να στρίβω

με υποπτεύονται για αναρχία.

*Δημοσίευση περιοδικό “Ήχος +Hi Fi”, Νο 77, Αύγουστος 1979. Αναδημοσίευση “Κοινωνική Αρμονία” Νο 29, 1/2009, από όπου και το πήραμε.

Στον Raúl Gustavo Aguirre

Αυτή η μανία να με νομίζω άγγελο
δίχως ηλικία,
δίχως ένα θάνατο που να μπορώ να ζήσω,
δίχως συμπόνια για τ’ όνομά μου
μήτε γι’ αυτά τα κόκκαλα που περιφέρονται και κλαίνε.
Και ποιος δεν έχει μια αγάπη;
Και ποιος δεν χαίρεται ανάμεσα σε παπαρούνες;
Και ποιος δεν κατέχει μια φωτιά, ένα θάνατο,
ένα φόβο, κάτι φρικτό,
κι ας είναι με πούπουλα
κι ας είναι με χαμόγελα;
Μοχθηρό παραλήρημα ν’ αγαπάς μια σκιά.
Η σκιά δεν πεθαίνει.
Κι η αγάπη μου
αγκαλιάζει μονάχα αυτό που ρέει
σαν λάβα κόλασης:
μια σιωπηρή στοά,
φαντάσματα σε γλυκιά διέγερση,
ιερείς από αφρό,
και πάν’ απ’ όλα αγγέλους,
αγγέλους ωραίους σαν μαχαίρια
που ανυψώνονται τη νύχτα
κι αφανίζουν την ελπίδα.

*Aπό την ποιητική συλλογή “Οι χαμένες περιπέτειες” (1958). Δεν ξέρουμε τον μεταφραστή. Όποιος τον ξέρει να μας ειδοποιήσει για προσθέσουμε το όνομά του εδώ.

=====================
Η Alejandra Pizarnik (Αλεχάντρα Πισάρνικ) γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες στις 29 Απριλίου του 1936 από γονείς μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη. Αποτελεί μια από τις εμβληματικότερες φιγούρες της λογοτεχνίας της Αργεντινής κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα. Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από μια βαθιά εσωστρέφεια και ένα λιτό αισθησιασμό όπου η κάθε λέξη αποκτά τη δική της οντότητα. Το 1958 εξέδωσε την τέταρτη ποιητική συλλογή της, Οι χαμένες περιπέτειες, από την οποία το ποίημα «Εξορία». Η συλλογή ποιημάτων, Δέντρο της Άρτεμης (1962), με πρόλογο του Οκτάβιο Πας, σηματοδότησε την ώριμη περίοδο της ποιητικής της καριέρας. Η Πισάρνικ αυτοκτόνησε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1972, παίρνοντας υπερβολική δόση ναρκωτικών.

**Ευχαριστίες στον Σούλη Θωμόπουλο που το ανάρτησε στη σελίδα του στο facebook.

Μπροστά η σκιά των ημερών,
Με το ταμ ταμ, τα τύμπανά της, προμαντεύει
Την έχιδνα που κροταλίζει οmertà κουλουριασμένη,
Ενόσω αχαμνός καιρός ζυγιάζει τους αρμούς μας με το χώμα.
(Αίσθημα το κοινό ή παράδοξο μας οδηγεί στα χιόνια)

Ακολουθούμε την πομπή, φίλε, κουτρουβαλώντας.
Στα υγρά στενά, φολίδες απ’ ολισθηρές φωνές που σκορπιστήκαν,
Και οι άκληροι αυτόχειρες των στοιχισμένων δέντρων,
Λουστράρουν τα παπούτσια σου καθώς περνάμε.
(Πόσες στάλες του τίποτα αβάσταγα το τίποτα τρυπάνε)

Και πουθενά δεν κατοικεί ο ευγενής παλιάτσος των σπαρτών μας —
Δεν έχει πια δουλειά για κείνον σε γη χέρσα·
Άσπαρτες θε να μείνουνε οι απάτες
Που απορροφούν, με γλώσσες μπαμπακένιες,
Αυτό το υδρόφιλο κακό που δε σ’ αφήνει.
(Κρύψου παλιάτσο μου βαθιά μες στα φτωχά μας στήθη)

Το μολυβί, ακέριο του το βάρος θα φορτώσει
Στα ρείθρα — στις υδρορροές,
Στις τρύπιες μας ημέρες—
Κι έχουμε ανάγκη στα σκιερά μια κάποια διωρία,
Προτού μέσα στα όμβρια να βουτηχτούμε φέτος.
(Δεν έχει άνωση τούτος ο χαλασμός να μας σηκώσει)

Κράτα μια ανάσα·
Να σκύψει το παχύ του γένι ο Μέλλοντας πάνω στην πολιτεία,
Να βρούμε από πού έρχεται τούτη η υγρασία·
Ψηλά ή χάμω τελικά
Τινάζονται τα υδαρή πανιά του άρρητου πόνου,
Κοντά με τα ανθρώπινα ή τα πουλιά που πάνε.

*Πρώτη δημοσίευση περιοδικό “Το Παράθυρο”, Τεύχος Σεπτεμβρίου 2011 (ένα ακόμα ζεστό «ευχαριστώ» στην Άννα Νιαράκη). Εμείς “δανειστήκαμε” το ποίημα και την εικόνα της ανάρτησης από εδώ: http://trenopoiisis.blogspot.gr/2012/12/maria-theofilakou.html

Σήμερα είμαι ηττημένος, λες και γνώρισα την αλήθεια.
Σήμερα είμαι διαυγής, λες και πρόκειται να πεθάνω.
Λες και η επαφή μου με τα πράγματα δεν ήταν μεγαλύτερη
απ’το να πω ένα αντίο, αυτό το σπίτι κι αυτή η γωνιά του δρόμου να γίνονται
μια σειρά από βαγόνια, που αναχωρούν στο άκουσμα μιας σφυρίχτρας
που αντηχεί μέσα απ’ το κεφάλι μου,
και ένα τίναγμα των νεύρων κι ένα ράγισμα των οστών καθώς πηγαίνουν.

Σήμερα είμαι συγχυσμένος, σαν κάποιος που αναρωτήθηκε, ανακάλυψε και ξέχασε.
Σήμερα είμαι διχασμένος ανάμεσα στην πίστη μου,
στην εξωτερική πραγματικότητα του Καπνοπωλείου στην άλλη άκρη του δρόμου
και στην εσωτερική αλήθεια του αισθήματός μου, πως όλα δεν είναι παρά ένα όνειρο.

Απέτυχα σε όλα.
Μη έχοντας κανέναν σκοπό, ίσως πράγματι όλα να ήταν ένα τίποτα.
Γνωρίζοντας τι έχω,
γλίστρησα από το παράθυρο στο πίσω μέρος του σπιτιού,
κι ύστερα ξεχύθηκα στον κάμπο με προσδοκίες μεγάλες,
αλλά δεν βρήκα παρά δέντρα και χόρτα,
κι όταν υπήρχαν άνθρωποι δεν ήταν παρά ίδιοι μ’ όλους τους άλλους.
Απομακρύνομαι μ’ ένα βήμα απ’ το παράθυρο και κάθομαι στην καρέκλα.
Τι πρέπει να σκεφτώ τώρα?

{…}

Έπειτα, αφήνομαι πίσω στην καρέκλα
Και συνεχίζω να καπνίζω.
Όσο μου το επιτρέπει το πεπρωμένο θα συνεχίζω να καπνίζω.

Έμβολο της μηχανής
του σύννεφου κατοικία και κόσκινο συνάμα
Στην ακρόπολη ακόμα σε θρηνούν
Μα εσύ θα ανασάνεις μες στο θαύμα

διαβήκαμε την έρημο
με την δίψα δεύτερο ίσκιο
και την τυφλότητα
σαν όρνεο να τρυγάει τη ματιά μας

και στον ωκεανό του ψεύδους
της βυθοσκόπησης η πρώτη μαθητεία
της περιέργειας η αμαρτία
βαραίνει τα μελλούμενα μας

Ζούμε ήσυχα κάτω από το δέρμα
Δεν είναι ψέμα και ας μοιάζει αλήθεια
ώσπου από την κοιλότητα της νύχτας
στο φως νέας μέρας να ξανασαρκωθούμε

Μα η αντανάκλαση σαν φευγαλέα νιότη
Ένα εξαπτέρυγο που στροβιλίζεται αιωνίως
Και ο χορός που συνεπαίρνει τα κορμιά μας
Εννέα βήματα και μια στάση

*Αναρτήθηκε μαζί με την εικόνα από το παιδί-φάντασμα στην Επικράτεια του Μηδενός στο http://epikrateiatoumidenos.blogspot.com απ’ όπου και αναδημοσιεύεται.