Να τελειώσουμε με τις αυταπάτες μας
πως κάτι θ΄αλλάξει
πως κάτι καλό θα γίνει
δεν πρόκειται ν΄αλλάξει τίποτα
δεν πρόκειται να γίνει κάτι καλό
για τη ζωή μας
όσο αυτοί κυβερνούν
με τις διάφορες ονομασίες
και φορεσιές
με το βλέμμα του θανάτου
στα μάτια
και τα σιδερένια χέρια
πρέπει να δράσουμε
να ΄ρθουν οι δικές μας μέρες
που όλοι οι άνθρωποι
θα ζουν ελεύθεροι
κι αλληλέγγυοι
ν΄αγαπήσουν
να δημιουργήσουν
και να εργαστούν
χωρίς κανένα υπολογισμό.
Ω, λειψές υπάρξεις
στα πατρογονικά κύτταρα
σκαλώσατε,
πανηγυρίζοντας
που βρήκατε πεδίο
να προβάρετε
τις εντολές της κοινωνίας.
Στην εργασία πέσατε
με ζέση
κι όσες στιγμές
σάς δόθηκαν (κατά συνθήκη)
απ’ τον χρόνο,
τις ανακατώσατε στα
παλιατζίδικα,
μήπως και βρείτε
σακάτικες εντελέχειες
και φτιάξετε νέους σκοπούς
και στόχους
(λογικούς, ως επί το πλείστον).
Ω, από φόβο εγκαταλείψατε
την ηδονή
και κουκούλες φορέσατε,
μήπως και αντέξετε τις κραυγές.
Ω, ήταν η μόνη
ανταμοιβή
που –αποδοτικά- οικονομήσατε
σε τούτον τον κόσμο,
κατά δική σας ομολογία.
Νοσταλγία
Μάτια αναζήτησης ελπίδας
Βλέμμα απείρου προσδοκίας
Καρτερικότητα θανάτου
Πνοή δαρμένη ανελέητα στα κύματα
Σφυγμοί που τρέμουν στην
απεραντοσύνη του κόσμου
Όνειρα που δεν ξυπνούν ποτέ
Ραγισμένη ψυχή
Κλάμα βουβό στο βυθό
της θάλασσας.
Θα φορέσω μια παλιά φούστα της μαμάς
σε χρώμα κυπαρισσί με λίγο κιτρινάκι
ένα καπέλο με πλουμιστά φτερά
μια τσάντα που θα κρύβω τα φιλιά της
ένα φλατ παπούτσι
που θα λάμπει στο σκοτάδι
κι ανάλαφρα σαν πτηνό του ουρανού
μην σκύβεις το κεφάλι κοίτα εδώ
σε χορό θα σε ζητήσω παθιασμένο
αχ, και θα ‘ναι τούτος ο χορός
μια καταιγίδα από γκλίτερ και στρασάκια
ανεμοστρόβιλος από χρωματισμένα κομφετί
ένα χαστούκι στα πρέπει και τα μην τους
ναι, στους δρόμους θα χορέψουμε
σφιχτά αγκαλιασμένοι
τον κόσμο θα αλλάξουμε
ελεύθεροι να ζήσουμε
κι ας μην μας αγαπήσουνε.
Χανιά, 30/9/2018
Δειλινό
ΔΕΙΛΙΝΟΥ ΩΡΑ.
Τα πρώτα αστέρια τρεμοπαίζουν
ώσπου να στεριώσει το φως τους στη νύχτα
και εμείς αλλάζουμε χρόνο και τόπο
μέσα σε ένα σκοτεινό περιβάλλον που αλλάζει και αυτό.
Τα φώτα της πόλης άναψαν,
η κίνηση στους δρόμους αποκτά μαγευτικούς ρυθμούς,
ματιές, χαμόγελα, ψίθυροι ερωτικοί στο ημίφως.
όσο προχωρά η νύχτα οι άνθρωποι ζευγαρώνουν.
Ερωτογενής χρόνος
τα σώματα συνεπαιρνει σε χορούς λυτρωτικούς.
***
Αλληλουχία
ΤΟ ΓΑΛΑΝΟ της θάλασσας τρικυμίζει,
το κίτρινο του ήλιου μας περιθάλπει,
να, πιο κει οι μέλισσες τα άνθη αρμέγουν.
Και η νύχτα θα απορροφήσει
τα κελαηδίσματα των πουλιών.
Η σελήνη φωτίζει
τα μονοπάτια που διαλέγουν οι εραστές.
***
Νοσταλγία
ΛΕΥΚΟ ΦΟΡΕΜΑ σύννεφου είσαι ντυμένη
υπερίπτασαι
και πάλι θα συναντηθούμε
στο πορφυρό του ηλιοβασιλέματος.
Τα χείλη σου τόσο κοντινά
τόσο μακρινά.
Τα μάτια σου μελιά της θλίψης
διαβάζουν το παρελθόν.
Και γίνεσαι τόσο όμορφα γαλάζια
στου ουρανού την αγκαλιά.
*Από τη συλλογή “Φεγγάρι ολόγιομο”, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2010.
Vincent van Gogh, Old man in sorrow on the threshold of eternity
{Εναλλακτικός τίτλος: Επιστολή Προς Οποιονδήποτε Άνθρωπο Μιλάει με τη Δική του Φωνή}
του
Πολλές φορές αισθάνομαι ότι, σε κάποιο σημείο της ιστορίας μας, θ’ αποκαλυφθεί ότι το κλισέ του καλλιτέχνη που πουλάει την ψυχή του στον Διάβολο για να δημιουργεί Έργα που κανένας άλλος δεν δημιουργεί, είναι πέρα για πέρα αληθινό: Και πως εμείς πράξαμε ακριβώς αυτό, απλά βάσει της συμφωνίας δεν το θυμόμαστε. Πουλήσαμε την ψυχή μας στον Διάβολο ώστε να γράφουμε ποιήματα που κανείς άλλος δεν γράφει, και γι’ αυτό πονάμε, μα και γι’ αυτό γράφουμε αυτά που γράφουμε.
Όλα τα παραπάνω θα μας τα αποκαλύψει ο Διάβολος σε κάποιο σημείο της ιστορίας μας, μα δεν θα σταματήσει εκεί. Θα κοιτάξει να μας ξεφτιλίσει μία τελευταία φορά. Θα θυμηθούμε ότι ο Διάβολος, Διάβολος κι ας είναι, δεν μπορεί να πει ψέματα – και χαμογελώντας μας κοροϊδευτικά θα μας ρωτήσει:
“Θέλετε μήπως ν’ ακυρώσουμε τη συμφωνία; Πείτε το, και θα σας επιστρέψω την ψυχή· μα θα πάρω πίσω τις λέξεις.”
Και εκείνη τη στιγμή, θα δούμε γύρω μας όλους τους βαρετούς περαστικούς –με τους ίδιους ήχους τους και τις ίδιες λέξεις τους– και θα τρομάξουμε. Θα τρομάξουμε τόσο πολύ. Και θα του απαντήσουμε, σχεδόν παρακαλώντας τον, πως
“Όχι. Όχι. Μην αλλάξεις τίποτα. Η συμφωνία εξακολουθεί να ισχύει.”
O Διάβολος θα χαμογελάσει θριαμβευτικά. Όσο υπάρχουν ποιητές, θα κερδίζει ξανά και ξανά το στοίχημα με τον Αντίπαλό του. Ο Διάβολος τώρα θα εξαφανιστεί από μπροστά μας.
Και θα μείνουμε
να γράφουμε
όμορφες λέξεις
στο σκοτάδι.
*Για περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com
ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΖΕΙ
Σαν ένα χτύπημα δυνατό
στο δοκάρι.
Έτσι αρχίζει η μέρα μου.
*
ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ
Τι Κυριακές
χαράζει η μπάλα
της ψυχής μου το χορτάρι
χοροπηδά ωσάν αερικό
τρελό χορό χορεύει
ασκεί ασφυκτική υπεροχή
και με στριμώχνει.
Χτυπώντας με δύναμη
στ’ αριθμημένα του μυαλού μου
με στροβιλίζει
και με πάει
με πάει
με πάει.
*
ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ
Τίγκα το γήπεδο
χρώματα
ιαχές
ο ήλιος πάνω ολοπόρφυρη μπάλα.
Όλα δικά μας σήμερα.
*
ΕΥΤΥΧΩΣ
Δυνατό ματς.
Ευτυχώς είπε
τρίβοντας τα χέρια του
να πάλι λίγη ποίηση
στα γήπεδα.
*
ΣΤΟ ΓΑΜΑ
κατεβαίνει από δεξιά
γοργόφτερος
αφήνοντας πίσω του μύθους και σκόνη
σουτάρει
η μπάλα στο γάμα
πέφτουν τα σύννεφα
ασπρίζει το στάδιο
βουτούν μέσα τους οι θεατές
χορεύουν
ζωγραφίζουν
γράφουν ποιήματα.
*
ΚΑΘΩΣ ΣΟΥΤΑΡΕΙ
Τρίζουν τα οστά του.
Το νιώθεις στο παίξιμο του ματιού
την ανάσα
την κάμψη της γροθιάς του
καθώς σουτάρει.
οσφραίνοντας της γης την ορμή
ανεβαίνοντας η ψυχή του απ’ τα κάτω.
*Από τη συλλογή “Δοκάρι και μέσα”, Εκδόσεις 24 Γράμματα, 2018.
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ
Αποφασίσαμε ένα βραδυ ή ένα πρωί
Δεν ακούσαμε κουβέντα
τι δύναμη να έχουν τα λόγια
άλλωστε
σε τέτοιες στιγμές
*
ΜΙΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΝΕΡΟ
Πλυντήρια
Νεροχύτες
και σκονισμένα πατώματα
μας αγκαλιάζουν
και εμείς βιαζόμαστε να αλλάξουμε
σιφόνια και μάταια παντελόνια
σε κυλιστά σεντόνια
στριμωχνόμαστε
*
ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ
Για να μπουν σε έναν τόπο
βαμβακερής τρυφερότητας
θέλει λίγη προσπάθεια από αυτούς
ότι με τα χρόνια δεν χωνεύτηκε ποτέ
να το ξεράσουν
*Τα ποιήματα περιλαμβάνονται στην Ανθολογία της ομάδας “Ο Κύκλος Των με τίτλο “Γεια, σ’ αγαπώ, αντίο”, εκδ. Άπαρσις, Φεβρουάριος 2018.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Ερχόμαστε στο χρόνο
ζώντας ένα νεκρό πριν από μας
και ανθισμένοι βαδίζουμε στο θάνατο
υπομένοντας νεκρότητα
***
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
α
Σαν κομμάτι λάβας πέφτει η ζωή
στο ραγισμένο δέντρο και το απολιθώνει.
Ένα πλήθος αίμα αθώων είναι ο θάνατος.
Ποιος θα παρέβλεπε τη φρίκη;
*
Δ’
και ήρθε η μέρα
που έγινες κουρασμένη.
Επειδή στη μιζέρια
ήταν πρόκληση η μοναξιά σου
τα μάγουλά τους φουσκώσαν τα ερπετά
και στην αγνότητα της καρδιάς σου ξεράσαν.
*Από τη συλλογή “Εγγύς από το μέλλον, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Οκτώβρης 2013.
ΔΥΟ ΑΓΑΠΕΣ
(προοίμιο)
Αρχή Σοφίας!
Δημιουργίας!
μα και Θυσίας!
O Έρωτας!
Αυτόν ψεφτίζει
κι άλλον στολίζει
με την αλήθεια!
Τούτον σκοτώνει
και κείνον σώνει
με παραμύθια!
Αρχή αργίας
και δυστυχίας
μα κι ευτυχίας
ο Έρωτας!
Αυτόν παιδεύει
κι άλλον χορεύει
σαν το παιχνίδι.
Τούτον προσέχει
και σ’ άλλον μπλέκει
γύρω, ένα φίδι.
Αρχή οδύνης
παραφροσύνης
και σωφροσύνης.
ο Έρωτας!
Κενοδοξίας,
φιλοδοξίας,
μα κι αναρχίας
ο Έρωτας.
Φτωχό πλουταίνει.
Πλούσιο φτωχαίνει
με δίχως πόνο•
δειλό θεριεύει
κι άντρα μαζεύει
σε μια άκρη μόνο.
Πόρνες αγιάζει!
Κακούργο αλλάζει
ο Έρωτας!
Πως συνετίζει,
όποιον τον βρίζει,
ο Έρωτας!
Όλα τα κάνει
κι όλα τα φτάνει
ο Έρωτας!
Τη δόξα πιάνει,
τη δόξα χάνει
ο Έρωτας!
Απελπισία
στην τρικυμία
δεν έχει
ο Έρωτας!
Ελπίδες δίνει
όσο δε σβήνει,
ο Έρωτας!
Μ’ όχι φουντώνεις,
με ναι γλυτώνεις
τον Έρωτα!
Η Τέχνη πρώτη
απ’ τη λεπτότη
βγήκε του Έρωτα!
Θυσία ξέρει,
που τον συμφέρει
ο Έρωτας!
Και να τον βρίσεις
κι ό,τι ν’ αγγίξεις
είσαι στον Έρωτα!
Σ’ ότι να μείνεις
κι ό,τι να γίνεις
είσ’ ένας Έρωτας
Έρωτας είσαι!
για τούτο ζήσε,
σαν Έρωτας!
*Το ποίημα αυτό του Νίκου Βέλμου (1890-1930) γράφτηκε ως προοίμιο στο βιβλίο του “Δυο αγάπες”.
**Το χαρακτικό στην εικόνα, που είναι όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Φραγγέλιο” (1928), είναι του σπουδαίου χαράκτη Άγγελου Θεοδωρόπουλου.
***Η ανάρτηση αυή ειναι αναδημοσίευση από τη σελίδα του Διαμαντή Καράβολα.
