…γυναίκες που σας σμίλεψαν γυναίκες
υποταγμένες όπως η κοίτη στο ποτάμι
φτεροκοπάτε γύρω από τη ματαίωση
όπως οι μύγες γύρω από τη λάμπα

με δεκαέξι ημιτελή ποιήματα στο συρτάρι
με δεκαέξι ημιτελείς συλλογές στη μήτρα του κόσμου
με δεκαέξι ημιτελή φωνήεντα στον λάρυγγα
με δεκαέξι ημιτελή σύννεφα στον ουρανό σας

κορμιά δίχως ανάγκες
θαλασσινές σπηλιές που μπαινοβγαίνει ανέγγιχτος ο χρόνος
γυναίκες δίχως τόπο

Η νέα ποιητική συλλογή της Μαργαρίτας Μηλιώνη απαρτίζεται από τρεις ενότητες: α) «Γυναίκες δίχως τόπο», β) «Κορίτσια της Αμοργού» και γ) «Το πλοίο φεύγει». Με επίκεντρο τη γυναικεία παρουσία και περιβάλλοντα χώρο τη θάλασσα και το νησί της Αμοργού, η Μαργαρίτα Μηλιώνη, με έντονη θεατρικότητα και σκηνική οικονομία, αναπτύσσει μια σειρά ποιημάτων με τη μορφή γυναικείων μονολόγων. Η γυναίκα αντιμέτωπη με την έμφυλη θέση της αλλά και τη φθορά, ακόμα περισσότερο, με τη θνητότητα. Στη δεύτερη ενότητα τα κορίτσια της Αμοργού μοιάζουν να ενσαρκώνουν την ίδια την ποίηση. Λόγος άλλοτε τρυφερός και άλλοτε σκληρός, αμείλικτος και πάντα ποιητικός, πηγαία εξομολογητικός και οπωσδήποτε, βαθιά υπαρξιακός.

Η Μαργαρίτα Μηλιώνη σπούδασε Νομικά και Εγκληματολογία. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Με λένε Ηγησώ (εκδ. Γαβριηλίδης, 2005), Ο ζωολογικός κήπος του Ile Saint-Louis (εκδ. Φαρφουλάς, 2016) και τις νουβέλες Δίκην φαιδράς σελήνης (εκδ. Γαβριηλίδης, 2010, εξαντλ.) και Ο Οργανισμός (εκδ. Κύμα, 2018). Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά και στα γαλλικά.
Διατηρεί το προσωπικό ιστολόγιο «ανοιχτό παράθυρο» στη διεύθυνση margmil.wordpress.com.
Πληροφορίες

*https://www.catisart.gr/margarita-milioni-quot-ospoy-egine-mple-quot/?fbclid=IwAR3s_TsxUGYwBqgD_5bk89irVx1M2yV_0T_gQ1Ygc5fbHBOAAfJwM7fw8i8

ΑΛΛΟ
Το παιχνίδι του τέλους
Κι άλλο
Το τέλος του (όποιου) παιχνιδιού
Παίζεται μία μόνο
Καί τελευταία φορά
Δεν είναι δυνατόν
Κάποτε θά το παίξεις κι εσύ

Μέσα σε καταυλισμούς αναμνήσεων
Συνωθούνται άνθρωποι μέ φωνή
Ταπεινή προφέρουν περήφανους
Στίχους αυτοσχεδιάζουν αποχαιρετισμούς
Κι εξαφανίζουν ευτελείς παρορμήσεις

Πιστεύω να το έχεις ήδη αντιληφθεί
Το παιχνίδι του τέλους είναι στημένο
Με τον ίδιο πάντοτε νικητή
Γι’ αυτό και παίζεται απελπισμένα
Με νύχια και με δόντια

*Από την Ενότητα “Επιμύθιο” της συλλογής “Ο πρωθύστερος λόγος”. Περιέχεται στο βιβλίο “εν όλω Συγκομιδή 1943-1997, εκδόσεις Άγρα, σελ. 311.

ποντίων τε κυμάτων ανήριθμον γέλασμα

Αισχύλου, Προμηθεύς Δεσμώτης

Τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια
την ώρα που κρύβονται οι άνεμοι
σαν μαγεμένη κολυμπάει
η θάλασσα
στο γαλάζιο τ’ ουρανού

Με αρκετή σιγουριά θάλεγε κανείς
ότι παραμένει εν γνώσει της αμέτοχη
στην περιστροφική κίνηση της γης
Θα μπορούσε επίσης να πει
ότι την αφήνει εντελώς αδιάφορη
και η σοφία των απειράριθμων ψαριών
και ας χαράσσουν τόσο πολύπλοκες διαδρομές
στα βαθύρριζα νερά της

Τα βράδια όμως
ενώ η σελήνη την τιμονεύει
μοιάζει με λάγνα γυναίκα
που έχει ένα και μοναδικό καημό
αν οι κινήσεις των λαγόνων της
εξακολουθούν ακόμη να ρυθμίζουν τους χτύπους
στην καρδιά του αγαπημένου της

Εις μνήμην Έκτορος Κακναβάτου

Εσύ
το διαφορικό της εξίσωσης
που ανατινάχτηκε.
Εσύ
το διηνεκές πάνω από ακραίφνια στάχυα
που αναγνωρίζουν ως άπειρο τη θάλασσα
του Λιβυκού και τις Σποράδες
με την ευαισθησία των μπαρμπουνιών.
Καθώς πνιγότανε ο άσος στο κοβάλτιο
Χιλιάδες στήμονες ενταφιάστηκαν
σε μια γη που το κόκκινο χώμα
σκόνιζε Λαιστρυγόνες
και νοτικά νάκλια.
Μεσάνυχτα μας προσπέρασε
Βραδυφλεγής ο αμφίβραχυς.

*Από τη συλλογή “Εγχειρίδιο μικρών θανάτων”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2017.

Η ποίηση μπαίνει στο όνειρο
όπως ο δύτης σε μια λίμνη.
Η ποίηση, πιο τολμηρή απ ’ τον καθένα
μπαίνει και πέφτει,
σαν μολύβι
σε μια λίμνη άπατη όπως το Λοχ Νες
ή θολή και άτυχη όπως η λίμνη Μπαλατόν.
Παρατηρήστε τη από το βυθό:
Ένας δύτης
αθώος
τυλιγμένος στα φτερά
της θέλησης.
Η ποίηση μπαίνει στο όνειρο
όπως ένας δύτης νεκρός
στο μάτι του Θεού.

*Από «Τα ρομαντικά σκυλιά», μτφρ. Κωσταντίνα Παναγοπούλου-Pérez.

**Το ποίημα και τη φωτογραφία της ανάρτησης, του Ralph Gibson, τα πήρα από τη σελίδα της Mαρίας Θεοφιλάκου στο facebook.

Εδώ τεντώνουν συρματόσχοινα οι φερέλπιδες ακροβάτες-
-εδώ γκρεμοτσακίζονται οι ισορροπημένοι εξισορροπιστές
εδώ τα δούναι και λαβείν, τα αναχώματα, οι λάσπες, τα προσχώματα
εδώ οι αρτινές γεφυρώσεις-
-οι διαμεσολαβητές εδώ μεσολαβούνε-

εδώ εντέλλεται ο αρμόδιος κι επιτελείται ο αναρμόδιος
-εδώ θριαμβεύει ο ύστερος και λάμπει ο πρωθύστερος
εδώ το τερματίζει ο στερνός-

«το ξύλο από το οποίο είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος είναι γεμάτο ρόζους
και δύσκολα παίρνεις από αυτό ίσιο δοκάρι»

εδώ προπονούν οι ευσεβείς τον σεβάσμιο σεβασμό τους-
εδώ τα άντερα όλων των προστακτικών-
-εδώ η αιμοκάθαρση, το σμπαραλιασμένο νεφρό σου
εδώ τα φύκια σας- εδώ κι οι μεταξωτές μας κορδέλες

εδώ τα καθημαγμένα κουτάβια, η αιωρούμενη απειλή
κι ο άψογα προγραμματισμένος μπόγιας-
εδώ τα υποτακτικά περιλαίμια, η μασημένη δωροεπιταγή-
τα νέφτια του εντολέα-
εδώ οι κατάρες κάνουν γκελ κι αθρυμμάτιστες
επιστρέφονται στον αποστολέα—

εδώ επαναπροσδιορίζεται ο επαναπροσδιορισμένος-
εδώ ο προορισμένος ανακαλύπτει τον σκυμμένο του προορισμό-
εδώ γνέθουν τα φερέφωνα τα κρόσσια της κραυγής τους-
εδώ τα θυμιάματα, τα κόλπα και τα θαύματα
εδώ που ο σκοπός λιβανίζει τα μέσα-

δεν έχει πεύκα εδώ, λεύκες, ιτιές, κληματαριές ή ψιλόλιγνα κυπαρίσσια-
εδώ τα χαμόθαμνα υποδύονται τις καιόμενες βάτους
-οδύρονται με χρησμούς, σφαδάζουν με παναγίες-
-εδώ ο αυτοεκπληρούμενος κάνει εντατικά
φροντιστήρια στις προφητείες-

«πάντα γλιστράνε και σου φεύγουν μέσα από τα δάχτυλα
οι άπειρες ζωές που όλο αλλάζουν»

εδώ λυσσομανάνε τα τηλέφωνα, εδώ που κουδουνίζει ο αέρας-
εδώ η ομαλή διαδοχή, η αψεγάδιαστη συναλλαγή
εδώ το κατεψυγμένο μας μαριδάκι-

εδώ αναμετράται η αναμέτρηση με την αναβολή-
-εδώ οι συγκρουσιακοί αναβάλουν τη σύγκρουσή τους-
εδώ ο «ριζοσπαστικός ανθρωπότυπος» -βούτυρο στο ψωμί
του κάθε πεφωτισμένου ορνιθολόγου-

εδώ οι κότες και τα αυγά, εδώ οι χνουδωτές απορίες-
εδώ η τετράγωνη λογική, εδώ ο καρβουνιασμένος της κύκλος-
πεσιμισμός-ορθοδοξία-ελληνισμός: εδώ η ξέπνοη στέρνα

εδώ «το τίμημα του αποπροσανατολισμού», τα κίτρινα ένθετα
κι η πολυκέφαλη σμέρνα
το θάμβος του φθόνου εδώ -η προτομή του Κρέοντα
και οι συμφέρουσες ανταύγειες της Νικολέτας-
-εδώ η πειραγμένη εξάτμιση – το μαύρο χιόνι σου
ο άταφος χρονοπόνος σου -εδώ το χαμένο ρεπό σου-

εδώ η καταμέτρηση και ο συνωστισμός-
εδώ το ποδοπάτημα κι η οικονομία στις σφαίρες

«όρθιοι στα κράσπεδα μες στο ψιλόβροχο γεμίζουμε τα βρεγμένα πεζοδρόμια ώμο με ώμο
σιωπηλοί και ωχροί κοιτάζοντας τα φέρετρα με μάτια τρομαγμένα»

εδώ ο προσιτός αμμόλοφος για ν’ ατενίζεις
-ναυάγια στ’ αριστερά-
-ναυάγια στα δεξιά—

κι ανάμεσα κι ολόγυρα αυτούς που επιπλέουν
-μέρα με την ημέρα-

περιχαρείς κι ευγνώμονες που ακόμα δεν έχουν πνιγεί
προσμένοντας το συνεργείο διάσωσης
να καταφτάσει πανηγυρικά
πάντοτε

από «εκεί——————————————————————————-πέ ρ α»

*Από τη συλλογή “Οδός Ρόδων”, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Μάιος 2018.

ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Είχε δέκα μικρά νήματα
για να ρίχνει δίχτυα
να τα περνάει σε βελόνα
και να συγκρατεί τα πόδια

Είχε δέκα μικρά καρούλια
για να μπαινοβγαίνει σε ρολόι
να λογαριάζει το καλοκαίρι
και να μεταθέτει τα χέρια

Ήταν εν ολίγοις
θεριζοαλωνιστική μηχανή
ίσως και αργαλειός
ή και παραγάδι

Εν πολλοίς
φύτευε
ξήλωνε
πέταγε στη θάλασσα τα ψάρια

Πέτρα ή πετραδάκι
κάβουρας ή καβουράκι
πάει καιρός
που γνώριζε τον κόσμο
μεγάλος
σαν αχινός

***

ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Του είπε, αν με αγαπάς
θέλω
να περάσεις το βλέμμα σου
από μέσα μου

κι αυτός για να συγκεντρωθεί
της ζήτησε να κλείσει τα μάτια
έβγαλε το αριστερό
κι ύστερα το άλλο

και έριξε βόλους
πέρασε το ένα κάτω από τα πόδια της

παίξανε τυφλόμυγα

*Από τη συλλογή ‘Διώρυγα μεταξύ νεφών”, εκδ. Θράκα 2018.

Σοφά λόγια

Όποιος κρατάει
το βουνό
έλεγε η μάνα μου

κρατάει τη χώρα

τα ίχνη της νύχτας
τον ήχο της παλιάς
καμπάνας
στην κοιλιά του

κι όλες εκείνες
τις τρελές σκιές
των προγόνων

που – έναν αιώνα
τώρα-

στοιχειώνουν
την κορυφογραμμή

***

Σπάνιο φως

Κι οι λάμπες κάποτε

θα αστράψουν 

από έρωτα

με χέρια σπλαχνικά
ενθυμούμενα

της μάνας μου 

το χάδι.

Βουνά και θάλασσες

αίφνης,

θα τα χάσουν

με τούτο τον εξαγνισμό

*Από τη συλλογή “Ισόβιο πρόσωπο”, Εκδόσεις Μελάνι 2018.

18

10
Στην ειδικότητα
κούραρα έναν ασθενή
μανιακό

Έγραφε ποιήματα
Για ‘μένα,
Σε άδεια πακέτα τσιγάρων,
Σε ‘μένα
Τα ‘δινε
Μόνο.

Πήρα πτυχίο
Και πήγα να τον αποχαιρετίσω.
Τον αγκάλιασα.
“Να σε φιλήσω;”
“Ναι”
“Στο στόμα, στο στόμα” φώναζαν οι τρόφιμοι.
“Όχι, δε σε φιλώ στο στόμα”.

Με φίλησε στο μέτωπο.

***

11.

Υπήρξε αναχωρητής.
Ως αθάνατος
βαρέθηκε τελειότητα
ως θνητός
κανονικοποιήθηκε με επιτυχία.

Θάνατος
μαδώντας τον,
καρφώνει αράχνες στα μάτια
αυτές που δαγκώνουν
γνέθουν, στις κόγχες τους, ιστό.

“Τυφλέ”
Φώναζαν οι φίλοι του.
“Τυφλέ,
οι άνδρες δεν κλαίνε”.

***

12.

Στο ενδιάμεσο του χρόνου της
ο χρόνος σταμάταγε
δίχως οίκτο, αθεμελίωτα.

Πάντα, φορούσε γυαλιά ηλίου
και πάντα -όταν τα έβγαζε-
έβλεπες τα μάτια της κόκκινα
μ’ ένα μαύρο τόξο κυκλικό
γύρω απ’ την κόρη.

* “Η απουσιολόγος”, εκδόσεις Θράκα, 2016.

Εδώ το χώμα ασύρματος
Οι άνθρωποι μισές ζωές
Τα μεσημέρια οδύνη
Τα παγκάκια χώρες κλειστές
Τα πουλιά μαρμάρινα
Οι βελανιδιές νυκτόβιος τρόμος
Οι ίσκιοι παράθυρα
Οι γάτες αιώνια λύπη
Οι πιλοτές δαγκωματιές
Η δυστυχία καλλωπισμένη
Κι ο θάνατος θάνατος

*Από τη συλλογή “Άγια Νήπια”, εκδ. Άπαρσις 2019.