Απλά μαθηματικά

Η ακούσια λοιπόν παραθέριση
στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης
ξεκινάει από το α- αρνητικό για να γίνει
ολοκλήρωμα στο α- στερητικό.
Αυτή είναι η ακολουθία
από τον αριθμό π στον αριθμό ψ,
καθόλου άγνωστο
προνοητικό κι αμείλικτο
σαν στίγμα μελανό του ήλιου
της ανοιξιάτικης εργατιάς,
σαν δερματοστιξία κρυφή των ορυχείων
που ηλιαχτίδας δεν είδαν ματιά
πριν την ημέρα της απεργίας,
σαν ιμάντες –κορδελες θαρρείς–
για σκοπούς διακοσμητικούς
στο σπασμό του πολυσχιδούς πειράματος.
Έτσι, σε απλά και ανάποδα μαθηματικά,
συντελείται η αντίστροφη πορεία
προς τις βασικές έννοιες,
παρά και ενάντια στην ταραχή της.

*Η εφαρμογή της ινσουλινοθεραπείας (insulin coma therapy, инсулинотерапия) στους νοσηλευόμενους με σχιζοφρένεια σταμάτησε στις ΗΠΑ και Ευρώπη γύρω στο 1970 αλλά συνεχίζεται σε άλλες χώρες.

***

Ιδεασμοί

Αυτή η κακιά συνήθεια της αναμέτρησης
με τη θλίψη που σιγοβράζει στις φλέβες,
με το δέρμα που χλωμιάζει με το διακόπτη,
με το γυαλί που ραγίζει με τους
Νευτώνειους ιδεασμούς
εκθρονίζει τα σκαλισμένα εν λευκώ
πρόχειρα μαύρα τετράγωνα
και άλλα σχήματα της τελειότητας
που τόσο αφιερωμένα τοποθέτησα
στην αποστειρωμένη αίθουσα
προσφορά στην τέχνη της αφαίρεσης.
Βλέπεις, στα σκαλοπάτια του ναού
το ποτάμι ρέει σκούρο
για να γεννήσει τον καταστροφέα,
μολυσμένο από φόβους,
συνωστισμένες δεισιδαιμονίες,
οδυνηρά ζωντανό.
Στα χνάρια της θεάς κι εγώ
αγκαλιάζω την αντανάκλαση
και σπαρταράει φεύγοντας
ώσπου να μιλήσει ο βυθός
με λόγια δικά μου.

*The Music Project: Parvathy Baul

Είναι μία από τις παραλλαγές του ινδουϊστικού μύθου για τον θεό Κρίσνα, υιό της Γιαμούνα η οποία είναι πνεύμα του ποταμού. Η αγαπημένη του Ράντα προσπαθεί να τον αγκαλιάσει αλλά, βλέποντας μόνο την αντανάκλαση στο νερό που ξεφεύγει από τα χέρια της, μπαίνει όλο και πιο μέσα στο ποτάμι ώσπου να χαθεί.
Στην παράδοση της Βεγγάλης, τα τραγούδια των περιπλανώμενων μουσικών Baul, αποτελούν μέρος της πνευματικής τους άσκησης που συνδυάζει στοιχεία του ταντρισμού, του σουφισμού και του βουδισμού, εκφράζοντας την “κοσμική αγάπη” μέσω της οποίας το σώμα και το πνεύμα έρχονται σε επαφή με το Απόλυτο.

**Από τη χειροποίητη συλλογή ”Τα ψυχομετρικά (β’ σχεδίασμα)”, Καλοκαίρι 2019.

Σπάζω τη μήτρα

Σπάζω τη μήτρα
που με γέννησε.
Ώρες ανώριμες
ανώνυμα διαβαίνουν.

Μέσα στην άνυδρη
ομορφιά
μ’ αυτή τη σκόρπια
αγανάκτηση

Θωπεύω ίσκιους,
ξεμακραίνει ο τόπος
νυχτώνει ο φόβος,
συνεχίζω στο χώρο.

Γίνομαι όπλου κρότος,
φωτιάς καπνός.
Είμαι η μήτρα η σπασμένη,
σωπαίνει ο κόσμος.

***

Συγκεντρώσου στους ζωντανούς

Συγκεντρώσου στους ζωντανούς.
Η επιτυχία μου ήταν να ακούω
το τραγούδι των γλάρων.
Παρατηρώντας την αιωνιότητα
σε μια κουταλιά νερό,
αγγίζω ακόμα της συνάντησης το λόγο.

Συγκεντρώσου στους ζωντανούς.
Η επιτυχία σου είναι ο Θεός
τυπωμένος σε φόντο πράσινο.
Πληκτρολογώντας τον κωδικό
μπορείς να εισέλθεις
στην επανάληψη του 0-1.

Συγκεντρώσου στους ζωντανούς
η εποχή σου δεν αντέχει
άλλα νούμερα…

…γεννημένη το 1973.

*Από τη συλλογή “επιΣτροφή από την απόΣταση”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα 2012.

ΕΡΩΣ ΠΕΡΙΡΡΕΩΝ

Η ροή της Αγάπης μέσα μου
μεταμορφώνει το γερασμένο μου κορμί
σε μίσχο που πρώτο θωρώ.
Η σκέψη Σου και μόνο
ιάσιμο ψυχής.
Ω Έρωτα Εσύ φτερά χαρίζεις,
που μια στον Αιθέρα να ίπτανται
και μια στα Τάρταρα βαθιά στοές
να σκάβουν.

Μέλι γλυκό και δάκρυ λύσσας
στις φλέβες σου κυλάει
κι όποιον κερνάς ζαλίζεται
και σε νιους Κόσμους πάει.

10/12/2007

***

EGO VS LOVE

Γράφω με το δάχτυλο πάνω στην άμμο
τα λόγια του θυμού και της οργής,
να λιώσουνε στης θάλασσας το κύμα,
να ψηθούνε στου παφλασμού την άρμη
και να χαθούν στου πρώτου ανέμου την ανάσα.

Έτσι ώστε όταν σ’ αγκαλιάζω,
όταν σε φιλώ,
να μην σκέφτομαι θάλασσες να ουρλιάζουν,
να μην αγγίζουνε της ζήλιας τα φίδια της Αγάπης
τον βωμό,
να μην σταλάζει αίμα πικρό και χολή ο πληγωμένος
εγωισμός μας.

‘Ισως έτσι να μπορώ να συγκρατήσω,
αν και κυλάνε σαν νερό μες σε κλεψύδρα,
τις φιλντισένιες και χρυσές στιγμές μας της Αγάπης.
Κλεισμένα λες σε μικροφίλμ τα Όνειρά μας,
ανασαίνουνε με βράγχια κάτω απ’ το φωτογραφικό
υγρό.

26/8/2008

*Από τη συλλογή “Ονειράκατος”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Μάιος 2009.

Στον Δ. Γ.

Κι αν το κορμί σου έθαψαν,
τη σάρκα δε λυπούνται.
Γελούσαν από πάνω της
λερώνοντας τα νιάτα.

Αναιμικά φιλιά.
Ακρότητες.
Μαγεία μεταφρασμένη.

Ο ουρανός γέννησε αστερίες.
Κοκκίνισε.
Η ψύχρα
χρεώθηκε στο θάλαμο.
Η χλομάδα του φεγγαριού
εγκαταστάθηκε στο δέρμα.

Ξήλωσε τον ορό
που ορίζει τη ζωή σου.

Η φλέβα στέγνωσε.

*Από τη συλλογή “Παρεστιγμένος”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤIΚόΝ, Ιούνιος 2015.

ΠΤΕΡΥΓΑ ΑΛΦΑ ΤΑΥ

Η μνήμη περιθάλπει τον καιρό
Τον φροντίζει σαν μικραναθρεμμένο αδελφό
Τακτοποιεί τα περιθώρια του χθες και του προχθές,
του χθες πάνω στο σήμερα
Με ανοιχτή παλάμη γάλα στάζει
Προσμένει χρόνια ν’ ανανήψει
Ο μικρός κάθε μεσάνυχτα παρά
Τα φώτα τής αλλάζει
πολλά χθες μαζεμένα έχει
σβησμένα σούρουπα και άλλα
Σαν κάποτε την ακουμπά στο έλεος του χρόνου

‘Ετσι είναι – Άσωτος αυτός κι αχάριστος
Έτσι είναι μηδενός εξαιρουμένου οι καιροί
Σήμερα γράφεις για το χθες
Και πριν λασκάρει το χαμόγελο και σαραντίσεις
Σ’ έχουνε ήδη πάρει για φαντάρο.

***

ΕΣΙΕΝ ΣΤΗ ΣΕΝΤΡΑ

Απορώ με την ευαισθησία μερικών
Και τον υπέρμετρο ρομαντισμό των άλλων
Μ’ όλα αυτά τα μάι γκοντ και μάι λορντ
Με τα εξαίσια των Καναρίων νησιών τα καρτ ποστάλ
και τις σελήνες μες στα βάζα
Σε άλλα νέα λοιδορώ
Να ’χει η χάρη σου αξίωση
να μπλέκονται στα πόδια δορυφόροι.

Ξέρετε τι σημαίνει το φεγγάρι να ’ναι έκθετο στους πέντε δρόμους
Μάτι δεν κλείνει όλο το βράδυ.

***

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΕΝΘΟΥΝ ΟΙ ΚΗΠΟΙ

Πριν να τους κόψουν τη θηλή
Τσιτώνουν στο χαρτί όρθια κλαδιά τις ρώγες
Σε πέντε αράδες που άδειασαν πάνω σε καταδότες
Ξοδεύουν το υπόλοιπο του πνευμονιού τα αρμυρίκια όλα
Πλαγιάζουν κι ονειρεύονται

Ως εδώ, όσο χώμα χαράμισες φτάνει
Όσο λίπασμα πότισαν φτύσε
Να πάνε να πνιγούν οι κηπουροί
Που ούτε με το μπόλιασμα δεν μπόρεσαν
Τα δύο σώματα να κάνουν Ένα
Μαζί κι οι ξυλοκόποι
Που κύμα δεν σου κλάδεψαν ποτέ της προκοπής.

*Από τη συλλογή “Παραθαλάσσιο Οικόπεδο”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Ιούνιος 2017.

Ένα τρένο μοναχό
με όλα κι όλα δυο βαγόνια
φεύγει απ’ το Κασάρ στα Τίρανα
για το Ελμπασάν
μελαγχολική περιοδία
απ’ τον καιρό τραυματισμένο
κι απ’ τους ανθρώπους ξεχασμένο
με παράθυρα σπασμένα
με όλα κι όλα δυο βαγόνια
κι ένα-δύο επιβάτες
ταξιδεύει και θυμάται
χρόνια δοξασμένα
πριν τα αυτοκίνητα,
που και που στη μεγάλη διαδρομή
σε σταθμούς που μοιάζουν στοιχειωμένοι
κάποιο γαϊδούρι μοναχό
που σκάβει για πατάτες
συντροφικό στέλνει χαιρετισμό
μ’ ένα γκάρισμα που μοιάζει μοιρολόι
για τα παιδιά που χάθηκαν
για μια χώρα που πεθαίνει
για όνειρα που πάγωσαν στο χρόνο.

28.2.2020

(Εμπνευσμένο από το γαλλικό ντοκυμαντέρ “Απίθανα ταξίδια με τρένο” με τον Φιλίπ Γκουγκλέ και την επίσκεψη του στην Αλβανία. Προβλήθηκε από την ΕΡΤ’3 στις 28/2/2020).

ΕΥΧΗ

Όλα απονήρευτα
να πούνε δίχως λάθος
από το θάνατο αρχινώντας
τη μοίρα μας
που την έγραψε ο Θεός
στο ανεύρετο βιβλίο του

Ν’ αφηγηθούνε
τη μεταθάνατο ζωή μας
όταν τα επίγεια δάκρυα θα στειρεύσουν
και πρόσωπα και πράματα
ουράνια θα πηγαίνουν
προς κάποιο τέλος και κάποιαν ευτυχία.

***

ΟΝΕΙΡΟ ΘΑΝΑΤΟΥ

Στερνά τραγούδια της ζωής
στέλνει ο αγέρας
από ένα αόρατο νησί
μέσα στην καταχνιά
βυθίζεται το βράδυ
και το ακρογιάλι
όπου απίθωσα το σώμα
κρυώνει…

***

ΟΙ ΦΙΛΗΜΕΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

Οι φιλημένες αγάπες
θυμήθηκαν
στον ύπνο μου εγύρισαν
τα αχνά τους πρόσωπα
μου ‘θεσαν στα χέρια
κι αναπαυθήκανε
μαζί μου…

Lost man

Η ΣΠΑΝΙΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Η επιβεβαιωμένη σπάνις των ονείρων
δημιουργεί προβλήματα
στους κατασκευαστές τους,
που αναζητούν τρόπους
χαμηλού ή μηδενικού κόστους.
Σε περίοδο που η αγορά των ονείρων
έχει φτάσει στα ύψη
τα προβλήματα αυτά είναι δυσεπίλυτα.
Φυσικά, υπάρχουν κάποιοι
με πλεονάζοντα έσοδα •
ως εκ τούτου,
η αγορά τους δεν προσκρούει
σε εμπόδια υλικής τάξεως.
Οι πλείστοι όμως
γυρίζουν με άδεια χέρια
και από αυτούς ελάχιστοι,
αδυνατώντας να κοιμηθούν,
χτυπάνε τις πόρτες των βιβλίων
που,
μακριά από κάθε λογική αγοραπωλησίας,
είναι τα μόνα πια
που μπορούν
και δανείζουν δωρεάν
τα όνειρα.

Ν. Μάκρη, Σεπτέμβριος 2017

***

ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Η συμβολή των φυσικών φαινομένων
στην επιβεβαίωση
ότι τα θαύματα
είναι πανταχού παρόντα,
αποτελεί
μιαν απτή πραγματικότητα.
Όπως, ξαφνικά,
ένα μη αναμενόμενο
ρεύμα αέρος
ανασηκώνει
την οπάλινη φούστα της
αποκαλύπτοντας το θαύμα
και επιβεβαιώνοντας την πίστη μας
στην μεγάλη χρησιμότητα
των αερίων μαζών.

Αθήνα, Ιούνιος 2018

***

ΜΙΚΡΗ ΚΗΛΙΔΑ ΑΠΟ ΜΕΛΑΝΙ

Στεκόταν ώρες
στον βράχο
πασχίζοντας να συγκεντρώσει
τις σκέψεις του
που έσμιγαν
με τα ξεσπάσματα του ανέμου.

Μακριά πρόβαλε
ένα μαύρο σύννεφο •
μικρή κηλίδα από μελάνι
που σταθερά
απλωνόταν στο χαρτί.

Είχε αρχίσει να γράφει.

Αθήνα, Ιούλιος 2018

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Θέματα Λογοτεχνίας”.

Μεθυσμένη
έχω το άλλοθι
της πιο ευφυούς
απλότητας
κι είναι τόσο εύκολο
να στέκομαι μπροστά σου
γελώντας τον χρόνο
Καθισμένος
στο μπαρ των ξεχασμένων στίχων
που τελευταία γέμισε
ανέκδοτους παραλογισμούς
πίνεις τη μπίρα σου
ζεστή
Μια γυναίκα περνά
κάθε τόσο ανάμεσά μας
κάνοντας προσευχές και δεήσεις
στον διάβολο
Προσηλώνομαι
ενίοτε
στον καβάλο σου
στο φόντο του τσιγάρου
που καίει το κακό
…
Μα είναι μονόδρομος
η πτώση στη γύμνια
των παραισθήσεων
Είναι μονόδρομος
ο ενδιάμεσος του θανάτου
έρωτας
…
Ας είναι το
ξημέρωμα στα χέρια σου
με πονοκέφαλο και ασπιρίνη

Mε γυμνή πλώρη μπήκε μέσα στην κάμαρα
Τρεκλίζοντας
σαν ρύγχος ονείρου
Ο ήλιος του μεσημεριού σαν ερυθρόδερμος
Τού ’γλειφε την καρένα του
Μέσ’ από λόχμες-πατζούρια

Έκαμε ένα βήμα κ’ είπε, να τα τ’ αμπάρια μου

Έσκυψα κ’ είδα το τατουάζ του βυθού
Στο κατώγι που ευώδησε τ’ αποκεφαλισμένα πιθάρια
Αυτά τα ερυθρόμορφα είναι από τυρρηνικά ακρογιάλια
Οι μπουκαπόρτες ολάνοιχτες κ’ η πειρατεία εν δράσει
Στα καρτέρια της Πίνδου μακελλάρηδες των ψυχών
Οι Γκέκηδες με τη δίψα κι άλλοι Επιδάμνιοι
Κ’ οι Σκύθες κατηφορώντας με τα λαρύγγια τους
Απ’ όλες τις κάνουλες στάζοντας αίμα
Μια λαγκαδιά με κατάρτια κ’ οι ναύκληροι ξυλοκόποι τους

Ο τόπος τρεκλίζοντας κατηφοριά μ’ αμπελόφυτα
Κι από τ’ αμπάρι ώς την πλώρη τ’ αετονύχι
Να μάς σπαθίζει σαν στήθος Γοργόνας
Κόρης που ο μούστος της έβρασε κι όρμησε μες στο δάσος
Κ’ ύστερα γύρισε με στίγματα αγρίων
Μπήκε και γύρισε αμαδρυάδα των λεωφόρων

Και τώρα μες στη βάρδια μιας ατέρμονης νύχτας
Παραπατώντας μες στη συντροφική παραζάλη
Ζωσμένη από δέντρα η περπατησιά τους δίπλα της
Τα μπράτσα τους είναι σαν δυο στεφάνια στα κρασοβάρελα
Τα λόγια φυλλώματα οι καρποί τους χειρονομίες
Κ’ η σιωπή τους σιωπή του σίδερου
Βουλιάζει μέσα της άγκυρα ονείρων
Μια μικρή φαλαινίδα έξω απ’ τ’ αμπάρι της

Το σκαρί τους είναι ήη σιγουριά που την ταξιδεύει
Μακρυά από σηματωρούς και σοφούς φαροφύλακες
Παρά μ’ όση χρειάζεται αντίσταση στα παλλόμενα κύματα
Εκείνα καλπάζοντας κι αυτή σαν το μάτι φάρου
Που ανοιγοκλείνει και τρέμει και περιμένει
Την καβαλαρία τους μ’ άσπρη χαίτη τη μουσούδα τους αφρισμένη
Να στάζει μέσα της τους χυμούς τους

Σαν τότε που ταξίδευε από νύχτα σε νύχτα
Και μοίραζε τα εκρηκτικά της σ’ άγνωστα χέρια
Με την ίδια εμπιστοσύνη που έδινε και το στήθος της
Σ’ αυτόν που ήξερε ασύστολα να το δρέψει
Να τό ’χει χειροβομβίδα μέσα στη χούφτα του

Ώσπου να γίνονται κ’ οι δύο παρανάλωμα
Πυροδοτώντας σ’ όλες τις κάνες των φλογοβόλων
Η νυμφομανής Επανάσταση

Κάθε πρωί τραβηγμένα στη στεριά τα μονόξυλα
Κι ο ίδιος ερυθρόδερμος με τη γλώσσα του
Να τρέχει ανατριχιασμένη στη ράχη της μέρας
Η βουτιά του βουτιά πυρωμένου Σατύρου στα κύματα
Το θολάμι της να χτυπιέται με τ’ άλλα χταπόδια του μόλου

Έτσι και τώρα ανοιγοκλείνει κι αποτραβιέται και γίνεται
Μια αντίσταση που ερεθίζει τον πειρατή και το σκάφος του
Ένας κόλπος πεόπληκτος να τον γλείφει ώς τα φύκια του μόλου

O ξανθός βιαστής των ονείρων

Γιαλός και μόλος και λοφοπλαγιά μ’ αμπελόφυτα
Κ’ εκεί δίπλα δίπλα τ’ αετονύχι που γυάλισε
Σαν μάτι που μέθυσε και τρεκλίζει του ρέμπελου
Που ξεθηκαρώθηκε και χορεύει στα φεγγαρόφωτα
Του πιο ρέμπελου Σειληνού

0 ουρανός με τα φύκια του κ’ η γη αστερόεσσα

Κι όπως γαλαχτώνει μέσ’ από δυό βουναλάκια
Βγαίνει σαν ρόγα ραζακιού το φεγγάρι
Στο στήθος τ’ ουρανού που λύθηκε και μοιράζεται
Σε χιλιάδες μάτια και χείλια και δάχτυλα
Σ’ όλους τους πεινασμένους και τους ανέραστους της δικαιοσύνης

*Από τη συλλογή “Ο ζωντανός χρόνος”, εκδ. Κείμενα, Αθήνα 1985.