Τι μπορούμε να δημιουργήσουμε
από μια Κυριακή –
όταν ζω στην άνοιξη
είμαι πάλι η παιδούλα
που μάζευα αγκαλιές αγριολούλουδα.
Πόσα άγρια μας έφερε η ζωή –
και πόσες κυριακάτικες ανάσες
κατορθώσαμε να νιώθουμε.
Στην κορυφή του λόφου
υπάρχει μια μαργαρίτα –
ξεχνιόμαστε οι Σίσυφοι.
Πάμε από την αρχή.
Ένα αποχαιρετιστήριο πράγμα καθώς ανάσαινε,
κατέβαινε στο χωλ με εσώρουχα
με μπογιατισμένο πρόσωπο σαν παλιάτσος,
μια βόμβα από τον Κολωνία
στη δεξιά του τσέπη
‘μια εποχή στην Κόλαση’ στην αριστερή,
λουρίδες ηλιοβασιλέματος σαν ίνες φλαμουριάς
εξαντλούσαν τα μπράτσα του.
Και τον βρήκανε το πρωϊ κρεμασμένο
στης εξόδου κινδύνου το παράθυρο
πρόσωπο παγωμένο και σβησμένο
σαν ηλεκτρική λάμπα
Και τα σπουργίτια ήταν κάτω στα θάμνα
και γνώριμα τα σπουργίτια
δεν τραγουδούν, βγάζουν ήχο και βγάζουν ήχο
και… οι άνθρωποι
όχι τα σπουργίτια
τον κατέβασαν από τη σκάλα
σαν άχρηστη κουκουβάγια.
*Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός (Μπουκόφσκι. Επιλογή από το έργο του. Εκδόσεις “Η μικρή Εγνατία”, 1980.
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος. Από τον δίσκο “Άκυρο” (1982).
Λύπη ξελογιάστρα
χαριεντίζεσαι με τη γλώσσα μου
μέρα μεσημέρι
επειδή τούτο το περιστέρι των βράχων
έπεσε ακέφαλο στο δρόμο μου∙
αμφιβραχέως ηλιοφώτιστα
στιχάκια
βάδην ή τροχάδην
πέφτουν ηττημένα
χωρίς ποίημα
κι όμως οι φιλοφρονήσεις/
οι φιλοφρονήσεις των γερακιών γεμίζουν
ανέλπιστα το κενό που αφήνεις
όταν φεύγεις
Τι πολύπλοκο σύστημα διαδρόμων
σκάβουν ο υπολογισμός και η συναλλαγή,
κάτω από το θεμέλιο του αυστηρού κριτή.
Τι έχιδνες κουλουριασμένες γύρω
από την εσωτερική φωνή.
Σκέλεθρο αυταρέσκειας
πόσο γοργά βουλιάζεις,
μέσα στις τόσες σάπιες κολακείες.
ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ
Θέλει άλλα μαθηματικά
για να βρεθείς στη δεξιά πλευρά της εξίσωσης
δίχως να περάσεις από την αριστερή.
Και λεξικό πολύ αναλφάβητο
για να φτιάξεις υποσημείωση
αντάξια ενός περιεχομένου.
Δεν κοστίζει τίποτα περισσότερο
απ’ το να αντέξεις να πληρώσεις ακριβότερα, εκείνο το
ακριβά
που σου αξίζει
*
ΠΡΟΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΕΓΟΥΣ*
Αν πριν ντρεπόμουν
για την κατάντια τους είδους μας,
αυτές τις νύχτες ντρέπομαι διπλά.
Πώς γίνεται το φως απ΄ τις κουβέρτες σας
να μην έχει τυφλώσει ακόμη τη συνείδησή μας;
Ποιο κράτος και ποιο “μένουμε σπίτι”
θα μου το απαντήσει αυτό;
*24 Μαρτίου 2020
*
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ
Μόνο να περνούσα
κάθε βράδυ
ν’ ακούω
πόσο ρυθμικά ξεκουράζονται οι ανάσες σας
πάνω σ’ αυτά τα ελάχιστα μαξιλάρια.
Πώς αλλιώς
κοιμάται κανείς ήσυχος;
*Από τη συλλογή “αποτυπώματα”, Εκδόσεις Αρμίδα, 2022.
Στο βάθρο ανέβηκε
κι επωάζει τις φράσεις του
αίμα δεν τρέχει
μόνο γυάλινες, χρωματιστές χάντρες
κλείνει τ’ αφτιά του ο αέρας
κλείνει τ΄αφτιά της η νεραντζιά
κλείνει τ’ αφτιά της η βροχούλα
απλώνουν το χέρι οι ιθαγενείς
με τ’ άλλο προσφέρουν
τα χρυσά τους νομίσματα
κλεμμένα απ’ την καλή τους ώρα
ένα τραυλό παιδί κλωτσάει
την πέτρα της γλώσσας του:
“η έρημος που μας ενώνει
η έρημος που μας χωριζει
η έρημος που μας καταπίνει”
Μερικές φορές, το μουρμουρητό της λύπης μεταμορφώνεται σε φτεροκόπημα πεταλούδας.
Γεννιόμαστε δίχως να χάσουμε ούτε μια μάχη, κι εδώ, στον κόσμο, αποτυγχάνουμε σε όλες.
Όταν επιλέγεις να γράφεις, να ξαναγράφεις ό,τι ονειρεύτηκες, ό,τι έχασες, ό,τι το ανεπανόρθωτο, ζεις τη μεγαλύτερη δυστυχία που μπορεί να ζηλέψει άνθρωπος.
*
Καθένας απ’ όταν γεννιέται, κουβαλά ένα μικρό κομμάτι της ανθρώπινης τραγωδίας.
Ερημιά κρύβεται κάτω από τα ρούχα. Όταν γδύνομαι λοιπόν, δείχνω την ερημιά μου. Όταν ερημώνω με κάποιον άλλο, νιώθουμε πως μαζί βγαίνουμε έξω απ’ τον χάρτη της καταστροφής.
Η ρήξη δεν είναι ελευθερία παρά δέσμευση με την κριτική επίγνωση των πραγμάτων.
*Από το βιβλίο “Τα απόμακρα σώματα”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2019. Μετάφραση: Ιφιγένεια Ντούμη.
ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΑΥΓΟ
Αμυδρό μειδίαμα
στο μισόφωτο
χαράζει γλυκά
το κέλυφος της νύχτας
στο τέλειο σχήμα
του αυγού της ζωής
αχνά τα χρώματα
και η φωνή
νότα χαμηλή
της πρώτης αχτίδας·
αργόσυρτο
ξεμούδιασμα πρωινού.
Ας περιμένουν λίγο
η εγερτήρια σάλπιγγα
και τ’ άλογα
ανυπόμονα στον στάβλο
με τα καινούργια πέταλα
και τη χαίτη χτενισμένη.
Αποζητά τις στιγμές της
η γέννηση
πριν τον αγώνα.
*
ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΝΩΕ
Οι ιδέες ριπές
μαστιγώνουν τον νου.
Οι λέξεις χαλάζι.
Πλημμυρίδα
οι νεόφερτες προσδοκίες.
Πνίγεται η σκέψη
στα κύματα των λογισμών
και εσύ
ακόμη αναζητάς
την κιβωτό σου.
*
Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΣΟΥ
Πολιορκημένος
αμήχανα αντικρίζεις
την πύλη της εξόδου.
Αναποφάσιστος
δίχως επίγνωση
πως οι περιπλανήσεις
μέσα στα τείχη
θα αναλώνουν την ορμή
και των ερώτων οι κορφές
τα οχυρά θα έχουν για σκιά τους.
*Από τη συλλογή «Το κοσμικό αυγό», Εκδόσεις «Στοχαστής» 2021.
ΛΕΞΕΙΣ
Έχεις μια ομορφιά
μέσα στον καθρέφτη,
άλλη στο κρεβάτι.
Αγνόησε όσους ψιθυρίζουν
ντύσου
βάλε το κραγιόν σου.
Έλα
να τους εκνευρίσουμε
στο καφενείο
την ώρα του περιπάτου.
Άσ’ τους ν’ αναρωτιούνται
είσαι φίλη μου
δεν είσαι;
*
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ
Είναι, κάθε μέρα, η θάλασσα τόσο όμορφη όσο αυτή;
Μοιάζει ο ουρανός έτσι όπως αυτός όλη την ώρα;
Αυτό το έπιπλο, αυτά τα παράθυρα,
είναι πάντα όμορφα όπως τώρα;
Όχι,
ορκίζομαι στον Θεό
υπάρχει κάτι παράξενο που συμβαίνει.
*Απόδοση απ’ τ’ αγγλικά: Σ.Θ.
Ήρθε του Σαχτούρη ο τρελός λαγός.
Στο κλουβί μου μπαίνει.
Του ‘πα μην το κάνει
του τρελού λαγού.
Δεν καταλαβαίνει.
Μου ‘πε πως φοβάται την αποκριά.
Και τους κρότους τρέμει.
Μου ‘πε να πετάξω όλα τα κλειδιά.
Στο κλουβί θα μένει.
Αχ, πόσο λυπάμαι ,
βρε τρελέ λαγέ.
Βγες.
Μην μας πικραίνεις.
Βγες.
Και σάλτο δώσε. Πέτα αετέ.
Στο κλουβί μην μένεις!!
Η αποκριά σου, ψεύτικη θαρρώ…
Ποίημα που ξεφτάει.
Βγάλε αυτή τη μάσκα…
Γίνε στον καιρό, σκέψη που γυρνάει!!
Για κλουβί δεν είσαι
βρε τρελέ λαγέ.
Κάγκελα μη φτιαχνεις.
Σπασ’ τα και ξοδέψου
τρέξε άμοιρε!!!
Τρέξε…
….και θα μάθεις
πως φτερά όποιος έχει,
πόδια ή ψυχή
στο κλουβί δεν μένει,
γιατί αν λουφάξει και κουρνιάσει εκεί
ποια ζωή προσμένει;
Με άκουσε επιτέλους ο τρελός λαγός,
πήδηξε…
Εχάθη..
Μα τα βήματά του τ’ άφησε σωρό
κάποιος
να
τα
μάθει…
To Koskino 